Skoda Superb 2.0 TDI

Inleiding

Het Tsjechische Skoda werd in 1989 opgenomen in de schoot van de VW-groep. Het dan nog zwaar noodleidende bedrijf moest de budgetvriendelijke en familiale poot van het automobielconcern worden. Inmiddels zijn we haast 20 jaar verder en blijkt de inzet en strategische visie vruchten af te werpen. Afgelopen jaar wist Skoda niet minder dan 700.000 auto's aan de man te brengen. Uiteraard nemen de instappers het gros van dat aantal voor hun rekening. Maar de Duitsers hebben nog grootste plannen met het merk. Over 10 jaar moeten er jaarlijks 1,5 miljoen Skoda's het levenslicht zien. Om dat te bereiken mag het merk geen kans onbenut laten. Het is daarom dat er een nieuwe versie kwam van de Superb. Van de eerste generatie werden er tussen 2001 (het jaar van z'n presentatie op het Autosalon van Frankfurt) en 2007 nochtans slechts 140.000 van verkocht. Een aantal dat niet meer dan een voetnoot bij de verkoopscijfers van de concurrenten oplevert. Maar het merk heeft nood aan een vaandeldrager, en opvolging was dus verzekerd.

De tweede generatie Superb, genoemd naar een statige luxelimousine van voor het Sovjettijdperk, wordt dan ook wonderwel in de filosofie van het merk ingepast. Het wil veel ruimte en comfort aanbieden voor een licht verteerbare prijs. Op papier lijkt dat alvast geen probleem. De instapper op benzine staat al vanaf € 22.590 in de catalogus. Die is weliswaar uitgerust met een 1.4l turbo benzinemotor met 125pk. Een vinnig kleintje dat genoegen neemt met een normverbruik van 8,6l/100km. Erboven vinden we een 1.8 TSI met 160pk en een 3,6l V6 met 260pk. Die laatste heeft zelfs standaard vierwielaandrijving. Er hangen prijskaartjes aan van respectievelijk € 23.490 en € 32.690. De diesels hebben in ons land nagenoeg de alleenheerschappij in de verkoopscijfers. Skoda voorziet drie versies. Een 105pk sterke 1.9TDI die met een vanaf-prijs van € 22.190 zelfs onder die van de kleinste benzine duikt, een 2.0 TDI met 136pk die € 24.690 kost en een 170pk sterke 2.0 die € 28.290 moet kosten.

De uitrustingsmogelijkheden van de Superb zijn behoorlijk indrukwekkend. Tot een automatische parkeerfunctie en adaptieve Xenonverlichting toe. Maar om de prijs te drukken is er toch bespaard op basisuitrusting. Akkoord, je hebt elektrische ruiten en buitenspiegels, 7 airbags, airco, een boordcomputer en een lederpakket (waarbij stuurwiel, versnellingspookmof en handremhendel bekleed worden in goedkoop namaak-leder). Maar een radio is bijvoorbeeld niet standaard (en kost meteen € 450). We kozen voor een 136pk sterke 2.0 TDI voor deze test. Die diesel zal in ons land omzeggens de helft van de verkopen vertegenwoordigen. De andere helft kiest nog voor de 1.9 TDI met 105pk. De testwagen werd voorgereden in Ambiente-uitvoering. Die is voor € 26.690 merkbaar beter uitgerust dan de instapper en kwalificeert nog steeds als een koopje. Optionele uitrusting brengt de prijs op € 30.925.

Exterieur

De eerste Superb-generatie was gebaseerd op de in Azië gecommercialiseerde VW Passat. Dat model beschikte er over een 20cm langere wielbasis. De Superb was dan ook een uit de kluiten gewassen middenklasser. Dat laatste is hij met een lengte van 4,83m overigens nog steeds. Hij geeft de Passat nog steeds met 15cm het nakijken. De wielbasis is evenwel gekrompen. De afstand tussen de assen bedraagt nu 2,76m. Slechts 5cm meer dan de middenklasser van VW. Het oude platform was niet meer beschikbaar en Skoda moet het stellen met de componenten die het moederhuis ter beschikking stelt. Voor het onderstel wordt gebruik gemaakt van elementen die zowel bij de Golf als de Passat worden geleend.

Skoda heeft sinds de guitige Roomster recht op een heel eigen merkidentiteit. En de impressies die aan de voorstelling van de Superb voorafgingen toonden dan ook een berline met het familiegezicht. Zover kwam het niet. De hand van VW is duidelijk herkenbaar in de neus. Spijtig, want zo wordt het natuurlijk al gauw Duitse eenheidsworst. Maar dat "werkte" voor de vorige Superb, dus misschien ook voor deze generatie. Achteraan was de inspiratie even zoek. Daardoor ziet het geheel er erg generisch uit.

