SsangYong Rodius

Inleiding

Zeggen dat de Rodius van de eerste generatie een beetje een reputatie heeft, is een understatement. Niet dat er veel geweten is over de betrouwbaarheid of rijeigenschappen van het model. Daarvoor zijn er onvoldoende verkocht. Maar dat z'n uiterlijk niet meteen was afgestemd op de Europese smaak, dat weten we met z'n allen. Met deze tweede gooi in dezelfde richting probeert SsangYong alvast beter te doen. Voor we ons daarover buigen, houden we even het gamma tegen het licht.

Er is slechts één motorversie, maar dat is nu wel een erg correct presterende tweelliter dieselcentrale die door het Koreaanse bedrijf in licentie wordt gebouwd en is ontwikkeld door het Italiaanse VM Motori. SsangYong houdt het op een gamma dat achtereenvolgens de versies Crystal, Quartz en Sapphire omvat. De instapper komt op amper € 21.990 en dat is met ruimte voor zeven inzittenden en een koets van 5,13m alvast vlijmscherp. Je kan ook bezwaarlijk spreken van een uitgeklede versie, want elektrisch bediende zijramen, klaptafeltjes, airco, mistlichten en een 2+2+3 zitopstelling zijn altijd present. Wil je echter een radio, 17-duimers, parkeersensoren... dan moet je € 4.000 extra op tafel leggen. En de topper, met onder meer elektrisch verstelbare zetels, leder in plaats van stof... tikt af op € 28.990. Net die versie die we voorgereden kregen.

De optielijst is kort en omvat niet alleen een automaat (met 5 versnellingen) die je voor € 2.000 extra krijgt, maar daar bovenop - voor exact hetzelfde bedrag - ook nog eens inschakelbare vierwielaandrijving. En we hebben niet het gewoon over het bijschakelen van twee extra wielen. Nee, de Rodius heeft dan zelfs een tussenbak met een terreinversnelling. Van een rariteit gesproken.

Exterieur

Over de koets van de eerste generatie Rodius is behoorlijk wat geschreven en werkelijk geen letter daarvan was lovend. Zelfs de soms wat halsstarrige Koreanen hadden in de gaten dat het met deze generatie anders moest. En het dient gezegd dat het verschil groot is. Met meer hoekige lijnen, grote lichtunits en wat soberder rondingen, valt de Rodius een pak prettiger op het netvlies. Schoonheidsprijzen zal hij nog steeds niet winnen, maar je wordt toch al niet meer nagewezen.

Het is overigens niet zo'n eenvoudige klus om een monovolume met eerder klassieke proporties een appetijtelijk uiterlijk te geven. De Rodius is immers stevig uit de kluiten gewassen. Bovenop een wielbasis van zo maar eventjes 3 meter (op enkele centimeter na zo veel als de nieuwe Mercedes S-Klasse!) rust immers een koets die niet alleen 1,92m breed (spiegels incluis), maar ook nog eens 1,82m hoog en 5,13m lang is.

De afwerking van het plaatwerk is overigens ‘behoorlijk'. Vooral als het op pasvorm en naden aankomt scoort de Koreaan beter dan verwacht. Maar als je met portieren gaat gooien voelt en klinkt alles eerder ‘blikkerig'. Voor deze prijs kan je natuurlijk niet alles hebben.

Interieur

Het interieur is evenmin vrij van gebreken. De bestuurderzetel grijpt je niet meteen beet en had best wat meer zijdelingse steun mogen bieden. De centrale tellerpartij is ronduit slecht afleesbaar. Gelukkig wordt het meest relevante ook nog eens in digitale vorm herhaald voor de bestuurder, maar dat levert dan weer een rommelig geheel op. En ook aan de knoppen en materiaalkeuze - met nogal wat harde plastics - zie je dat er naar prijs is gewerkt. We vinden het echter allemaal best te vergeven als je op zoek bent naar wat de Rodius werkelijk in overvloed heeft: plaats.

De toegang tot het passagierscompartiment verschaf je jezelf met conventionele portieren. Op de tweede zitrij staan twee individuele zetels. Die kan je niet opklappen om naar de achterbank te klauteren. Het is ook niet nodig, want de Rodius biedt voldoende ruimte om er tussen te lopen. De achterbank is conventioneel en biedt plaats aan drie personen.

Aan boord van een monovolume met 7 plaatsen moet je zo goed als altijd kiezen tussen bagage of inzittenden. Maar niet in de Rodius. Zelfs met zeven personen aan boord past er nog steeds 875l bagage in. Uiteraard in een bagagecompartiment dat vooral hoog en niet erg diep is, maar dat doet weinig afbreuk aan het volume. De zitbank op de derde rij is opklapbaar of kan thuis gelaten worden. In de vloer zinken doet ze echter niet, dus je zal de keuze moeten maken. Laat je ze thuis dan past er zo maar eventjes 2.271l bagage in. Dat is net zo veel als in een compacte bestelwagen. Knutsel de achterzetels er ook nog uit en dat wordt zelfs 3.146l!

Wie ervan uitgaat dat we het onderhand wel gehad hebben in het hoofdstuk belaadbaarheid moeten we terechtwijzen. De invoerder bouwt het model immers om naar de fiscaal vriendelijke specificatie ‘lichte vracht'. Het is de enige auto in z'n klasse die dat kan met behoud van de tweede zitrij (die dan naar keuze een bank voor 3 of twee individuele zetels omvat). Je geeft er geen millimeter beenruimte op en de laadbak slikt net geen 2.300l.

