Volvo S80 D5

Inleiding

Volvo's vlaggenschip, de S80, is sinds de herfst van 2006 aan zijn tweede generatie toe. De eerste generatie debuteert vrij kort nadat het Amerikaanse Ford zijn vlag had gehesen boven het Volvo-embleem. Met de transactie die op 1 maart 1999 werd bezegeld, was een bedrag gemoeid van 6,45 miljard dollar. Dat waren boeiende tijden...

Enerzijds was de S80 in die tijd de eerste Volvo die uitpakte met een ‘hedendaags' design en ronduit elegant oogde in vergelijking met de traditioneel zeer hoekige lijnen van het Zweedse merk, terwijl hij toch nadrukkelijk de typische Volvo-eigenheid koesterde en ook uitstraalde. Anderzijds was er de dreiging van de Amerikaanse reus, die mogelijk een legertje gevoelloze ‘kostcutters' naar Göteborg zou sturen om abrupt een einde te maken aan de frivole designevolutie die met de S80 was ingezet en mogelijk zelfs het hele Volvo-karakter zouden ontwrichten. Boeiende tijden ook, omdat de twee Zweedse automerken Saab en Volvo, die beiden vanuit hun historiek nooit verlegen zaten om eigenzinnigheid, voor hun verdere toekomst onder vreemde - Amerikaanse - vlag moesten vechten om de gunsten van het publiek. We moesten met lede ogen aanzien hoe Saab wegkwijnt omdat GM er niets van heeft begrepen en het trotse, vooruitstrevende merk de lucht uitknijpt door het te devalueren tot een weinig emotionerende Opel-kloon. Gelukkig heeft Volvo wel de wind in de zeilen en heeft het zich kunnen bewijzen als fonkelend kroonjuweel van de Ford-groep. Het is ondergebracht in de ‘Ford Premier Automotive Group', waar het in het gezelschap vertoeft van Jaguar, Land Rover, Lincoln, Mercury en tot voor kort ook nog Aston Martin.

De meer vloeiende, elegantere designlijnen die de eerste generatie van de S80 uitzette, kregen een vervolg met de S60 en zeker met de actuele S40/V50. De S80 mocht dan ook niet achterblijven en moet aansluiting vinden met de huidige, nog vloeiender vormentaal van het merk. Tevens was Volvo het aan zichzelf verplicht om een nieuw statement te maken als veiligheidsexpert, zeker nu de autokoper meer gevoeligheid toont voor dit (aankoop)argument. Hoewel de Volvo S80 het hoogste autoaanbod belichaamt dat het Zweedse merk in de catalogus heeft, moet hij de concurrentie aangaan met prestigemerken waarvoor de hiërarchische ladder nog lang niet ophoudt.

Gaan we zuiver op de afmetingen af, dan plaatst de Volvo S80 zich naast de Audi A6, BMW 5 en Mercedes-Benz E-Klasse. Onder de Ford-vlag kruist de Jaguar S-Type zijn wegen, terwijl de concurrentie uit Franse hoek - Citroën C6, Peugeot 607 en Renault Velsatis - hem nauwelijks zal deren. Van de Italiaanse Lancia Thesis ligt hij allicht nog minder wakker. Het Duitse trio echter, pakt uit met versies die vlotjes naar het dubbele bedrag opklimmen van waar Volvo zijn plafond legt, terwijl ze ook nog eens verleiden met modellen die daar een pak bovenuit stijgen (o.a. Audi A8, BMW 7-Reeks, Mercedes-Benz S-Klasse) of die meer variatie brengen in dezelfde klasse (vb. Mercedes-Benz CLS, Audi A5).

De Volvo S80 is er vanaf 35.200 euro voor de 2.4 D (163 pk), een prijs die in vergelijking tot zijn concurrenten aan de lage kant ligt: Audi doet lichtjes beter met zijn A6 2.0 TDI (140 pk; vanaf 34.360 euro), maar BMW wil al 37.100 hebben voor een 520d (163 pk), terwijl Mercedes-Benz minimaal 41.261 euro wil afrekenen voor een E220CDI (163 of 170 pk). De uiterst volledige topuitvoering - de S80 D5 Executive - staat vanaf 50.330 euro in de prijslijst, wat erg concurrentieel is t.o.v. het bejubelde Duitse trio. Het hoogste prijskaartje dat Volvo op zijn S80 opplakt, toont 66.250 euro voor de V8 Geartronic Executive.