De Superb maakt niettemin een zeer verzorgde indruk. De koetswerknaden sluiten op een intelligente manier op elkaar aan, wat de subjectieve indruk van kwaliteit en stevigheid versterkt. Uiteraard valt de lengte van de achterportieren op. Toch is dit een klassieke berline die het in de eerste plaats moet hebben van z'n elegantie.
De koffer maakt de Superb tot een buitenbeentje. En dat heeft niet met een bijzonder riante laadvolume van 565 liter te maken. Skoda kon niet kiezen tussen een vier- en een vijfdeurs. Daarom is deze nieuweling de twee. Tegelijk. Als je de koffer op een normale manier opent, scharniert enkel het deel onder de achterruit. Zoals bij een conventionele sedan. Druk je eerst drie seconden op een tweede knop, dan opent de achterruit mee en profiteer je van de riante laadopening van een vijfdeurs. Dat lijkt briljant maar de bediening is hopeloos vergezocht en omslachtig en als je over het idee nadenkt is het volstrekt nutteloos. Het geeft je alleen meer om handen (en het zal een invloed hebben op de prijs). Het is wel uniek en daar was het Skoda wellicht om te doen.

Interieur

Ook aan de binnenzijde komt de mosterd van VW. Eigenlijk zijn alle bedieningselementen uitwisselbaar met de Passat of Passat CC, op de groene kleur van de verlichting na. Toch is de opmerking niet negatief bedoeld. De afwerkingskwaliteit van deze Oostblokker komt dicht in de buurt van Duitse maatstaven en er is ergonomisch weinig of niets af te dingen op het (alweer - Duitse) ontwerp. Een hoogte- en diepteverstelling is voorzien op zowel het stuurwiel als de bestuurderszetel. Je moet al een zeer afwijkende fysiologie hebben om er je draai niet te vinden.

De achterportieren zijn dik 10cm groter dan bij een andere auto uit deze prijsklasse. En als je ze opendoet weet je waarom. Het plaatsaanbod op de achterbank is gigantisch. Zelfs uit de kluiten gewassen volwassenen kunnen er de benen strekken. Skoda claimt meer knie- en beenruimte dan de Audi A8, Mercedes S-Klasse of BMW 7-Reeks en we twijfelen geen seconde aan die stelling. Je moet het weliswaar met minder gadgets stellen dan bij de Duitse Drie, maar je wordt voor een fractie van de prijs niettemin getrakteerd op een apart regelbare airco, een armsteun en bekerhouders. En vanaf het niveau Ambiente is er in de portieren nog steeds ruimte voor een paraplu, zoals bij een echte limousine. De hoofdruimte is de enige beperkende factor achteraan. Je zal er niet van wakker liggen, tenzij je tot de A-ploeg van de plaatselijke basketbalvereniging hoort. Het zitcomfort op de achterbank is voorbeeldig. Het zitvlak is voldoende hoog en de rugleuning staat niet overdreven verticaal. Eigenlijk kan je de Superb perfect door een chauffeur laten rijden. Anderzijds kan je al die kubieke centimeters achteraan ook toevoegen aan de bagagecapaciteit. De achterbank laat zich in ongelijke delen platleggen. Je kan er dan 1.670l in kwijt, al is het niet op een vlakke vloer.

Veiligheid

Zoals gezegd is de structuur van de Superb een combinatie van structurele elementen van twee middenklasse Volkswagens. Twee modellen die als het op de bescherming van inzittenden aankomt bij de onafhankelijke EuroNCAP crashtests een score van vijf sterren binnenhaalden. Daarenboven haalden ze beiden een uitstekende score van vier sterren voor de bescherming van achterin gemonteerde kleine kinderen (voor zover dat uiteraard volgens de voorschriften gebeurt en in een kinderzitje met ISOFIX bevestiging). Je kan dus op je twee oren slapen dat ook de Superb de test met glans doorstaat.

De veiligheidsuitrusting is bijzonder uitgebreid. Skoda voorziet elke Superb standaard van liefst zeven plofkussens. Dat zijn frontale en laterale exemplaren voor de voorste inzittenden, gordijnairbags over de ganse lengte van het passagierscompartiment én een knie-airbag die de ledematen van de bestuurder uit de buurt van de stuurkolom houdt. En natuurlijk houdt ook een hele hoop elektronica een oogje in het zeil. ABS, remkrachtverdeler, noodremhulp en een uitschakelbare stabiliteitscontrole zijn standaard. En omdat voorkomen nog steeds beter is dan genezen gaat het mistlicht aan de binnenkant van de bocht branden om onvoorziene hindernissen beter te belichten. Standaard vanaf niveau Ambiente.

Rijgedrag

Skoda mag dan wel een essentiële rol spelen in de toekomstplannen van de groep. VW geeft bij de introductie van nieuwe technologiën nog steeds voorrang aan z'n eigen producten. De benzines die in de Superb gelepeld worden zijn nochtans stuk voor stuk modern. Helaas hebben we daar in ons land geen boodschap aan.

