VW Beetle Cabrio 1.6 TDI

Inleiding

Nadat VW in 1998 de Kever liet reïncarneren deden de Duitsers anno 2012 een nieuwe poging om kopersharten met een zwak voor nostalgie voor zich te winnen. Daar waar z'n moderne voorganger net iets te veel zijn best deed om de aaibaarheid van het origineel te benaderen, kwam de nieuwe (maar niet langer New) Beetle zelfzekerder, sportiever en mannelijker voor de dag. Net zoals Mini kiest het huis resoluut voor een eigentijdse interpretatie van het initiële concept. Met uitzondering van de kostprijs, want daar waar de oorspronkelijke kever zijn succes vooral te danken had aan de combinatie van een bijzonder aantrekkelijk prijskaartje en plaats voor vijf, staat de goedkoopste variant vandaag voor een niet bepaald democratische € 17.500 in de catalogus ... en heeft hij één zitplaats minder.

In het voordeel van de Beetle pleit anderzijds dat zijn prijsetiket nu wel wat meer aanleunt bij wat voor een gelijkaardig afgemonteerde Golf wordt gevraagd. Uiteraard is de Cabriolet, de hoofdrolspeler van dit testverslag, wel altijd net wat duurder. Het kost je minstens € 21.600 om er een open versie van mee naar huis te nemen en in ruil staat er dan een 105pk sterke 1.2 TSI voor de deur. Leg je € 24.870 op tafel, dan kan er een 160pk opwekkende 1.4 TSI vanaf. Met € 28.340 kom je toe voor de benzinetopper, uitgerust met een 2.0 TSI die 200pk naar de voorwielen stuurt. Dieselen kan vanaf € 23.580 met een 1.6 (105pk), of vanaf € 26.180 met een 2.0 (140pk). Wij houden het deze keer bescheiden, en nodigen de 1.6 TDI uit voor een uitstap in open lucht.

Exterieur

VW rekte de vorige Beetle met zo'n 15cm uit in de lengte, 8cm in de breedte en legde het dak 12mm lager tegen het wegdek. Hét recept voor een sportiever voorkomen, dat nog wat verder wordt geholpen door een dik 5cm toegenomen spoorbreedte en een met 22mm gegroeide wielbasis. Maar het blijft natuurlijk niet bij deze obligate rekoefeningen. De typische keverattributen zoals de imposante wielbogen, de ronde kijkers, de kenmerkende daklijn en de grote, snavelvormige motorkap bleven behouden en werden aangevuld met moderne stijlinputs zoals grote wielkasten (voor forse bandenmaten), led-dagrijverlichting (optioneel), dikke C-stijlen en dito bumpers. Het resultaat houdt het midden tussen de guitigheid van de oorspronkelijke Kever en de dynamiek van een Porsche 911.

Wolfsburg voorziet drie uitrustingsniveaus (Beetle, Design en Sport) en evenveel (erg leuke) versies in de geest van de jaren 50, 60 of 70. Verder maakt Volkswagen er een punt van om meer dan voorheen in te spelen op de personaliseringsdrang van de koper. Zo kan je de achterklep laten versieren met het metaalopschrift Maggiolino, Kever, Käfer, Coccinelle of Escarabajo. Of simpelweg Beetle of Volkswagen, dat kan ook. De Cabriolet laat zich in één van elf koetswerkkleuren spuiten en voor z'n hoofddeksel kan je kiezen tussen zwart en beige.

Met de vinger aan de knop krijgt de zon na 9,5 seconden vrij spel, zelfs al rijdend tot 50km/u. Een hoogwaardige maar tevens onhandig te monteren afdekhoes is bijgeleverd en deze kan je uiteraard in de koffer kwijt. De opbergbare dakconstructie beperkt het koffervolume enigzins, want terwijl de gesloten Beetle 310 liter ter beschikking stelt laat de Cabrio slechts 225 eenheden toe. Ook is de toegang er een pak onhandiger op geworden, vanwege de kleinere klep. Wie mooi wil zijn, moet lijden nietwaar.

