Volvo V40 Cross Country T5 AWD

Inleiding

Volvo heeft het V40-aanbod uitgebreid met een stoere variant. En daar blijft het bij. Er komt geen zuiver break, noch een coupé en evenmin een sedan. En dat terwijl de vorige S40 / V50 zichzelf in beide segmenten manifesteerde en de niche voor liefhebbers van een oneven aantal deuren overliet aan de C30. En jawel: die laatste is inmiddels stilletjes uit de productietabellen verdwenen. Waarom Volvo dan wel denkt al die bouwcapaciteit met één model te compenseren? Wel, de V40 ligt pal op het segment. Binnen afmetingen en een prijscategorie waar meer mensen gaan shoppen dus, terwijl al bovenstaande gepensioneerden steevast tussen conventionele segmenten in vielen.

Waar Volvo dan weer wel oog voor heeft, is de wereldwijde tendens om te gaan rondbollen met stoer ogende modellen. Met de Cross Country willen de Zweden mee inspelen op de trend, zonder daarom meteen met een specifiek model à la Qashqai uit te pakken. Keil krap € 1.500 bovenop de prijs van de normale V40 en je bent vertrokken.

Het motorenpalet vertoont sterke gelijkenissen met het reguliere exemplaar. Er is al een 115pk sterke diesel met amper 99gr/km CO2-emissie (met € 24.690 is dat de meest prijsvriendelijke), naast een D3 met 150pk en een D4 met 177pk. Wie mee is met aan populariteit winnende benzinetrend, kan een T4 aanstippen met 180pk of opteren voor een T5 met 254pk. Ook die zitten best schaars in de verbruiks- en emissiecijfers. En dat komt vooral omdat er geen enkel technisch onderscheid tussen beide is. De T5 die we hier aan de tand voelen is zelfs botweg die enige die überhaupt met vierwielaandrijving te krijgen is. Met een prijs ten Noorden van € 36.600 is hij ook de koning van het gamma. Een zestrapsautomaat maakt eveneens deel uit het geserveerde aanbod.

Exterieur

Eigenlijk hoef je de V40 Cross Country niet eens gezien te hebben om te kunnen voorspellen dat de voornaamste stilistische aanpassingen zich ter hoogte van de bumperschilden en dorpelplaten situeren. Om je de indruk te geven dat het geheel wat beter tegen stootjes kan, kregen die niet alleen een onderscheidende vormgeving maar zitten ze ook dikker in het plastic. Het geheel moet tegelijk natuurlijk ook nog premium ogen, en daarvoor haalt Volvo verchroomde sieruitlaten van stal, samen met zilverkleurige beschermplaten aan de onderzijde van panelen die rondom het koetswerk worden gemonteerd. Die hebben we natuurlijk even geïnspecteerd en zoals je wellicht wel verwachtte hebben die uitsluitend een esthetisch nut.

Wat wel op de erg schaarse lijst met aanpassingen prijkt, is de ophanging. Die houdt het geheel nu 4cm verder boven het asfalt, en steunt op specifieke 17- of 18-duimers. En geloof het of niet, maar met die extra centimeters doe je al heel wat als je verkeersdrempels of op z'n Belgische aangelegde kasseistroken te lijf gaat.

Interieur

De V40 rust op een relatief korte wielbasis. En terwijl je daar vooraan eigenlijk niets van merkt, heeft het wel gevolgen voor alles wat achter de B-stijl zit. Zo is de achterbank eerder knus en moet je als het op hoofdruimte aankomt geen recordwaarden verwachten. De kofferinhoud is met 335l identiek aan die van de vijfdeurs zonder assertiviteitscursus op z'n CV, maar ook daar val je niet strijk van achterover. Natuurlijk brengt de neerklapbare achterbank soelaas als er geen passagiers de achterbank bevolken. Dat er in het binnenruim wel voldoende bruikbare opbergruimte is, mag dan weer wel een pleister op de wonde zijn.

Vooraan is het plaatsaanbod ruimschoots voldoende. Ook de sfeer zit er overigens goed. Volvo houdt z'n reputatie van een heldere ergonomie hoog, de bediening van nagenoeg alle elementen is kinderspel en in de cocktail zit ook nog een flinke scheut gadgets. De binnenspiegel heeft geen frame en de versnellingspook is verlicht. Het eerste vinden we aardig, het tweede kan dan weer minder bekoren.

De volledig digitale boordplank is ook nog steeds van de partij. Die heeft een andere vormgeving en kleur al naargelang je voor een sportieve, conventionele of eco-rijmodus kiest. Marketingonderzoekers beweren dat daar heel wat volk op zit te wachten. Wij zijn van mening dat het nauwelijks meer is dan een gadget. Hier is het niettemin goed uitgevoerd.

Specifieke voorzieningen van de Cross Country zijn we nog niet tegengekomen. Ze zijn dan ook summier. Op de testversies kan je een specifieke lederuitdossing ontwaren en wie wil krijgt ook een middenconsole in een kopertint. Die is specifiek voor het model, maar als je er een knoop van in je maag krijgt, kies je gewoon wat anders.

Veiligheid

In het C-segment is veiligheid een belangrijk verkoopsargument. En nu nagenoeg elke autoconstructeur zich ook op dat vlak wil profileren, is er sprake van een heus opbod in veiligheidsuitrusting.

De V40 Cross Country is standaard uitgerust met 8 airbags, met inbegrip van een voetgangerairbag die zich aan de buitenzijde tegen de voorruit nestelt. Ook het vermelden waard is het exemplaar dat de knieën van de bestuurder isoleert van de harde stuurkolom.

