Volvo S80 DRIVe

Inleiding

De Volvo S80 heeft er op het ogenblik van deze test al 12 jaar carrière opzitten. Hij debuteerde op een kritisch moment, meer bepaald toen Ford de Zweden net had ingekocht om er hun 'Premium Automotive Group' mee aan te dikken. Vandaag wil Ford weer af van de Zweden, die zich gelukkig - en anders dan hun landgenoten onder GM-vlag - onder het Amerikaanse bewind kranig wisten te houden. Het vlottere design dat de S80 destijds introduceerde werd doorgetrokken naar de andere modellen en kreeg nog meer schwung. Volvo is al lang veel meer dan een veilige kluis op wielen waar je met een gerust geweten het gezin kan aan toevertrouwen. De S80 evolueerde met zijn tijd, maar slaagde er - ten onrechte - nooit in om aansluiting te vinden bij het ongenaakbare Duitse trio Audi, BMW en Mercedes-Benz. Nochtans spaarde Volvo met de laatste update in 2009 geen moeite om zich te bewijzen en objectief beoordeeld slaagden de Zweden er naar onze mening in de gelijkmaker met Duitsland te scoren. Maar de markt met zijn onvoorspelbare consumenten heeft het laatste oordeel. Volvo probeert dan maar een andere strategie en gooit het over een groene boeg. Nadat het de S40 en V50 al als DRIVe introduceerde, volgde de C30 en nu dus ook de S80. Het gekke van deze groene operatie is dat Volvo dezelfde motor stopt in de verschillende koetswerken - een 1.6 diesel, goed voor 110 pk. Waar dat in de kleinere modellen nog redelijk lijkt, klinkt dat in een statige berline als de S80 haast bespottelijk. Toen we het nieuws vernamen fronsten we dan ook heel bedenkelijk de wenkbrauwen om achterdochtig af te wachten tot we er eentje aan de tand konden voelen. Volvo argumenteert de 'micro-diesel' door te verwijzen naar Audi, die de A6 met 1.9 TDI en 110 pk jaren geleden ook massaal wist te slijten aan de Belgen. En daar hebben ze geen ongelijk. Heel wat mensen houden van het comfort van een grote, luxueuze auto, zonder prestatiebelust te zijn. Heel wat mensen met een (kader)functie hadden tot voor kort recht op een bedrijfswagen in deze klasse, maar ook zij moeten besparen en bijgevolg is het ofwel afdalen naar een lagere klasse of de gebruikskosten laten dalen, wat met dit Volvo-voorstel perfect kan. Ze zijn dus zo gek nog niet die Zweden!

De 1.6 in het vooronder van de S80 DRIVe levert 110 pk en 240 Nm koppel. Zijn belangrijkste troef is echter de met 119 g/km verbluffend lage CO2-uitstoot, zeker in vergelijking tot de omvang en het gewicht van de S80. Een zo lage uistoot is gunstig aan werkgeverszijde omwille van de fiscale aftrekbaarheid van de auto, maar ook de werknemer doet zijn voordeel, omdat de groene prestaties resulteren in minder belasting op het genoten voordeel in natura. Natuurlijk blijft de S80 ook leverbaar met een 2.0D (136 pk), 2.4D en D5. De D5 maakt gebruik van een paar turbo's om 205 pk te leveren en 420 Nm tussen 1500 en 3250 tr/min. De D5 verbruikt gemiddeld slechts 6,2 l/100 km en vervuilt 164 g/km, daar dat is duidelijk teveel in de huidige tijden waarin de CO2-uitstoot als de boosdoener voor het milieu wordt opgevoerd. Ook de 175 pk krachtige 2.4 D doet met 155 g/km CO2-uitstoot nog niet goed genoeg, ondanks een aantrekkelijk laag verbruik van 5,9 l/100 km.