Interieur

De nieuwe tellerpartij, specifiek gelakte inzetstukken en enkele gimmicks - zoals een optionele klokkenwinkel bovenop de plank en een piepklein opbergvakje boven het handschoenkastje uitgezonderd, doet de binnenkant van de Beetle verdacht veel denken aan die van de Golf. En bij uitbreiding aan die van zowat alle producten uit de goed gevulde portefeuille van de VW-groep. De bedieningsinstrumenten, de menustructuren ... echte verrassingen blijven uit. Dat wil eveneens zeggen dat het tergend trage navigatiesysteem wordt overgenomen als je daarvoor kiest. Maar je kan niet alles willen.

Bovenop de standaard uitvoering verkoopt VW de Beetle ook in twee beter uitgeruste versies die respectievelijk Design en Sport heten. In tegenstelling tot de vorige Kever kan je voortaan bovendien zowat uit het hele infotainmentaanbod kiezen waarop ook de Golf, de Jetta en de Passat recht hebben, en dat is best uitgebreid. Bekijken we de hele optielijst, dan stellen we vast dat het aanbod ruim is en correct geprijsd. En dat is al evenzeer in lijn met de VW-filosofie. Het Fifties-pakket dat onze testwagen torst, kost een stevige € 3.750. In die prijs begrepen zitten de zwarte kleur en kap, het rood-zwarte lederen interieur (beige kan ook), de retrovelgen, een armsteun, klimaatregeling, radio en de snelheidsregelaar.

Het plaatsaanbod aan de voorzijde is riant. Logisch, want natuurlijk perfect vergelijkbaar met dat van de Golf. Die laatste heeft ook een nagenoeg foutloze ergonomie, bouwkwaliteit en materiaalkeuze en hoewel beide producten aan andere kanten van de wereld bij elkaar gevezen worden, mag je al die positieve eigenschappen gewoon transplanteren.

Achteraan is plaats voor twee personen. In uitgeholde zetels die er niet alleen goed uitzien, maar ook nog eens goed zitten, al vinden kinderen de hoge gordellijn dan weer niet zo aangenaam. Door de aanpassingen aan de daklijn heb je ook over de hoofdruimte niet te klagen. En de klapzetels vooraan komen ook steeds weer in hun geheugenpositie terecht, wat de instap net dat stukje comfortabeler maakt met het dak gesloten. Een vijfde zitplaats is zoals eerder aangehaald niet beschikbaar.

Veiligheid

Vier airbags, ABS, remkrachtverdeler en stabiliteitscontrole. Het is allemaal standaard, en zo hebben we het graag. Hoofdsteunen en driepuntsgordels zijn op alle zitplaatsen voorzien en achteraan zijn er ISOFIX bevestigingspunten voor kinderzitjes. Niet innovatief, wel correct.

Als de wagen af fabriek met een trekhaak is uitgerust, voorziet het ESP tevens in een aanhangwagenstabilisering. En als je voor één van de twee krachtigste benzineversies opteert, levert VW het elektronische antislipdifferentieel XDS, dat functioneert zoals een zelfsperrend differentieel tussen de voorwielen. Indien het wiel aan de binnenzijde van de bocht ontlast wordt en gaat doorslippen, grijpt het XDS in door dat wiel lichtjes af te remmen. Daardoor wordt meer koppel naar het buitenste wiel gestuurd, wat de nauwkeurigheid verhoogt.

Rijgedrag

Naast keuze uit drie benzines - een 1.2, 1.4 en 2.0 TSI - is dieselen natuurlijk ook mogelijk mits je opteert voor een 1.6 TDI met 105pk of een 2.0 TDI met 140pk. Alle krachtbronnen vallen uit te rusten met de uitstekende DSG-automaat met dubbele koppeling. Wij reden voor de gelegenheid de diesel in zijn meest bescheiden voorkomen, dus als 1.6 met manuele vijfbak en zonder start/stop. De 1,4 ton zware Beetle accelereert in die configuratie in 12,1s naar de honderd, maar als je de rechtervoet onder controle houdt zou een dorst van 4,7l/100km moeten volstaan.

