Volkswagen T-Cross 1.0

Inleiding

Volkswagen was dan wel één van de laatkomers in het SUV-segment (de Duitsers staan liever even aan de zijlijn te kijken hoe trends evolueren), het bedrijf maakt inmiddels vaart met de introductie van de opgehoogde koetswerkvorm. Met de introductie van deze T-Cross vervolledigt het bedrijf z’n aanbod. Dat bestaat nu uit een Touareg, Tiguan Allspace (met zeven plaatsen), Tiguan (vijf plaatsen), T-Roc en T-Cross. Bijna al die SUVs zijn nog maar pas uit het ei.

Deze T-Cross is de enige compleet nieuwe VW die we dit jaar te verwerken zullen krijgen. In september krijgen we op het Autosalon van Frankfurt weliswaar de achtste generatie van de Golf te zien en zullen de Duitsers hun eerste elektrische auto op het MEB-platform laten zien (de ID), maar geen van beiden geraakt voor het jaareinde bij de dealer.

Groeisegment

De T-Cross is weliswaar compact op vlak van afmetingen, maar groots in ambities. Het kleinste SUV-segment vertoont immers een grote dynamiek. De komende tien verdubbelt de verkoop in het segment, zo verwacht het merk. Het gaat hier minder om capaciteiten (zoek maar eens een model met vierwielaandrijving), maar vooral om uitstraling.

Gamma en prijs

Onder de kap van de T-Cross komen motoren die we al uit de jongste editie van de Polo kennen. Logisch, want daarmee heeft deze crossover z’n structuur gemeen. Het zijn éénliter driecilinder benzinemotoren. Goed voor 90 of 115pk, naar keuze. De eerste doet het met een vijfbak, de tweede naar keuze met een handbediende zesversnellingsbak of een DSG-automaat met zeven verzetten. Erg binnenkort volgt er ook nog een 1.6 TDI met 115pk (ook met vijfbak), die alleen interessant is wanneer je erg veel kilometers maalt en een 1.5 TSI viercilinder met 130pk voor wie nood heeft aan meer werkijver.

De prijs van de dieselversie is nog onbekend. Aan de kleine benzines hangen wel cijfertjes. Die heb je al (90pk) vanaf € 19.775, terwijl de voorlopig duurste versie net boven de psychologische grens van € 25.000 uitkomt. De door ons geteste versie (115pk) is er vanaf € 20.700 (handbak) of € 22.125, maar kost je met alle extra’s wellicht al eerder € 28.000. Slik.

Exterieur

We zegden het al - zo’n SUV of crossover is in dit segment eigenlijk een louter stilistisch gegeven. Bovenop dezelfde basismaatvoering als de Polo (neem bijvoorbeeld de identieke wielbasis van 2,55m) zet VW een andere koets. Meer is het niet. De bodemvrijheid scheelt nauwelijks wat, maar in de hoogte is er natuurlijk wel een verschil.

Meer water dan wijn?

Finaal meet de T-Cross van kop tot staart 4,23 meter (12 minder dan de T-Roc), is die 1,58m hoog (14cm meer dan de Polo) en 1,78m breed. Hij ziet er natuurlijk niet uit als een Polo. Terwijl de compacte vijfdeurs moeite doet om verfijnd en discreet over te komen, met kleine lichtunits bijvoorbeeld, doet deze T-Cross net het tegenovergestelde. Z’n wielbogen worden geaccentueerd, de onderzijde van de bumpers is uitgewerkt (onder meer om de illusie van meer bodemvrijheid te wekken) en z’n lichten vervullen een meer prominente rol. Vooral achteraan, waar een brede horizontale reflectorbalk de heupen van het model in de (zwarte) verf zet. Dat is een stijlkenmerk dat binnen het VW-concern overigens wild om zich heen slaat. Ook bij Audi, Porsche, Seat en Skoda zagen we die horizontale balk al verschijnen. Om maar te illustreren dat ieders hoofd daar op hetzelfde kussen te slapen ligt.

Interieur

Nu kunnen wij zo’n T-Cross wel als hip en trendy aanprijzen in het kielzog van de marketingjongens bij VW, maar het succes van wat hogere auto’s is toch vooral te wijten aan de verouderende bevolking. Geteisterd door stramme gewrichten en wat minder mobiliteit, vinden we het aangenamer om gewoon in een auto te schuiven. Liever dan ons erin te moeten laten vallen en eruit te moeten klauteren.

Handgrepen te duur?

Het is iets waar de T-Cross op een onopvallende manier wonderwel op inspeelt. Niet alleen door de zithoogte (bijna 60cm vooraan en nog 5cm meer voor de achterbank), maar ook door ten volle profiteren van z’n lange wielbasis om zo groot mogelijke portieren te steken. Het is echter een misser dat de Duitsers in één of andere vlaag van bespaarzucht de handgrepen boven de portieren achterwege lieten. Vooral wie minder mobiel is, heeft daar veel aan.

Het uiterlijk wil niets met een monovolume te maken hebben, maar het kan de gelijkenissen moeilijk weg steken. Stel je die zwarte kunststofdelen maar eens voor in koetswerkkleur. Dan is het verschil hooguit nog een wat spitsere snuit. Er zijn uit de monovolumetijd ook lessen getrokken. Zo biedt de T-Cross standaard een verschuifbare achterbank. 14cm kan je die verstellen. Passagiers achteraan zien hun knieruimte daardoor natuurlijk aanzienlijk slinken, maar voor de koffer verricht het wonderen. Een standaardvolume van 385l is meer dan behoorlijk. Het bevindt zich echter voornamelijk in de hoogte. Daardoor is de koffer met 455l (nu ronduit ruim te noemen) een pak bruikbaarder. Een 60:40 gedeelde achterbank is steeds voorzien voor extra flexibiliteit (tot 1.281l) en je kan zelfs een neerklapbare passagierszetel vooraan aanstippen als je wel eens langere objecten moet sjouwen.