De Volvo S80 DRIVe met 110 pk en 240 Nm, laat 119 g CO2/km opmeten en draagt een basisprijs van 33.000 euro rond. Als echte concurrentie kunnen we weinig aanslepen. Audi biedt zijn A6 met 2.0TDIe motorisatie, goed voor 136 pk 320 Nm koppel. De CO2-uitstoot ligt hier op 139 g en de basisprijs bedraagt 37.580 euro. Mercedes-Benz rijdt de E-Klasse E200CDI BlueEfficiency voor, eveneens 136 pk rijk en met 360 Nm de koppelkampioen. De CO2-uitstoot is met 137 g zeer gunstig, maar de basisprijs van 38.236 euro maakt al een stevig verschil, terwijl de jaarlijkse rijtaks voor de 2.2-motor ook veel hoger oploopt dan bij de Volvo. BMW introduceert momenteel de nieuwe 5-Reeks, met de 520d als basismotor. Daar deze echter een respectabele 184 pk en 380 Nm voortbrengt, bij een voorbeeldige 140 g CO2-uitstoot, kunnen we deze auto onmogelijk nog als concurrent voor de S 80 DRIVe opvoeren.

Exterieur

De facelift die de S80 in 2009 onderging, laat hem lager, langer en breder lijken. Zijn grille met uivergroot merkembleem staat symbool voor het zelfvertrouwen dat Volvo heeft voor wat de toekomst betreft. Tal van chroomelementen geven de S80 een luxe-uitstraling, zeker wanneer gekozen wordt voor een donkere koetswerkkleur. Hij staat stevig op de weg en de designers hoeven op dat vlak zeker geen les te krijgen van hun collega's bij de Duitse top-drie.

In vooraanzicht vallen de rechthoekige koplampblokken op, die hier geen complexe vormen aannemen en evenmin zijn doorgetrokken in de flanken, zoals vandaag algemeen gebruikelijk. Ze ogen zelfs vrij banaal, met hun twee parallel naast elkaar opgestelde optieken, maar dat staat een efficiënte werking gelukkig niet in de weg. Rond de kleine mistlichten met projectietechniek zitten chroomcirkels. De zijspiegels beschikken over ingebouwde richtingaanwijzers, zoals we dat vandaag bij zowat elke constructeur en in elk marktsegment zien. Achteraan is het Volvo-signatuur onmiddellijk herkenbaar bij de lichtblokken. Bumper en onderschort vloeien onzichtbaar in elkaar over. De kofferklep zwaait ver open, maar de laadopening smal uitgevallen, terwijl de laaddrempel ook nog hoog ligt. Op het dak prijkt een 'haaienvin'-antenne, die zorg draagt voor zowel radio-, GPS- als GSM-ontvangst. In het kader van de nagestreefde groene prestaties, beperkt Volvo de banden-/velgencombinatie hier tot een bescheiden 205/60 op 16".

