Volvo XC90 T6

Inleiding

Met de XC90 die Volvo op 7 januari 2002 op het Autosalon van Detroit voor het eerst aan het publiek toonde willen de Zweden een plaatje opeisen binnen het immer aangroeiende aanbod SUV’s. Dat segment groeit in Europa behoorlijk aan populariteit, maar in de VS is men er echt wild van en dat is een markt waarop Volvo en ook de andere Europese luxeconstructeurs het goed doen. Deze XC90 neemt het dus, zowel in Europa als in de VS, op tegen de Mercedes M-Klasse, de BMW X5, Lexus RX300, Volkswagen Touaregij Het recept van Volvo is “Mannelijk, maar niet te macho. Gespierd, maar niet agressief.”, aldus Peter Horbury, vice-president en ontwerperchef van Volvo Cars.

Het gamma bestaat uit vijf versies. Er zijn drie motoren; een ‘2.5T’ benzinemotor met turbo met 210pk, de ‘T6’ geblazen drieliter zescilinder-in-lijn met een vermogen van 272pk en de uitstekende ‘D5’ common-rail turbodieselmotor met een inhoud van 2.4l en 163pk. Bij de 2.5T en de D5 heb je de keuze tussen een manuele versie van € 42.750 en respectievelijk € 41.190 of een adaptieve ‘Geartronic’ vijftrapsautomaat die € 2.180 meer kost. De T6, die we hier aan de tand voelen, is enkel verkrijgbaar met een Geartronic automaat met vier verhoudingen. Dit vlaggenschip kost standaard € 47.250. Door de opties, waarvan de lijst simpelweg te lang is om hier volledig weer te geven -maar met een lederen interieur, een Premium-audiosysteem, Xenonlampen en aangepaste velgen als voornaamste onderdelen- loopt de prijs in dit geval op tot een stevige € 57.270.

Exterieur

Als het op afmetingen aankomt droogt de XC90 de direct concurrenten met gemak af. De lengte bedraagt 4,80m, de breedte 1,90m en de hoogte 1,78m. Dat is minstens 3cm breder en 12cm langer dan de Duitse competitie en dat merk je. Niet direct aan de styling, want het enthousiaste onthaal van het model (met lange leveringstermijnen tot gevolg) toont dat dit in de smaak valt, maar wel aan het zich rondom want de kolos laat z’n afmetingen mede door de wat klein uitgevallen achterruit niet bepaald goed inschatten. Volvo is er wel in geslaagd het model een moderne, typische Volvo-look te geven. De schoudertjes, de V-vormige motorkap, de rechte voorkant met zijn typische grille en de hoge achterlichtenij het is er allemaal en het komt ongekunsteld, fris en stijlvol over en dat kan niet van elke nieuwkomer in dit segment gezegd worden. Zoals we het van Volvo gewend zijn is de afwerking van uitstekend niveau, al doen de Duitsers nog net een tikkeltje beter...

Interieur

Volvo plaatste alle motoren, met inbegrip van de zescilinder-in-lijn van het topmodel dwars onder de kap. Dat heeft als gevolg dat het passagierscompartiment en de voorruit volgens het cab-forward-principe verder vooruit konden geschoven worden. Dat resulteert dan in een ruimer interieur, wat bij de Volvo nogmaals onderstreept wordt door de extra centimeters die het model laat optekenen. Dat is, met name voor de rijeigenschappen en het gewicht niet steeds een voordeel, maar voor het interieur werkt het wel. Dat is, zelfs voor deze klasse, opvallend ruim. Naast de eerste en tweede zitrij, waarvan we ons niet kunnen voorstellen dat er iemand in de problemen zou komen, is er ook nog een derde rij met twee individuele zetels die in ongebruikte toestand volledig in de koffervloer zijn verzonken. Die extra zetels zijn een voordeel, want de meeste concurrenten hebben die niet. Als je ze (bij pakweg Land-Rover), toch kan krijgen dan zijn ze zonder uitzondering ongeschikt voor het vervoer van volwassenen over lange afstanden en kan je ze hoogstens gebruiken voor kleine kinderen of als noodzitje. Niet bij Volvo, want omdat je de tweede zitrij vooruit kan schuiven heb je voldoende beenruimte en moeten de knieën niet oncomfortabel hoog opgetrokken worden. Bovendien heb je ook helemaal achteraan alles wat je kan wensen. Driepuntsgordels, hoofdsteunen, bekerhouders en zelfs een opbergvakje. Het is ook leuk dat Volvo het uitzonderlijk hoge zitcomfort van haar gewone zetels wist te vertalen naar deze (dunnere) achterste zetels. Je hoeft dus zelfs geen schrik te hebben voor een pijnlijke onderrug. Alleen de instap, via een naar voor geklapte zetel op de tweede rij, blijft problematisch.