Een valse noot

Voorlopig speelt de T-Cross een gekend deuntje, maar als we bij de interieurafwerking en materiaalkeuze aankomen, blaast de Duitser een zeldzame valse noot. Hoewel je de T-Cross niet goedkoop kan noemen, geldt dat wel voor de gebruikte materialen. Er is nog een poging gedaan om het met zwart plastic en frivole felgekleurde sierlijstjes beter te laten ogen dan het eigenlijk is, maar zelfs dat lukt niet. Hard plastic voert de boventoon. Voor het dashboard, maar ook voor de volledige deurpanelen. Jakkes.

De knopjes en hendels ogen gekend en de ergonomie is quasi foutloos. Gelukkig. En als je wil kan je ook een klein digitaal instrumentarium krijgen dat niet te veel kost (maar eigenlijk ook weinig bijdraagt).

Zitten doe je ook goed in de T-Cross. Vooraan, maar ook achteraan is het comfort uitstekend. En je hebt onder de voorzetels een hoop plaats om je voeten te steken (die monovolumestructuur, weetjewel).

Veiligheid

We eten onze schoen op als de T-Cross op de onafhankelijke EuroNCAP crastesten geen score van vijf sterren haalt. We weten immers hoe die structuur presteert - van bij de VW Polo. En het antwoord is: uitstekend. Zolang je tenminste een ongeluk hebt dat overeenstemt met de testprocedures.

De T-Cross scoort gelukkig niet alleen wanneer het helemaal fout loopt. Hij oogst ook punten op het vlak van elektronica. Dat heeft het veiligheidsinstituut graag, want dat helpt ongelukken voorkomen. Onder meer een automatisch remsysteem (dat voetgangers herkent), een rijstrookassistent (die soms nogal bemoeizuchtig is) en dodehoekcontrole vullen de wettelijke verplichte voorzieningen met ABS, stabilteitscontrole, bandendrukcontrole en zes airbags aan.

We stippen graag ook even aan dat de stabiliteitswaakhond van deze compacte VW ook een slingerende aanhangwagen (max 1,2 ton geremd) herkent en daar raadt mee weet.

Rijgedrag

Het is niet de eerste keer dat we kennismaken met die kleine éénliter driecilinder. Dat is een motortje dat we ons herinneren als ijverig, met een prettige loopcultuur (op de snelweg is hij eigenlijk niet eens hoorbaar) en een kleine dorst. En hij stelt hier in de T-Cross evenmin teleur. Vooral bij lagere snelheden komt hij vinnig voor de dag, geholpen door de bliksemsnelle DSG-automaat. Alleen op de snelweg reageert hij lomer. Zelfs in de versie met 115pk en een 200Nm merk je dat hij een wat groter gat in de lucht moet slaan. Z’n prestaties kunnen best door de beugel. Volharding blijkt uit een top van 193km/u en pep uit de sprinttijd van 10,3 seconden. Kortweg: een normale chauffeur heeft niets tekort.

Het opgegeven verbruik van 4,9l halen? Tja, dat is altijd weer een oefening in zelfbeheersing. Wij tikten uiteindelijk af op een gemiddelde van 6,3l/100km op een parcours dat niet altijd even vlak was.

Het stuurtje loopt zoals steeds niet over van gevoel en de ophanging is halfhard of halfzacht, afhankelijk van hoe je gemutst bent. Dat is hier ook niet onzinnig. Het gaat om de grootste gemene deler en eigenlijk krijgen alleen uitgesproken dwarsrichels een oncomfortabel kantje. Een kleine prijs om te betalen voor een koets die - voor z’n segment - in de bochten weinig rolneiging ontwikkelt.

Conclusie

Zo, het SUV-gamma van Volkswagen is compleet. Het zijn er nu vijf. Van deze nieuwe T-Cross tot de Touareg. Allen hebben ze een stoer uiterlijk, maar verkiezen ze het asfalt. Deze jongste telg heeft zelfs helemaal geen ambities meer buiten bebaande wegen. Vierwielaandrijving is geen optie en de bodemvrijheid is op een haar na gelijk aan die van de Polo waarop hij gebaseerd is.

SUV, crossover?

Eigenlijk is de T-Cross meer een verklede monovolume (want welk flink hoger dan de Polo) dan een SUV. Je merkt dat ook aan de binnenkant, aan de ruimte onder de zetels en boven je hoofd. En aan de over 14cm verschuifbare achterbank. Door deskundig aangebracht stijlelementen (lees: zwart plastic en een specifiek ontworpen bumper) valt dat niet op en kan je je dus stijlbewust tonen. Voorts heeft die aanpak vooral voordelen. De koffer kan best groot worden en achterpassagiers krijgen opvallend veel comfort. Spijtig dat VW niet consequent voor betere materialen koos. Dat vinden we de T-Cross z’n grootste minpunt.

Eén van de betere driecilinders op de markt

Dat de T-Cross een kind is van deze tijd, merk je ook aan de alweer uitgebreide digitale snufjes en de aanwezigheid van vier USB-laadpoorten. En aan z’n nogal onthechte stuurgedrag en de kleine driecilinder turbomotor onder de kap. Die verdient overigens lof, want hij is best ijverig, behoorlijk zuinig (wat lang niet alle merken voor mekaar krijgen) en erg stil.