Interieur

De Volvo S80 verwelkomt zijn gasten met een royaal plaatsaanbod en een degelijke kwaliteitsindruk. Dat is bij de S80 DRIVe niet anders. Sinds de laatste opfrisbeurt mag het interieur uitpakken met bijna alle kenmerken die vroeger uitsluitend voorbehouden waren voor het allerhoogste 'Executive'-uitrustingsniveau. Hiermee kan de S80 zich best meten met de steeds terugkerende rivalen uit Duitsland. Ledervlakken duiken zowat overal op en worden opgeluisterd met fraaie houtdecoratie. Volvo slaagt erin hier een zeer hoogwaardige indruk te maken. Bij ons testexemplaar kreeg ook de buitenkant van de stuurwielvelg een houtafwerking, wat zeer mooi oogt, maar eigenlijk enigszins afbreuk doet aan de grip op het stuur. Het stuur met vier spaken heeft een vrij grote dameter, wat dan weer toelaat groot bemeten toetsen te integreren voor audio, telefoon en cruise control. Veel en grote toetsen vinden we ook op de middenconsole, die naar Volvo-gewoonte fijntjes is uitgevoerd en waarachter nog een bergruimte schuil gaat. De vele en groot bemeten bedieningsorganen ogen misschien niet meer hightech, ze laten zich wel heel gemakkelijk bedienen, zeker tijdens het rijden. De overzichtelijkheid is misschien een punt van kritiek, maar het went we snel. Voor de bestuurder blijft het beeld beperkt tot twee grote klokken voor snelheid en toerental, die door een aluminiumkader geaccentueerd worden. Het display voor de navigatie gaat schuil in de bovenkant van het dashboard en wordt motorisch bediend zodra het contact aangaat. Het staat uitstekend in de gezichtshoek van de bestuurder en helt lichtjes voorover, zodat invallend zonlicht weinig kans maakt om het beeld te vertroebelen. Jammer genoeg zijn de schermdiagonaal en de resolutie wat achterhaald. De bediening zelf is ook net meteen een voorbeeld van handigheid. Ofwel grijpt men naar de afstandsbediening, die met een minimaal aantal knoppen gebruiksvriendelijk lijkt, maar in de praktijk omslachtig blijkt. De andere mogelijkheid is om zich vertrouwd te maken met het rechts achter het stuur verscholen toetsenveld. Aanvankelijk lijkt dat een onhaalbare zaak, maar na een weekje oefenen bleek dat wel mee te vallen en alleszins de beste optie voor de bediening.

De zetels zitten zowel voor- als achteraan uistekend en bieden vooraan ruim voldoende instelmogelijkheden. Achteraan gaat het comfort van de buitenste zitplaatsen ten koste van de centrale derde zit, maar dat is bij de meeste concurrenten niet anders en geen punt van kritiek. Volvo laat de achterbank zonder meerprijs asymmetrisch neerklappen, maar de doorlaatopening is niet bepaald royaal, waardoor de praktische bruikbaarheid van de uitbreiding van de laadcapaciteit beperkt blijft tot lange, maar weinig volumineuze voorwerpen. Een skiluik is er overigens ook. Het interieur van de S80 biedt heel wat comfortabele berging, al zijn de bakken in de achterportieren wat krap uitgevallen.

Veiligheid

Uiteraard laat Volvo niets aan het toeval over als het over veiligheid gaat; het heeft hier tenslotte een reputatie hoog te houden! Aan actieve kant staan een ABS-remsysteem met EBD (Electronic Brakeforce Distribution) en EBA (Emergency Brake Assistance) bovenaan het lijstje. Daar komen nog RAB (Ready Alert Brakes) en DSTC (Dynamic Stability and Traction Control) bovenop. De airbags voor bestuurder en passagier worden aangevuld met SIPS-bags (zijdelingse airbags geïntegreerd in de voorzetels) en hoofdairbags voor en achter (gordijnairbag). Op alle 5 zitplaatsen zijn er driepuntsveiligheidsgordels met automatische gordelspanners en veiligheidsgordelwaarschuwing op alle zitplaatsen. Achteraan zijn er Isofix-bevestigingspunten. In de voorste zitplaatsen zit het door Volvo al lang geleden geïntroduceerde WHIPS (Whiplash Protection System), terwijl SIPS (Side Impact Protection System) bescherming biedt - voornamelijk op bekkenhoogte - tegen zijdelingse aanrijdingen. Andere uitrustingdetails die onder 'veiligheid' gespecificeerd worden zijn de Volvo Safety Lights (automatische dimlichten), de Adaptive Brake Lights (waarschuwingsfunctie bij hard remmen), de groothoek buitenspiegel aan bestuurderszijde, de voorruit van gelaagd High-Impact glas, alsook de comfortsluiting (gelijktijdige opening/sluiting van alle deuren/zonnedak met behulp van de afstandsbediening).

