Skoda Kodiaq 2.0 TDI 190 DSG 4x4

Inleiding

In de autosector is het tegenwoordig al SUV dat de klok slaat. Het lijkt wel een plaat die blijft hangen. Dat komt natuurlijk omdat die koetswerkvorm dé trend is van onze tijd en de merken over elkaar heen vallen om zich een plaats in het segment te veroveren. Skoda ook. Dat deed al wat schuchtere pogingen met de compacte Yeti. Die werd maar lauw onthaald, al is de pers het erover eens dat het één van de leukste auto’s van het merk is. De Kodiaq moet vooral doen waar Skoda goed in is: ruimte en een bijna Duits gevoel bieden voor een scherpe prijs. Op vlak van afmetingen zal deze nieuweling de grenzen van het segment opzoeken, terwijl de prijs zich eerder in de middenmoot moet situeren.

En wat is die prijs dan?

De instapversie - een 125pk sterke 1.4 met voorwielaandrijving en een handbediende bak - maakt een deuk van € 26.490 in je begroting. Dieselen (met een 150pk sterke tweeliter) kan niet voor minder dan € 34.665. En de 190pk rijke variant mét DSG en 4x4 die we hier aan de tand voelen kost in het juiste uitrustingsniveau al meteen € 41.550. Voor je aan de opties begint weliswaar. De middenmoot is niet meer wat ze ooit was.

Exterieur

Skoda heeft een op aantal vlakken z’n huiswerk erg goed gedaan. Zo is het koetswerk in staat om een luchtweerstandscoëfficient van slechts 0,33 te laten optekenen. Gezien z’n volume en het feit dat er ook nog eens grote spiegels aan hangen, een prestatie. Als je het de Tsjechen laat uitleggen dan zijn de lijnen geïnspireerd door typische kristallen beeldjes. Iets om je vragen bij de stellen. Voor ons was het voldoende geweest als het bedrijf had gezegd dat hij wat scherpere lijnen had omdat tegenwoordig iedereen dat doet en de mensen het wel mooi lijken te vinden. Dat is wellicht dichter tegen de waarheid.

Grote jongen

De afmetingen dan. Van neus tot staart meet de Kodiaq net geen 4,70m. Het scheelt millimeters. In de breedte wordt dat 1,88m en de hoogte bedraagt 1,65m. Opmerkelijk is dat, zeker in deze tijden, Skoda erin sloeg het gewicht relatief laag te houden. De instapper weegt anderhalve ton. De door ons geteste versie zit echter al ruim over 1,7 ton.

De assemblagekwaliteit neigt nog steeds naar Duitse normen. Verzorgd. Van de materiaalkeuze zijn we minder in de wolken. Daar vinden we vooral de valse luchtinlaatroosters te goedkoop ogen. Faken moet je met overtuiging kunnen doen.

Interieur

Aan ruimte is er binnenin geen gebrek. Skoda maakt daar natuurlijk een erezaak van. Vooraan zit je in goed steunende zetels en achteraan, op de tweede van in het totaal 3 zitrijen (als je voor een zevenzitter kiest) heb je knieruimte te over. Het bestaat niet dat iemand daar plaats tekort komt. Dat de achterportieren groter zijn dan die vooraan, wil heel wat zeggen. De derde zetelrij kan je uit de vloer trekken. Die heeft hier geen uitzonderlijk lelijke hoofdsteunen (wat vaak wel het geval is), maar voor de esthetiek moet je het natuurlijk niet doen. Er gaan zitten is ook nog steeds geen pretje. De bank zit bijna op de grond, waardoor je met je knieën opgetrokken zit en je kruin zit wel erg dicht bij de achterruit. Nog een geluk dat de passagiers vlak voor je 18cm van hun royale beenruimte kunnen offeren, of het was er een heuse kwelling. Nu is het wellicht zelfs beter dan de norm. Zolang je maar in de gaten hebt dat die norm niet te veel voorstelt.

Vlakke laadvloer

Sla je de koffer open, dan kan je niet om de hoge laaddrempel heen. Ter compensatie heb je wel een vlakke laadvloer en kan je onder de bodem nog wat aardigheidjes kwijt. De bagage-afdekking bijvoorbeeld. Dan moet je die in elk geval niet achterlaten als je onverwacht meer zitplaatsen in gebruik neemt. Het is echter niet ondenkbaar dat je dan bagage moet laten staan. Zitrij 3 slorpt immers het overgrote deel van de bagagecapaciteit op. Achter de tweede rij past maximaal (met de achterbank zo ver mogelijk naar voor geschoven en geladen tot op het niveau van de bagage-afdekking) 835l. Er schiet dan nog 270l van over.