Door de hoogte en diepteverstelling van zowel stuurwiel als zetel en de uitstekende vormgeving van de voorzetels heb je binnen een mum van tijd de juiste rijhouding gevonden. Het dashboard is, zoals we het van Volvo gewend zijn, sober maar zeer overzichtelijk. Aluminiumkleurige accenten op de grote ronde wijzerplaten zorgen voor een moderne look. De positionering van de hendels en knoppen en de groepering van de functies, met name op de grote middenconsole, is zo logisch dat je na nauwelijks enkele uren de meeste functies al onbewust bedient. Volvo heeft z’n uiterste best gedaan om de liefhebbers van infotainmentsystemen op hun wenken te bedienen. Naast de standaard geluidsapparatuur kan je immers ook nog opteren voor een voortreffelijk klinkend Premium systeem met 12 luidsprekers en een 6-CD wisselaar en desgewenst zelfs een minidiscspeler (optie). Onze testwagen was ook nog voorzien van vier hoofdtelefoonuitgangen op de C-stijlen. Die hebben een individuele selectie van de bron (MD, CD of Radio) en een aparte volumeregeling.

Ondanks de aanwezigheid van de derde zitrij blijft de kofferruimte groot. Met alle zitplaatsen in gebruik, heb 530l ter beschikking. In normale toestand, met enkel de tweede zetelrij in gebruik en zitplaats 6 en 7 neergeklapt, loopt dat al op tot 615l. De traditionele achterbank laat zich vanzelfsprekend neerklappen met een vlakke laadvloer tot gevolg. Je hebt dan 914l ter beschikking tot aan de onderste rand van de zijruiten, 1837l tot aan het dak.

Veiligheid

Veiligheid is onlosmakelijk verbonden aan het imago van de Zweedse constructeur, en ze doen er alles aan om dat zo te houden. Daarom zit de XC90 bomvol veiligheidsvoorzieningen, de één al wat innovatiever dan de ander. Je krijgt frontale tweetrapsairbags en laterale airbags vooraan. Er zijn gordijnairbags die alle inzittenden, ook die op de derde zetelrij, beschermen bij een zijdelingse aanrijding en er zijn driepuntsgordels en hoofdsteunen op alle zitplaatsen. De gordels zijn ook op de achterste rij nog voorzien van spanners. Bij een aanrijding van achteren wordt het in de voorzetels ingebouwde WHIPS-systeem geactiveerd, dat zorgt voor de beperking van de gevolgen van een whiplash.

Bij de actieve veiligheidssystemen noteren we ABS met remkrachtverdeler en noodremhulp en stabiliteitscontrole, die hier werddoor ontwikkeld en RSC werd gedoopt. Dat staat voor Roll-Over Protection System. Het detecteert de mogelijkheid van een koprol, een kans die bij dergelijke wagens groter is omwille van het hogere zwaartepunt, en zal de remmen zo sturen dat de wagen indien mogelijk stabiel blijft. Tegelijkertijd worden de gordelspanners geactiveerd zodat de inzittenden al voor de eigenlijke koprol, als die onvermijdelijk blijkt, vast zitten. Een dak en dakstijlen uit versterkt staal fungeren als veiligheidskooi.

Volvo heeft zelfs gedacht aan de bescherming van de andere weggebruikers. Vooraan zit immers een extra dwarsbalk onder de voorbumper, op de hoogte van die van een normaal voertuig, die de kreukelzone van het andere voertuig activeert en verhindert dat een lager voertuig zonder een degelijke werking van de veiligheidsvoorzieningen onder de XC90 schuift.

Rijgedrag

Onder de kap van de testwagen zit een drieliter zescilinder-in-lijn motor met turbo. Die ontwikkelt 272pk bij 5.100t/min en een constante 380Nm tussen 1.800 en 5.000t/min. Dat is 62pk meer dan de 2.5T, maar hoewel de 3-liter nauwelijks 6kg meer op de weegschaal zet, bedraagt het verschil in prestaties toch slechts 0,6sec. De T6 spurt naar 100 in 9,3 en de topsnelheid bedraagt bij beide benzineversies 210km/u. De oorzaak van dat geringe verschil zit in Volvo’s keuze voor een viertraps Geartronic automaat voor de T6 en een vijftrapsautomaat van hetzelfde type voor de 2.5T. Spijtig, want hoewel de motor kracht en koppel op overschot heeft, en de automaat zeer soepel schakelt, lijkt ons die extra verhouding om net wat meer schot in de zaak te krijgen niet overbodig. De XC90 T6 presteert goed, maar je merkt gewoon dat de motor te lang in dezelfde versnelling blijft hangen. Bovendien zou een kortere spreiding van de overbrengingsverhoudingen met name bij stadsverkeer een gunstige invloed kunnen hebben op het brandstofverbruik. Dat bedraagt volgens Volvo 18,5l/100km voor de stedelijke cyclus en 12,9 voor de gemengde. Wij sloten onze testweek af met een gemiddelde van 16,8, maar we hebben het de laatste dagen merkelijk rustiger aan gedaan.