Op onze testwagen zat als bijkomende veiligheidsuitrusting het BLIS (Blind Spot Information System), dat moet helpen tegen dodehoekongevallen. Volvo rekent daarvoor 600 euro aan. Het systeem werkt behoorlijk, maar is zeker niet waterdicht. Het heeft vooral de neiging te lang gevaar aan te geven bij het weer rechts invoegen na een inhaalmanoeuvre op de snelweg. Aan de linkerkant is het zeker een hulp, maar motorrijders kunnen toch ontsnappen aan de alertheid van het systeem en fietsers blijven nog steeds de grootste risicogroep om slachtoffer te worden van een dodehoekongeval, ook met BLIS.

Een tweede optioneel systeem op onze S80 DRIVe was 'Lane Departure Warning', gecombineerd met 'Driver Alert Control', veiligheidssystemen gebaseerd op cameratechnologie. De bestuurder wordt gewaarschuwd voor het onbedoeld verlaten van de rijbaan. Deze optie kost 790 euro en ging ons al vaak ergeren. De S80 is geen kleine jongen en op smalle wegen of bij versmalde rijstroken op de snelweg, sloeg de techniek voortdurend en onnodig alarm, wat erg hinderlijk wordt.

Rijgedrag

Onder de motorkap van deze 1556 kg wegende berline vinden we dus een kleine 1600, die 110 pk levert. Dat klinkt alvast erg mager, in de wetenschap dat een gelijkaardige motor aan de slag gaat in bv. een MINI, een Peugeot 207, een VW Golf... Het koppel bedraagt 240 Nm en dat is heel wat minder dan de > 300 Nm die de gemiddelde vergelijkbare auto naar de versnellingsbak doorstuurt. Bij het wegrijden na een koudstart in onze -2 diep gelegen garage, merkten we meteen dat deze krachtbron hier op het randje van zijn mogelijkheden zit. In het normale, dagelijkse Belgische verkeer verraste deze S80 dan weer door toch vlot mee te kunnen doorstromen. De kleine motor is zeer gewillig en gaat in geen enkele situatie morren of stotteren, maar de Volvo S80 heeft nu eenmaal zijn gewicht. Eenmaal de auto op dreef is, lijkt alles opperbest te gaan. Je hoort de kleine diesel nauwelijks, wat helemaal aansluit bij de roeping van deze berline en hij is onder die omstandigheden ook superzuinig onderweg. Maar de minste helling op de snelweg zet een domper op de vreugde: het verbruik schiet omhoog en je voelt dat de krachtbron flink moet bijsteken om de auto in beweging te houden. De manuele 5-bak laat zich vlot bedienen en kan vaak nog heel wat goed maken. Dat wordt echter anders bij het kruisen van een weg, het invoegen op een drukke snelweg en al helemaal bij het voorsteken. Dan is het opletten geblazen om de situatie goed in te schatten, want er is geen enkele pk reserve en dat voelt soms eng aan. Op secundaire banen blijf je zo hopeloos lang achter een vrachtwagen hangen, omdat de inhaaltijden te lang zijn. De 110 pk vermogen zijn een belangrijke indicator, maar de cilinderinhoud mag niet zomaar verwarloods worden. Een 1.9 met hetzelfde vermogen heeft nu eenmaal meer ademruimte dan deze kleine 1.6.

De stuurinrichting van de S80 geeft niet te klagen, tenzij dan dat de draaicirkel wat groot uitvalt. Het weggedrag is braaf en geruststellend, temeer omdat deze motor de S80 nooit in verlegenheid kan brengen en de bestuurder al helemaal niet verleid wordt om de wegkwaliteiten van deze auto uit te dagen.