Gekende elementen

Wie de producten van de Volkswagen-groep kent, zal in de bediening alleen bekende elementen ontdekken. Die zijn van een uitstekende kwaliteit en vrij van bedenkelijke ergonomische keuzes, wat goed nieuws is. Wat slechter is dat je natuurlijk onvermijdelijk een meer generisch uitzicht krijgt. Aan de binnenzijde mist de Kodiaq daardoor karakter, ook al is het meeste er verzorgd. Er is slechts één uitzondering: het stuur staat naar onze smaak te horizontaal. Een teken dat Volkwagen (sorry - Skoda) hier de grenzen van het toepassingsgebied van het MQB-platform opzoekt. De binnenzijde van de deurpanelen voelt echter te licht en goedkoop aan. Het glanzend zwarte plastic dat voor sierelementen moet doorgaan en waar Skoda zelf erg fier op is, versterkt dat gevoel nog.

Gerieflijk is het er wel. Er zijn tal van opbergruimtes met een aardig volume. Een dubbel handschoenvak bijvoorbeeld.

Veiligheid

Dat ze daar bij Volkswagen een hele hoop slimme veiligheidsnufjes op het schab hebben liggen, weten we al. De Kodiaq mag er gelukkig van mee profiteren. Zo kan je de wettelijk verplichte voorzieningen als airbags, bandendrukcontrole en stabiliteitscontrole aanvullen met zaken als een dodehoekwaarschuwing en een camera achter de voorruit die onder meer verkeersborden kan lezen en de randen van de rijstroken herkent. Die vind je echter niet standaard. Een systeem dat in de stad (lees: bij lage snelheden) de ruimte voor de Kodiaq afspeurt en desnoods zelf het anker uitgooit, is er wel voor elk exemplaar dat de fabriek verlaat.

Dat de Kodiaq van huis uit uitstekende kaarten in handen heeft voor een flinke EuroNCAP crashtestscore, staat buiten kijf. Wat we echter ook moesten opmerken was dat bij het rijden over een slechts gedeeltelijk verharde ondergrond gedurende enkele kilometers, almaar meer sensoren foutmeldingen gaven. Met ander gebruik dan op eindeloos zwart glanzend asfalt is klaarblijkelijk geen rekening gehouden.

Rijgedrag

Het leidt weinig twijfel dat het MQB-onderstel enkele uitstekende karakteristieken heeft. In casu gebruikt Skoda voor alle varianten de geheel onafhankelijk achteras (er zijn verschillende mogelijkheden binnen dit platform). Die levert vanzelfsprekend voordelen op voor de filtering en zorgt voor minder parasitaire bewegingen over een slechte ondergrond. Met een gestuurde demping loopt Skoda wel in de val, samen met heel wat andere autobouwers. Om voldoende voelbaar verschil tussen de verschillende instellingen te krijgen, moet het verder afwijken van een ideaal compromis. De harde instelling is naar onze mening niet vergevingsgezind genoeg terwijl de comfort-modus soms wat zwalperig aanvoelt.

Liever asfalt

Op vlak van ophanging is er nog een punt om aan te stippen: dit soort auto’s ziet er dan wel uit alsof ze beter tegen een uitdagende ondergrond kunnen (en hun verhoogde bodemvrijheid - hier 18cm - geeft wat meer marge) maar de veerwegen zijn niet aangepast. Op een slechte ondergrond sla je daardoor erg vaak de eindelooprubbers aan. Liever een asfaltweggetje met herfstblaadjes…

De prestaties zijn erg correct. De door ons gereden variant wil 9 tellen voor de hondersprint en gaat door richting 210km. Maar hij heeft eerder een dociel karakter, dat niet aanspoort tot die excessen. Rustig voortkabbelen is meer z’n ding. En van de stilte genieten want de geluidsisolatie is erg goed. Windruis blijft ook beperkt, ondanks de grote buitenspiegels.

De door ons aangevinkte combinatie neemt op papier genoegen met 5,7l/100km of 151g CO2/km. Maar je moet ook eens naar de afmetingen kijken. Je mag blij zijn als je toekomt met een litertje extra.

Conclusie

Het is nog maar de eerste keer dat Volkswagen-dochter Skoda zich aan een ruime SUV waagt. En dat zou je niet zeggen. De Kodiaq heeft immers alles van een goed doordacht, uitstekend geassembleerd en ‘volwassen’ product. Opzet geslaagd, zouden we dan denken. Natuurlijk zijn er wat hoofdstukken die in dit verhaal wat minder vlot lezen. Dat de Skoda niet onbeperkt kilo’s mocht vreten zie je aan sommige materialen. En die derde achterbank is in z’n klasse lang niet slecht, maar voor je plezier moet je er nog altijd niet gaan zitten.

Actueel, verzorgd en gerieflijk

De Kodiaq komt moeiteloos actueel, verzorgd en gerieflijk over. Maar hij slaagt er anderzijds niet in om zich los te maken van de massa met een beetje originaliteit of frivoliteit. Skoda vergeeft die opmerking wellicht, want hij mikt natuurlijk erg onomwonden op een massa klanten. Geen niche, maar een brede gemene deler. Die mag zich verheugen op een zondvloed aan centimeters, bijna Duitse standaarden en erg correct weggedrag. Exact wat we er op voorhand van verwachtten.