Als we naar actieve veiligheidsuitrusting uitwijken dan spreekt het voor zich dat ABS en een geavanceerde stabiliteitscontrole (die niet geheel uitschakelbaar is) standaard zijn. Een systeem dat in de stad zelf de remmen dichtgooit als het de kans op een aanrijding detecteert is ook steeds aanwezig. En het werkt nu tot 50km/u, terwijl 30 voorheen de limiet was. Het is uitbreidbaar met een radargestuurde snelheidsregelaar die over het volledige snelheidsbereik (stilstand incluis) van de auto functioneert, maar daarvoor moet je bijbetalen. De optielijst omvat ook nog een rijstrookassistent en dodehoekwaarschuwing. En parkeren wordt eveneens makkelijker gemaakt. Niet alleen omdat je de auto desnoods zelf het manoeuvre kan laten invoeren, maar ook omdat sensoren nu bij het uitrijden van een parkeerplaats waaruit je geen zicht hebt, speuren naar verkeer dat tot 30m verder komt aanrijden.

Rijgedrag

De eerder al aangehaalde vier extra centimeters die de Cross Country richting sterren is gegroeid, wordt niet helemaal vertaald in extra veerweg. En ook de afstelling is niet wezenlijk verschillend. Hou het op punten en komma's in dezelfde tekst. Het oordeel van het weggedrag is dat dus ook, al is ons op de werkelijk onvergeeflijke bevroren ondergrond meer dan voorheen opgevallen dat het onderstel wel erg droog reageert op een opeenvolging van dwarsribbels. Z'n geheel onafhankelijke architectuur is anderzijds wel efficiënt in het opvangen van putten en bulten zonder weerslag op de rechtuitstabiliteit.

De zestrapsautomaat van de T5 overtuigt, met een zachte en foutloze werking. Gezien de staat van de ondergrond (zoals de beelden duidelijk maken) is dat een prestatie. Een oordeel over het stuurgedrag moeten we met hetzelfde excuus schuldig blijven, al is er geen reden om aan te nemen waarom dat anders zou zijn als bij een normale V40. Best oké voor een elektrisch systeem dus, en natuurlijk lang niet zo prettig als een ouderwetse hydraulische installatie.

Wat nostalgisch mijmeren zouden we ook kunnen als het om het weggedrag gaat. Want terwijl deze T5 als enige in het gamma gepaard wordt aan een vierwielaandrijving (elektronisch gestuurd, met een meerplatenkoppeling), maak je van de Volvo geen speelrakker. Met de stabiliteitscontrole in de meest tolerante stand en een bevroren meer onder de wielen kan je je uiteraard wel uitleven. Je kan moeilijk stellen dat die bevinding relevant is. De V40 T5 wil vooral voorspelbaar (onderstuurd) en efficiënt uit de hoek komen.

De prestaties van de combinatie mogen er best zijn. De vijfcilinder produceert een atypische brom wanneer het blok voor de volle 254pk en 400Nm geperst wordt. Op een ondergrond die effectief tractie zou genereren, mag je ervan uitgaan dat het begraven van je gaspedaal als resultaat heeft dat je 6,1 tel later 100km/u voorwaartse snelheid hebt. Evenmin onbelangrijk is dat die cijfers gepaard gaan met een verbruiksgemiddelde van 7,8l/100km over de gemengde cyclus. Tegenwoordig worden we van zo'n gegevens niet meer wild, maar een vierwielaangedreven automaat met dergelijk vermogensarsenaal kan je daarmee niet het label van verspiller opkleven. Hoe de andere versies zich gedragen, gaan we binnenkort na op eigen bodem.

Conclusie

Je hoeft geen helderziende te zijn, om te weten dat de V40 z'n rijgedrag door de toevoeging van de ‘Cross Country' aan de naam, maar weinig wijzigt. Op een vier centimeter gegroeide bodemvrijheid na zijn er immers geen technische verschillen. Je mag dus blijven rekenen op een voorspelbaar onderstuur, een goede koersvastheid op een slechte ondergrond en een wat onvergeeflijke houding ten opzichte van grotere oneffenheden.

Dat de opsmuk grotendeels esthetisch is, is niet alleen accuraat, het betekent ook dat het Cross Country-recept zich spiegelt aan soortgelijke producten uit het segment. Daar worden de looks en het imago hoger in het vaandel gedragen dan de capaciteiten. Andere bumperschilden, een specifieke middenconsoles, wat welgemikte badges en je kan er als autoconstructeur weer tegen.

Alleen de klant die in de waan is wat meer te kunnen dan een ander, verliest bij de opdracht.. De anderen kunnen zich immers verheugen op een product dat haast net zo zuinig en CO2-vriendelijk is als een gewoon model. De Cross Country is er al vanaf 99gr/CO2/km, met een 115pk sterke D2-dieselmotor en een prijs die tenopzichte van de ‘gewone' V40 met € 1.500 is aangedikt.
Het testexemplaar speelt met een automaat, een gestuurde integraalaandrijving en een vijfcilinder turbo benzinemotor uiteraard in een andere klasse. Een prijskaartje van € 32.000 enerzijds, en een sprinttijd van 6,1 seconden dankzij 254pk en 600Nm anderzijds.
Wat de V40 verzamelde van plus- en minpunten komt ook hier terug. De achterbank en koffer zijn niet de grootste, maar de lijst met veiligheidsvoorzieningen is dan weer ronduit indrukwekkend. Alle beeld vind je zoals steeds terug in onze fotospecial!