Exterieur

Volvo's S80 is onmiddellijk herkenbaar als een Volvo en zo hoort het ook. Volvo laat zich nog niet meeslepen door de trend naar indrukwekkende en agressieve frontpartijen. Hij oogt stoer en elegant tegelijk. Het is een klassieke 4-deurs berline, die zich discreet door het verkeer beweegt. De kans is dan ook klein dat de S80 foute reacties zal oproepen bij andere weggebruikers of de jaloezie zal aansteken bij zakelijke en/of andere relaties. Hij symboliseert veel meer de ‘correcte keuze', zonder meteen zijn prijs bloot te geven en dat mag voor een bepaald publiek zeker een pluspunt zijn. Onze testwagen was uitgerust met de optionele ‘Regor'-velgen in maat 7 x 17", geschoeid met Michelin Primacy HP 225/50 R17. Ze maken deel uit van het ‘Summum'-optiepakket (4700 euro), waarin ook de elektronische parkeerhulp achteraan zit, Bi-Xenonkoplampen met adaptieve bochtenverlichting en koplampsproeiers, elektrisch inklapbare buitenspiegels met geïntegreerde verlichting, geslaagde koetswerkschorten in carrosseriekleur, alsook verwarmde ruitensproeierkoppen. Dit pakket opties kost normaal zowat 8000 euro en biedt bijgevolg 3300 euro korting.

De koffer kan 480 liter opslokken, wat behoorlijk minder is dan de Audi A6 en Mercedes-Benz E-Klasse. Standaard levert Volvo een reparatiekit, maar een thuiskomertje (125/80 R17) staat als gratis optie vermeld. Wie de portieren en kofferdeksel van deze S80 sluit, krijgt jammer genoeg niet langer het gevoel een kluisdeur te sluiten, zoals we ons dat van vroegere Volvo's nog levendig herinneren. Het was altijd zo'n bevestiging van het veilige en duurzame imago.

Interieur

Het interieur oogt ruim en aangenaam ‘bewoonbaar', zeker met de stijlvolle, licht gekleurde lederaankleding. Leder en de ‘classic wood' houtinleg zitten vervat in het al genoemde ‘Summum'-optiepakket. De voorzetels zijn bovendien verwarmd - de verwarming had wel wat minder brutaal en beter doseerbaar mogen zijn - terwijl de bestuurderszetel elektrisch kan worden afgesteld en gekoppeld zit aan een geheugen dat tevens de positie van de buitenspiegels memoriseert. Luxe-vloermatten en elektrisch neerklappende hoofdsteunen op de buitenste zitplaatsen, maken eveneens deel uit van hetzelfde optiepakket. De zitplaatsen bieden een prima comfort, ook achterin. Een blikvanger is ontegensprekelijk de middenconsole met ‘heupslag', zoals we die kennen uit de S40/V50, en waarachter een bergvak verscholen zit. Het instrumentenbord zelf is erg sober uitgevallen.
Het is ontegensprekelijk een kwestie van smaak, maar wij houden van de talrijke, ruim bemeten en goed in lay-out gebrachte bedieningelementen op de middenconsole. Ze zijn duidelijk herkenbaar, gemakkelijk hanteerbaar, kortom bedieningsvriendelijk. Het stuurwiel is eveneens voorzien van grote, prettig te bedienen toetsen voor de geluidsinstallatie en de cruise control. Soms weet ook een minuscuul detail aangenaam te verbazen. Dat geldt zeker voor de plastic-clip aan de voorruit, die een parkeerticket of de parkeerschijf goed zichtbaar vastklemt. Veel minder enthousiast zijn we over het kleine handschoenkoffertje en de zeer beperkte opbergmogelijkheden die de kaartenbakken in de portieren - voor en achter - aanreiken. Gelukkig is er een royaal bemeten bergvak onder de centrale armsteun voorin. Onze testwagen was uitgerust met het optionele ‘Premium Sound audiosysteem' (1600 euro), dat een wisselaar voor 6 CD's omvat (compatibel met MP3 en WMA geluidsbestanden), een Dolby Surround Pro Logic II decoder, een digitale 5-kanaals versterker (5 x 130W) en 12 luidsprekers van het Deense Dynaudio. Hoewel het ons favoriete luidsprekermerk is voor de huiskamer, kon de weergave in de S80 niet helemaal overtuigen.