De ophanging is vooraan van het Type McPherson. Achteraan wordt gebruik gemaakt van een Multi-Link achterwielophanging. Die is niet adaptief, maar de gekozen afstelling zorgt bij normaal gebruik ten allen tijde voor een zeer comfortabele rit die dankzij een ver doorgedreven isolatie en het gebruik van een hulpframe achteraan stil is en van storende trillingen gevrijwaard blijft. Door de lange wielbasis (2,85m) en de uitzonderlijk grote spoorbreedte (1,63m) blijft de XC90 steeds stabiel. Het standaard aanwezige 235/65 R17 rubber zorgt al voor voldoende grip in de bochten en het optionele 235/60 rubber op een 18-duims velg van onze testwagen combineert dat met net een tikkeltje meer feedback. Het weggedrag is voorspelbaar onderstuurd en de elektronische waakhond laat daarop geen afwijkingen toe, maar de tussenkomsten zijn zo discreet dat je ze Őook als je op de limiet rijdt- amper opmerkt. De XC90 is voorzien van een nieuwe bekrachtigde stuurinrichting van ZF, die voor een bijkomend bedrag van € 250 rekening houdt met de snelheid. Omdat de XC90 toch een kolos is lijkt ons voornamelijk met het oog op in- en uitparkeren een verstandige keuze.

Ondanks het uitzicht, de afmetingen en de bodemvrijheid van een net geen 22cm is de XC90 geen terreinwagen. De adaptieve vierwielaandrijving is daarvoor onvoldoende gesofisticeerd en niet voorzien op zware omstandigheden. De tractie en uiteraard ook de bodemvrijheid voldoen ruimschoots voor een uitstapje op het onverhard, maar als je de XC90 moeilijk terrein voorschotelt zit de ophanging veel te snel door haar reserve heen en zal ook de tractiecontrole niet meer kunnen verhinderen dat de bijna 2,2 ton zware 4x4 zich ingraaft. Niet erg, want Volvo steekt niet onder stoelen of banken dat hun SUV daar niet voor bedoeld is. Wie soortgelijke afmetingen wil, maar toch door de modder wil ploeteren moet maar uitwijken naar Mitsubishi, Toyota of Land-Rover. De remmen -geventileerde schijven voor en schijven achter- voldoen ruimschoots voor het beoogde gebruik en zijn voorzien op een totaalgewicht van meer dan 5 ton, inclusief een geremde sleep van 2,25 ton.

Conclusie

Volvo wil met de XC90 z’n deel van de koek van het nog steeds aan populariteit groeiende SUV-segment. Vooral in de VS is dat populair en Volvo hoopt daar dan ook 65% van de productie te slijten. Het is dan ook niet onlogisch dat het product op die markt is afgesteld. Dat vertaalt zich vooral in grotere buitenafmetingen, want de XC90 klopt alle Europese concurrenten met een behoorlijke voorsprong. Toch heeft Volvo zich -in tegenstelling tot enkele Europese concurrenten- niet laten verleiden tot het ontwerpen van nietszeggende karakterloze wagen, waar de Amerikaanse markt vol van is, maar hebben ze gekozen voor een krachtig geheel met veel herkenbare Volvo eigenschappen. Het interieur is een schot in de roos. Het cab-forward principe creëert nog meer extra interieurruimte en dat wil zeggen dat je in deze Volvo niet vijf, maar zeven inzittenden kwijt kan én je nog een ruime kofferruimte overhoudt. De twee extra zitjes kan je beschouwen als volwaardige plaatsen in plaats van noodzitjes en dat hebben we in deze klasse nog niet eerder gezien.

De drieliter zescilinder is met 272pk meer dan voldoende krachtig voor de 2.2ton zware machine, maar Volvo’s keuze voor een viertrapsautomaat is wat ongelukkig. Het staat buiten kijf dat de prestaties en het verbruik (wat aan de hoge kant is) zouden profiteren van een extra verhouding. Nochtans schakelt de automaat zeer soepel en discreet. De terreineigenschappen zijn voldoende voor een uitstapje op het onverhard, maar ophanging, noch aandrijving zijn opgewassen tegen het zwaardere werk. Dat weet u op voorhand, want Volvo steekt dat niet onder stoelen of banken.