Veiligheid

We zien de Rodius nog niet meteen op het programma van de EuroNCAP onafhankelijke crashtestorganisatie staan. Wanneer dat wel gebeurt, houden we je zeker op de hoogte van het resultaat via de nieuwsrubriek. Tot het zover is, moeten we ons concentreren op de aanwezige voorzieningen. Met een model dat (uiteraard) voldoet aan de wettelijke minimumeisen zijn we alvast zeker van de aanwezigheid van dagrijlichten, driepuntsgordels, ABS, stabiliteitscontrole en een minimum aan airbags.

SsangYong doet weinig inspanningen om ons verwachtingspatroon aan te scherpen. Zo zijn frontale en laterale plofkussens dan wel aanwezig, maar is het onmogelijk om gordijnairbags aan te vinken. Actieve systemen, zoals dodehoekwaarschuwing, gaan ook aan de Rodius voorbij. En van een driepuntsgordel (op de achterbank) die je tegen het dak moet gaan zoeken, zijn we ook niet wild. Isofix bevestigingspunten voor kinderzitjes werden gelukkig wel voorzien, maar het is onvoldoende om de score op te trekken tot het betere gemiddelde.

Rijgedrag

Eigenlijk is de Rodius op technisch vlak een beetje een curiosum. En dan hebben we het niet over de 2-liter viercilinder dieselcentrale. Die is met een vermogen van 155pk en een trekkracht van 360Nm vooral erg actueel. We hebben het vooral over de structuur. Een correct schakelende zesbak stuurt het vermogen immers naar de achterwielen, waar een multilink-as ze op de ondergrond tracht over te brengen. De voorwielen zitten dan ook nog eens aan de uiteinden van een structuur met dubbele driehoeken, in plaats van de gebruikelijk McPherson-structuur en worden een richting opgelegd door een hydraulische stuurbekrachtiging. Leg die kaarten voor je uit - geavanceerde voorophanging, volledig onafhankelijke achterophanging, achterwielaandrijving en geen elektrische stuurbekrachtiging - en je hebt alle ingrediënten waarvan volumeconstructeurs beweren dat ze te duur zijn voor de middenklasse. En toch kan je niet stellen dat het de prijs aan te zien is.

De Rodius heeft tegelijk één erg grote handicap. Dat is z'n gewicht. Zelfs droog aan de haak slaat de naald door naar de foute zijde van 2 ton. Dat betekent onvermijdelijk dat er meer diesel uit de tank verdwijnt (7,6l/100km volgens de EU-cyclus) en wat meer CO2 de atmosfeer ingeblazen wordt (199gr/km), terwijl ook de prestaties erdoor aangelengd worden. SsangYong geeft eigenaardig genoeg geen acceleratietijd op, maar reken toch maar op 14 tellen. De top is dan weer wel officieel - 180km/u. De diesel levert echter al 190Nm vanaf 1.000t/min, waardoor het gewicht zich behoorlijk laat camoufleren en je nooit echt om trekkracht verlegen zit. En bij autostradesnelheden draait de centrale door de lange eindverhouding ook behoorlijk stil. Er worden natuurlijk geen nieuwe referenties neergezet, maar we hebben weinig reden om aan de klaagmuur te gaan staan.

Dat geldt overigens ook over het comfort en het weggedrag. De stuurinrichting geeft vertrouwen, het weggedrag is gezond en de stabiliteitscontrole komt alleen wanneer nodig kordaat tussenbeide. In vergelijking met tot busjes omgebouwde bestelwagens (zowat het enige dat even veel ruimte biedt) filtert de ophanging ronduit uitstekend. Alleen op een pokdalig wegdek speelt het gewicht de ondertrein parten. Een achteras die de lading compenseert was - gezien de grote stouwcapaciteit - nog beter geweest, maar op de keper beschouwd scoort de Rodius er goed. Wie had dat gedacht?

Conclusie

De Rodius is eerder berucht dan beroemd. Omwille van z'n uiterlijk. Het model het lelijke eendje van de auto-industrie noemen is een behoorlijk understatement. Voor heel wat mensen was die hindernis onoverkomelijk. Als deze SsangYong al kwaliteiten had, dan bleven ze onbekend. Een tweede poging is misschien nog steeds geen schoonheid, maar mensen met enig gevoel voor esthetiek stuiven voortaan toch al niet meer uit elkaar als je ergens aankomt. En dat is goed nieuws want het biedt de mogelijkheid om het model te ontdekken.

Het eindoordeel is genuanceerd. Er kan bijvoorbeeld best een betere bestuurderszetel in, de boordplank is slecht afleesbaar en de materiaalkeuze is niet op Europees niveau. En met meer dan 2 ton op de weegschaal is ook het verbruiksgemiddelde (7,6l/100km) niet het laagste.

Er is echter ook een hoop goed nieuws. Zo is de 155pk en 360Nm sterke diesel (in combinatie met de handbediende zesbak) erg gewillig. Is het onderstel comfortabel, het veergedrag beheerst en het stuur ouderwets communicatief. En wie op zoek is naar ruimte is in elk geval aan het juiste adres. Wat denk je van 7 inzittenden plus 875 liter? Of 2 inzittenden en 3.146 liter? Je kan het model zelfs krijgen met vijf ruimte zitplaatsen en 2.271l bagage in een fiscaal interessante ‘lichte vracht' uitvoering. Met een prijskaartje van amper € 21.990, voor een monovolume van 5,13m lang, pakt deze Koreaan in elk geval uit met een prijs-ruimte-verhouding die onklopbaar is.