Volkswagen Tiguan 2.0 TDI

Inleiding

De hoogste tijd was het, dat VW zich eens ging moeien in het segment van de compacte SUV. Maar de Duitsers zijn er gerust is. Ze claimen met de Tiguan een volwassen product af te leveren. Het model heeft het potentieel om niet alleen in de stad tot z'n recht te komen, het biedt ook een echte meerwaarde. Wij gingen na of de nieuwste variatie op het Golf-thema z'n beloften nakomt. Dat hij doorgaat waar de Cross-versie het voor bekeken houdt. Want een stoer aangeklede Golf staat al in het aanbod.

We opteerden voor een testwagen met 140pk (of 136 zo u wil) sterke 2.0 TDI omdat die versie in ons land verreweg het meest over de toonbank zal gaan. Benzinerijders hebben de keuze uit een dappere 1.4 TSI met 150pk (door zowel een compressor als een turbo aangejaagd) en een 2.0 TSI met 170pk. Een 2.0 TSI met 200pk is in aantocht. Allen worden ze standaard aan een handbediende zesbak gekoppeld. De benzine heeft de laagste instapprijs en is leverbaar vanaf € 27.510. De diesel is er vanaf € 29.600.

VW biedt drie versies aan; Trend & Fun, Track & Field en Sport & Style. De middelste is het buitenbeentje omdat die over een bodembeschermplaat en aangepaste voorbumper beschikt om op het terrein beter uit de voeten te kunnen. Het is die versie die we aan de tand voelen. Daaraan hangt een vanaf-prijs van € 30.910, in ons geval aangedikt tot € 34.650 en dat is toch geen klein bier meer. De voornaamste boosdoener is het ruim € 2.000 dure navigatie en DVD-systeem dat gelukkig wel van uitstekende kwaliteit is. Wie voor die prijs overigens een complete uitrusting verwacht, wijkt beter uit naar één van de concurrenten. Leder en Xenon zijn nog niet inbegrepen, maar ook naar een snelheidsregelaar of licht- en regensensor hebben we vruchteloos gezocht. Die laatste twee hadden gezien het basisprijskaartje gerust standaard mogen zijn.

Exterieur

De vormgeving van de Tiguan is geen verassing. De stijl van de constructeur is overbekend en het model valt dan ook gauw door de mand als een Golf-afgeleide. In dit geval heeft die meer weg van de Golf Plus, waar hij onder meer het interieur van overneemt. VW kon moeilijk kiezen tussen een stads-SUV zonder terreinambities en een model dat toch nog wat ploetervaardigheden heeft. Daarom biedt het de twee aan. De versies Trend & Fun en Sport & Style hebben een laag hangende neus. Deze Track & Field haalt letterlijk z'n neus op. De vrije hoogte is identiek aan de andere versies, maar door een andere bumper te monteren stijgt de aanrijhoek van een zwakke 18° tot 28°, en daar kan je toch al iets mee aanvangen. Duik je toch met de smoel tegen de ondergrond, dan voorkomt de beschermplaat het grootste onheil.

Met een lengte van 4,45m, een breedte van 1,80m en een hoogte van 1,68m schikt het model zich perfect tussen de RAV 4's en Suzuki Vitara's van deze tijd. We zijn het inmiddels gewend dat de koets een degelijke uitstraling en nagenoeg perfecte pasvorm heeft.

Interieur

Het binnenwerk wordt nagenoeg integraal overgenomen van de Golf Plus. Dat levert alvast een goede moduleerbaarheid op. De achterbank is verschuifbaar en neerklapbaar. De kofferinhoud van 470l is op die manier uitbreidbaar tot 1.510l. Leuk ook dat de passagierszetel vooraan dicht klapt. Als je voor je nieuwste project bij de Gamma staat, bespaart je dat alvast wat ergernis.

Op de achterbank wordt je niet alleen verwend met een gezonde dosis hoofd- en beenruimte. Je hebt er ook de beschikking over klaptafeltjes, als in een echte monovolume.

Vooraan vinden we een in de hoogte regelbare bestuurderszetel en een stuurwiel dat in hoogte en diepte aanpasbaar is. Op de rijhouding valt dus hoegenaamd niets aan te merken. Het zitmeubilair levert voldoende zijdelingse steun. Het is eerder hard, maar blijft ook tijdens langere ritten comfortabel.

De boordplank voor je neus is in de gekende bordeeltinten verlicht. Het heeft, net als de rest van de bedieningsorganen een heldere structuur. Ergonomische missers zijn er niet. We kunnen gerust vol lof zijn over de kwaliteit van de assemblage. Wat niet wil zeggen dat we meteen in zwijm vallen van opwinding bij de vormgeving. Die is naar goede VW-gewoonte zeer voorspelbaar. Saai zelfs.

Veiligheid

VW schikt achter de interieurpanelen van de Tiguan in het totaal zes plofkussens. Het gaat om de gebruikelijke combinatie; twee frontale en laterale airbags vooraan, aangevuld met gordijnexemplaren. Ze werken samen met de gordels. Die zijn van het driepuntstype en zijn op alle plaatsen voorzien van een spanner. De voorzetels zijn voorts uitgerust met actieve hoofdsteunen.