Nog een optie op onze testwagen was het ‘Mobility Pack' (3200 euro), wat staat voor het RTI navigatie- en verkeersinformatiesysteem met kaartgegevens voor West-Europa op DVD. Het scherm komt bovenop het dashboard tevoorschijn en helt licht naar voor om storende lichtinval te voorkomen. Dat resulteert in sommige situaties echter ook tot een moeilijk overzicht op het scherm. Lastiger is de bediening van het systeem: ofwel moet men de afstandsbediening opduiken uit het bergvak onder de centrale armsteun vooraan, ofwel wordt het wriemelen met de toetsen rechts achter het stuurwiel (2 druktoetsen bovenop en één joystick) om door het menu op het beeldscherm te navigeren. Akkoord dat men aan elk systeem moet wennen, maar handig is toch anders. Zenuwslopend wordt het wanneer men de routebegeleiding wil beëindigen nog voor men zijn doel heeft bereikt. Haast onmogelijk, maar we geven graag toe dat dit een euvel is dat bij heel wat systemen opduikt.

Veiligheid

Zoals we dat van Volvo verwachten, is de lijst met veiligheidsuitrusting lang. ABS, noodremhulp, dynamische stabiliteitscontrole, gordijnairbags, bescherming tegen whiplashletsels (WHIPS), automatisch ontstekende dimlichten, noodstopwaarschuwing, zijdelingse airbags en specifieke bescherming tegen zijdelingse aanrijdingen (SIPS), Isofix-bevestigingspunten, enz. Toch vinden we het jammer dat een merk dat altijd haantje de voorste was als het op veiligheid aankomt, een regensensor en Xenonlicht op de optielijst verschijnen (deel van het ‘Summum'-optiepakket op onze testwagen). Andere optionele veiligheidsuitrusting is BLIS (blind spot information system; 680 euro), een waarschuwingssysteem dat ongevallen als gevolg van de beruchte ‘dode hoek' in het blikveld van de bestuurder moet helpen te voorkomen. In de behuizing van de buitenspiegels zit een kleine camera geïntegreerd. De camera bestrijkt een veld dat 3 m links en rechts van de wagen gaat en 9,5 m diep gaat. Wanneer zich bewegende voorwerpen - in casu een andere wagen - in dit veld bevindt, waarschuwt een oranje knipperlicht ter hoogte van de spiegels. Volvo bouwt een filtering in, zodat ‘BLIS' slechts waarschuwt wanneer de wagen sneller dan 10 km/u rijdt en het snelheidsverschil met de voertuigen in de ‘dode hoek' meer dan 20 km/u en minder dan 70 km/u bedraagt. Een belangrijk voordeel is dat het systeem bij dag en bij nacht werkt.