Dieselrijders krijgen nog steeds de 105pk sterke 1.9 TDI op hun bord. Niet echt het toonbeeld van prestaties of subtiliteit, maar wel zuinig. En ook de 2.0 TDI met 136pk die we hier aan de tand voelen perst de brandstof nog middels pompverstuivers in de cilinders. De geluidsisolatie is merkbaar beter dan voorheen, dat wel. Toch kan het blok de vergelijking met producten van de concurrenten niet aan. De 170pk sterke tweeliter heeft wél recht op de nieuwe common-rail technologie. Dat is een fikse verbetering, al bleef de architectuur ongewijzigd waardoor de producent het nog steeds moet hebben van verbeteringen in de geluidsisolatie en motordemping. Over het motorblok kunnen we enkel blijven herhalen dat het weinig lineair (dus brutaal) is. Nochtans presteert het niet slecht. 320Nm is vanaf 1.800 tot 2.500t/min ter beschikking. En een zesbak (ook voor de 1.9 TDI overigens) stuurt dat naar de voorwielen. De presaties zijn zeer aardig. De topsnelheid bedraagt een volstrekt irrelevante 207km/u en de sprint neemt 10,2 tellen in beslag. Ondanks een leeggewicht van anderhalve ton (wat gezien de afmetingen redelijk is), zijn tussenacceleraties z'n beste punt op voorwaarde dat je met het pookje roert tot het toerental dat van het maximumkoppel aangeeft. Van de zesbak weten we dat hij zuiver en afgelijnd schakelt. Alleen de eerste versnelling liet zich moeilijk selecteren, wat ongetwijfeld te wijten was aan een exemplarisch probleem. De voortrein bijt zich goed in het droge asfalt vast. Wie uit de startblokken wil knallen op een nat wegdek, neemt de nadelen van voorwielaandrijving beter voor lief.

Omdat de Superb tussen beide assen de riante afstand van 2,76m heeft, zijn de juiste condities voor een uitstekende rechtuitstabiliteit aanwezig. En het model stelt niet teleur. Toch is het niet zo dat de Superb met tegenzin de bocht in gaat. De besturing is voldoende levendig en zacht om dat idee in de kiem te smoren. Een sportieveling is het natuurlijk niet - de koetswerkbewegingen zijn toch goed onder controle. Het comfort is van goed allooi als het wegdek mee wil werken. De demping op een slechte ondergrond zet niet bepaald de norm. Duitsers zien daar de noodzaak niet van in. Testkilometers over het Belgische wegennet zouden hen wellicht tot inkeer brengen.

Volgens de constructeur neemt de tweeliter pumpeduse-diesel genoegen met 6,8l/100km over de gemengde cyclus. We noteerden tijdens onze test pieken tot 12,5l/100km. Een beetje goede wil leverde meteen een heel ander cijfer op; 6,4l/100km. Onze gemengde controlecyclus tikten we finaal af op 7,4l/100km. Dat is een goed resultaat.

Conclusie

Skoda wist met de eerste Superb 136.000 klanten over de streep te trekken. Mensen die voor comfort en ruimte kozen en het (rijzende) merkimago van het eens zo benijdenswaardige Tsjechische merk erbij namen. Als Skoda de komende 10 jaar z'n productie van 700.000 naar 1,5 miljoen wil optrekken -wat de ambitie is- moet het de komende zeven jaar 240.000 limousines slijten. Er werd dan ook weinig aan het toeval overgelaten. De Superb is beschikbaar met drie moderne benzinemotoren en drie diesels die spijtig genoeg niet allen even okselfris zijn. In ons land zijn het de 1.9 TDI met 105pk en de 2.0 TDI met 136pk die nagenoeg alle orders voor hun rekening zullen nemen. En omdat die nog gebruik maken van pompverstuivers zijn ze weinig lineair, brutaal en luidruchtig ondanks inspanningen op vlak van isolatie en demping. Wie z'n rechtervoet in bedwang houdt, komt gelukkig ook tot de conclusie dat ze relatief zuinig zijn. De test-TDI (2.0, 136pk) nam genoegen met 7,4l/100km. Dat is in niet onaanzienlijke mate te danken aan de goed gespreide handgeschakelde zesbak.

Met de dieselmotoren hebben we het voornaamste minpunt achter de kiezen. De Superb weet vooral te overtuigen op vlak van ruimte. Net als z'n voorganger, ook al is de wielbasis gekrompen. Vooral achteraan is het plaatsaanbod ronduit riant. Volwassenen kunnen er de benen strekken. En de koffer slikt dan ook nog eens 565l. Concurrenten staan bij dergelijke cijfers met hun mond vol tanden. De koffer is een aardigheidje, want je kiest of je Superb zich als een vier- of een vijfdeurs gedraagt. Dat tweede is door z'n grote laadopening vanzelfsprekend handiger en daardoor is het geheel ook niet meer dan een volstrekt onzinnig gimmick. Het beste houden we tot op het eind; de Superb biedt Duitse degelijkheid, uitgekiende ergonomie en héél veel kubieke centimeters vanaf € 22.190 (1.9 TDI 105pk). De uitrusting vertoont dan enkele kleine gaatjes, maar het blijft zeer aantrekkelijk pakket...