Dat de Tiguan iets beter dan gemiddeld scoort, heeft vooral te maken met de elektronica. Tractie- en stabiliteitscontrole zijn steeds aanwezig. Het systeem is aangevuld met een remkrachtverdeler, noodremhulp en een functie die een slingerende aanhangwagen detecteerd en stabiliseert.

Rijgedrag

VW heeft zichzelf er eindelijk toe kunnen brengen de cilinderkoppen van z'n dieselmotor (het blok zelf is nog steeds hetzelfde) te hertekenen. Deze centrale gebruikt een gemeenschappelijke inspuitbuis. We hadden graag gemeld dat VW zich door het (veel te laat) overboord gooien van de popverstuiver-technologie meteen naar de top van het segment werkt, maar dat is niet zo. Daarvoor blijft er nog wat te veel van de rauwe stem van de diesel hangen. Dat gezegd zijnde; het blok -dat met 140pk en 320Nm exact hetzelfde presteert als z'n voorganger- is stukken beschaafder, romiger en trillingsarmer dan voorheen. Het karakter is nu tenminste van deze tijd. Wel opvallend: nu de diesel zijn manieren weet te houden, is een deel van het snelheidsgevoel verdwenen. Nochtans doet die het met een sprinttijd van 11 tellen niet zo slecht. Op de snelweg gaat het vlot tot 170km/u, terwijl de Tiguan z'n top nog eens 15km/u hoger haalt.

De aandrijflijn is afkomstig van de Golf. In dit geval standaard aangevuld met de 4Motion-technologie. Die stuurt vermogen naar de achterwielen indien nodig. De gangwissels werden alleen op een wat kortere eerste getrakteerd, voor als het lastig wordt. In die eerste heeft de koppeling overigens wat nukken. Voorts zijn zowel bak als koppeling makkelijk bedienbaar en bieden ze voldoende gevoel. Het remsysteem voldoet ruimschoots. Dat moet ook, want met een in de fabriek gemonteerde trekhaak (die netjes wegklapt wanneer u hem niet nodig hebt) verdraagt de Tiguan 2,5 ton aan de trekhaak. Dat is ongehoord veel. Geremd uiteraard, maar toch...

De ophanging houdt de koets strak in het gelid. En dat bekoop je natuurlijk met wat veercomfort. Vooral korte oneffenheden worden slecht afgevlakt. Het weggedrag is progressief onderstuurd. Op een droog wegdek heb je daarvan zelden last, maar in de regen ligt de grens zo laag dat het ESP soms in de weer is met richtingveranderingen, eerder dan stabilisering. Voorspelbaar, veilig, maar dat kan ook zonder dergelijke grote marge. En alweer... saai.

Voor wat opwinding kan je alvast met de Track & Field het terrein induiken. Om net wat meer slagkracht te hebben, geef je dat aan met een off-road toets op de middentunnel. Dan helpt de elektronica mee. Onder meer door een vrijhangend wiel af te remmen. Goed en efficient, maar ga nu niet denken dat je er de woestijn mee door raakt. Omdat het systeem werkt via de remschijven, houdt het het vroeg of laat voor bekeken. En zelfs op de Track & Field monteert VW zuivere wegbanden.

VW belooft voor de Tiguan een verbruiksgemiddelde van 7,2l/100km. Dat is toch te optimistisch. Tijdens onze testweek realiseerden we finaal 9,2l/100km.

Conclusie

De compacte SUV is geen modegril. Het is een blijvertje. Dat weet ook VW dat zich traditiegetrouw slechts laat, maar weloverwogen inschrijft op nieuwe segmenten. Het merk weet dan wel steevast volwassen uit de hoek te komen, en dat is hier niet anders. De Tiguan staat op het Golf-platform en bestaat zowel in een stedelijke als een meer op avontuur gerichte versie. Die laatste heeft een neus die zich verder boven de grond verheft. Op mechanisch vlak kunnen we vooral de introductie van de 2.0 common-rail diesel lauweren. Eindelijk heeft VW een dieselmotor waarvan het karakter bij de tijdsgeest past. Hij is vlot, maar eindelijk ook stiller en beschaafder. Overigens slaagt deze 136pk en 320Nm sterke centrale erin een geremde sleep van 2,5 ton in beweging te brengen, en dat is in deze klasse ongezien. Het rijgedrag is veilig en voorspelbaar, maar wel -alweer- saai. De koets ligt strak op de wielen en dat vreet soms aan het comfort.

Het interieur is gerieflijk en degelijk. Het is dan ook overgenomen uit de Golf Plus. De moduleerbaarheid is een opsteker. Ergonomisch klopt de Tiguan als een bus. Zelfs de instap is -op de hoge deurdrempels na- uitstekend. De veiligheidsitems omvatten zes airbags. De elektronic a is wel bijzonder slim. Onder meer omdat ze ook een aanhanger kan stabiliseren. Bovendien vertrouwt de niet permanente vierwielaandrijving ook op de geavanceerde software van de stabiliteitscontrole om de Tiguan uit benarde situaties te redden. Je kan ermee ploeteren, maar vergeet toch niet dat dit géén terreinwagen is. De Tiguan is hooguit correct geprijsd. In de optielijst staan enkele zaken, zoals een snelheidsregelaar, die we op de lijst met standaarduitrusting hadden gewenst.