Eveneens opgemerkt in de optielijst onder de rubriek veiligheidsuitrusting: ‘Adaptive Cruise Control' (1350 euro), een adaptieve snelheidsregelaar die de afstand tot de voorligger bepaalt en constant houdt. Het systeem voorziet bovendien in een waarschuwing bij dreigende aanrijding, bijgestaan door remassistentie. De remmen worden ter voorbereiding op een noodstop al in paraatheid gebracht. Nog een veiligheidsoptie is de ‘Personal Car Communicator' (PCC; 600 euro), een geavanceerde afstandsbediening in zakformaat, die toelaat van op afstand te controleren of de portieren goed gesloten zijn en of er zich iemand (gewenst of ongewenst) in de auto bevindt. Dankzij de Keyless Drive-functie wordt het portier automatisch ontgrendeld bij het vastgrijpen van portiergreep. Starten zonder sleutel is er uiteraard ook bij. Bij het naderen van de auto kan men van op 60 tot 100 meter met een druk op de informatieknop een verslag van de veiligheidsstatus opvragen. Verschillende LED's vertellen of de auto vergrendeld of ontgrendeld is, dan wel of iemand aan de auto geknoeid heeft en het alarm heeft doen afgaan. Als er een rood lampje knippert, betekent dit dat de hartslagsensor werd geactiveerd en dat er iemand in de auto aanwezig is. Het autoalarm wordt geactiveerd wanneer iemand een ruit inslaat of in de auto beweegt, alsook wanneer de paniekknop van de afstandsbediening wordt ingedrukt. De sloten van de nieuwe S80 beschikken over een ‘Safelock'-functie, wat betekent dat de cilinder van het slot vrij begint rond te draaien, 30 seconden na het vergrendelen. Indien een dief er toch in zou slagen de auto binnen te dringen, kunnen de portieren van binnenuit niet meer worden geopend.

Rijgedrag

Onze testwagen was niet voorzien van de PCC-optie en werd gestart door de knop te drukken naast de sleuf waarin eerst de behuizing van de afstandsbediening moet worden gestopt. De D5 verbaasde ons door zijn lawaaierige koudstart. Verder is het een lekker pittige motor met heel wat potentieel, wat vooral bij de hernemingen voelbaar is. Het is dan ook echt jammer dat deze krachtbron uit eigen huis al te vaak gefnuikt wordt door de automatische versnellingsbak die er standaard op volgt. Het schakelprogramma laat de motor huilen en onnodig lawaai maken, terwijl er voelbaar niet veel gebeurt. De reacties op het gaspedaal zijn traag en/of brutaal. Pas wanneer de wagen op de snelweg rijdt, kan hij aangenaam verbazen door zijn fraaie hernemingen. Daar schiet hij zonder enige hapering als een speer van 100 naar 170, dat het een lust is. Op landelijke wegen heeft de S80 het niet zo bekeken op gooi en smijtwerk. Hij geeft de voorkeur aan rustig maar vlot cruisen. Op de snelweg - what's in a name? - neigt hij tot het navolgen van sporen en zachtjes deinen, maar onze ‘snelwegen' zijn dan ook in een schandelijke staat...

Zijn verbruik blijft zeer bescheiden met slechts 8,3l/100 km gemiddeld, bij een vlotte rijstijl ‘met de stroom mee'. Voor een luxewagen van dit kaliber is dat een prima prestatie!

Conclusie

We kunnen ons maar moeilijk van de indruk ontdoen dat de S80 ondanks zijn hiërarchische positie binnen het Volvo-gamma, niet echt het vlaggenschip is. Naar ons gevoel laat de V70 veel beter het DNA en het kunnen van het merk aanvoelen. Misschien is dat zelfs een verstandige keuze van de Zweden, om zich niet onnodig uit te sloven in een concurrentiestrijd die nauwelijks te winnen valt. Vraag het maar aan de Fransen, al blijven die het telkens weer opnieuw proberen, zonder ooit te scoren...

Volvo kan zijn krachten beter bundelen in producten waarmee het zijn slag kan slaan, met bovenaan het lijstje de V70, maar evenzeer de XC90 en V50 om onze favorieten te noemen. Laten we echter vooral niet het beeld wekken dat deze S80 D5 maar slappe middelmaat zou zijn. Het is alleen zo dat hij zich in vergelijking met het overbekende Duitse trio niet helemaal kan profileren zoals we dat hadden gehoopt. Hij mist wat finetuning - in het bijzonder bij de sturing van de automaat - en trakteert ook niet op het grote rijplezier, al is dat in ons landje sowieso al een delicaat begrip.

Zijn afwerking en aankleding zijn goed en aangenaam, zonder echter als referentie in zijn klasse te kunnen gelden. De prijs die Volvo vraagt voor de S80 is meer dan correct, met een aanbeveling voor de topuitrusting ‘Executive'.