Conclusie

Volvo is al lang veel meer dan een veilige kluis op wielen waar je met een gerust geweten het gezin kan aan toevertrouwen. De S80 evolueerde met zijn tijd, maar slaagde er - ten onrechte - nooit in om aansluiting te vinden bij het ongenaakbare Duitse trio Audi, BMW en Mercedes-Benz. Nochtans spaarde Volvo met de laatste update in 2009 geen moeite om zich te bewijzen en objectief beoordeeld slaagden de Zweden er naar onze mening in de gelijkmaker met Duitsland te scoren. Maar de markt met zijn onvoorspelbare consumenten heeft het laatste oordeel. Volvo probeert dan maar een andere strategie en gooit het over een groene boeg. Nadat het de S40 en V50 al als DRIVe introduceerde, volgde de C30 en nu dus ook de S80. Het gekke van deze groene operatie is dat Volvo dezelfde motor stopt in de verschillende koetswerken - een 1.6 diesel, goed voor 110 pk. Waar dat in de kleinere modellen nog redelijk lijkt, klinkt dat in een statige berline als de S80 haast bespottelijk. Toen we het nieuws vernamen fronsten we dan ook heel bedenkelijk de wenkbrauwen om achterdochtig af te wachten tot we er eentje aan de tand konden voelen. Volvo argumenteert de 'micro-diesel' door te verwijzen naar Audi, die de A6 met 1.9 TDI en 110 pk jaren geleden ook massaal wist te slijten aan de Belgen. En daar hebben ze geen ongelijk. Heel wat mensen houden van het comfort van een grote, luxueuze auto, zonder prestatiebelust te zijn. De 1.6 in het vooronder van de S80 DRIVe levert 110 pk en 240 Nm koppel. Zijn belangrijkste troef is echter de met 129 g/km verbluffend lage CO2-uitstoot, zeker in vergelijking tot de om van en het gewicht van de S80. Een zo lage uistoot is gunstig aan werkgeverszijde omwille van de fiscale aftrekbaarheid van de auto, maar ook de werknemer doet zijn voordeel, omdat de groene prestaties resulteren in minder belasting op het genoten voordeel in natura.

De Volvo S80 DRIVe met 110 pk en 240 Nm, laat 119 g CO2/km opmeten en draagt een basisprijs van 33.000 euro rond. Als echte concurrentie kunnen we weinig aanslepen. Audi biedt zijn A6 met 2.0TDIe motorisatie, goed voor 136 pk 320 Nm koppel. De CO2-uitstoot ligt hier op 139 g en de basisprijs bedraagt 37.580 euro. Mercedes-Benz rijdt de E-Klasse E200CDI BlueEfficiency voor, eveneens 136 pk rijk en met 360 Nm de koppelkampioen. De CO2-uitstoot is met 137 g zeer gunstig, maar de basisprijs van 38.236 euro maakt al een stevig verschil, terwijl de jaarlijkse rijtaks voor de 2.2-motor ook veel hoger oploopt dan bij de Volvo. BMW introduceert momenteel de nieuwe 5-Reeks, met de 520d als basismotor. Daar deze echter een respectabele 184 pk en 380 Nm voortbrengt, bij een voorbeeldige 140 g CO2-uitstoot, kunnen we deze auto onmogelijk nog als concurrent voor de S 80 DRIVe opvoeren.

Als de overheid wat minder zou lullen over vermeende verkeersveiligheid en milieu, maar daadwerkelijk iets zou doen aan een vlotte verkeersdoorstroming - een zegen voor minder vervuiling, minder frustratie achter het stuur en minder ongevallen - dan was deze Volvo S80 DRIVe een beste partner. Want het blijft uiteraard wel een S80, een stevige, ruime en comfortabele luxeberline, die zich al cruisend voluit laat genieten. De 1.6 heeft ons verrast, want waar we voorafgaand aan de test vreesden zonder trappers niet eens vooruit te geraken, moeten we deze verdachtmaking intrekken. De kleine diesel laat zich niet zo gemakkelijk klein krijgen door het grote koetswerk, maar laat ook het rijpotentieel van deze reisberline niet echt aan de oppervlakte komen. Wie daar niet om geeft en enkel uitkijkt naar de luxe en het comfort, is met de S80 DRIVe goed bediend. De vooruitgeschoven verbruikscijfers zijn zuiver theoretisch: in de praktijk is een ideale cruisesituatie over langere afstanden nauwelijks bestaand en dat weegt onverbiddelijk op het werkelijke verbruik.