Volgens dezelfde papieren blaast de Beetle met deze aandrijving 124g CO2/km in de atmosfeer, een waarde waar evenmin nog iemand van opkijkt. De 1.6 TDI is verkrijgbaar met BlueMotion technologie, waardoor verbruik (-0,2l) en CO2 uitstoot (-6g) afnemen. De meerprijs is met zo'n € 1.400 best fors, maar je klimt dan wel verplicht een uitrustingsniveau. Voor de particulier zal het niet veel uitmaken en we betwijfelen of de kit toelaat het praktijkverbruik nog veel naar beneden te halen. Want een reëel gemiddelde van 5,4l/100km is al heel behoorlijk.

De besturing is zoals tegenwoordig gebruikelijk is, in handen van een elektrisch bekrachtigde tandheugel. Gevoelloos, maar in dit geval wel voldoende natuurlijk bekrachtigd om die beperking zo goed als mogelijk weg te vagen. VW's voorliefde voor onderstuur domineert ook hier de afstelling, al manifesteert zich dat eigenlijk zelden of nooit omdat de elektronica er op ingrijpt. In lijn met de sportieve klederdracht werd ook de afstelling van het onderstel een standje harder en dus minder vergevingsgezind aangedraaid, een beslissing die we niet helemaal honoreren. Toch niet op de mindere vermogensversies, waar de achtertrein sowieso niet is uitgedost om al te stevig aan het raggen te gaan.

Conclusie

De nieuwe Kever gaat formeel als Beetle door het leven en om te tonen dat het Wolfsburg menens is, wordt het adjectief New tegenwoordig achterwege gelaten. Want de Beetle is volwassen geworden. En ook de Cabriolet is weer van de partij, met een softtop die hoegenaamd geen afbreuk doet aan het ontwerp. De kap verdwijnt niet in de koffer maar laat zich nostalgisch over de klep draperen, en van lelijke rolbeugels is al helemaal geen sprake. 10 tellen duurt het, al rijdend tot 50km/u zelfs, en je haren krijgen alle speelruimte die ze willen.

Ondanks zijn dynamischer voorkomen houdt onze testwagen het liever rustig, en dat valt deels toe te schrijven aan het erg neutrale onderstel. Maar evengoed is de weinig enthousiasmerende 1.6 TDI die onder de kap ligt hiervoor verantwoordelijk. Met een in de praktijk gemeten normverbruik van 5,4l/100km is niets mis, en ook de acceleratiedrang (0-100km/u: 12,1s) is nog aanvaardbaar als je weet dat het vermogen met 105pk geen grote verwachtingen voedt. Je kan natuurlijk opteren voor krachtigere exemplaren uit het diesel- of benzinerek, maar zoals eerdere tests al uitwezen wordt de Beetle ook met extra viervoeters ervoor gespand nooit echt een pretmachine pur sang.

Zaken als een windscherm en een tijdelijk reservewiel stip je aan op de optielijst, net zoals een heleboel interieursnufjes of één van de verschillende uitrustingsniveaus. VW scoort zoals vanouds op gebied van bouwkwaliteit en ergonomie. Niettegenstaande de ontwerpers wat fantasie roerden door het bestaande interieursconcept van de vloot, herken je tal van knopjes en wieltjes uit andere modellen in het gamma. Wat ook betekent dat de verouderde navigatie de overstap maakte.

Zoals steeds bij cabriolets valt de koffer kleiner uit dan bij het saaiere broertje met stalen dak. Tot 225 liter kan je er via een erg nauw klepje proberen in te duwen, op voorwaarde dat je er niet eerst het onhandige en stugge bijgeleverde afdekzeil in hebt gepropt. Degelijk is dat ding weliswaar wel, en natuurlijk is het eerder bedoeld om het tijdens langere zonnige periodes gemonteerd te laten opdat stof en andere smurrie niet in de kap en haar mechanisme ophopen. We kunnen er wel een beetje over zeuren, de eindconclusie blijft overeind. Als je een hipsterwagen zoals de Beetle koopt, ga dan gelijk voor de knapste: de Cabriolet.