Seat Toledo 1.6 TDI 105

Inleiding

In 1991 nestelt Seat zich onder vleugels van VW en brengt het bedrijf een eerste model uit dat onder Duitse supervisie is ontwikkeld. Het is de Toledo, gebaseerd op de Golf II in een sedan-koetswerk van de Giugiaro. En het is een goede zet - de scherpe prijs, z'n voorkomen en ruimte spreken de consument aan. In Zuid Europa vooral, maar ook bij ons. Seat had een succesformule te pakken, maar het mocht niet zijn. De tweede Leon werd luxueuzer, sportiever en duurder. En voor de derde editie koos Seat onbegrijpelijk zelfs voor een monovolume met koffer. Een stijlexperiment dat flopte en in 2009 een stille dood stierf. Datzelfde jaar kregen we op het Salon van Genève wel reeds een nieuwe Toledo te zien - weer in lijn met de filosofie uit de jaren negentig. In deze door financieel troebele tijden maakt die meer dan ooit kans op slagen. Vooral als Seat het presteert van ditmaal wel continuïteit in het gamma in te bouwen. Met de Mii en de nieuwe Leon is er nu alvast sprake van een productoffensief, maar ook ditmaal wordt er niet erg ver in de toekomst gekeken. Zeker of Seat z'n les heeft geleerd zijn we dus niet.

De vierde generatie van de Toledo zal zich in het gamma nestelen tussen de Ibiza en de Leon, wat lager dan je buikgevoel verwacht. De prijs wordt daar een reflectie van. Ergens tussen de twee. Nauwkeurig dan dat wordt het momenteel niet. Pas vanaf maart 2013 is het model op de markt, al zal invoerder ‘D Ieteren tegen het Brusselse Autosalon wel definitieve prijzen rond hebben. Donormodel Skoda Rapid - waarover verder in deze test meer - gaat al in november in de verkoop en wordt een goede prijsindicator.

Het motorenprogramma zal in België in elk geval een 1.2l benzine (75, 85 of 120pk sterk) en een 1.6l TDI met 105pk omvatten. Dat alleen de krachtigste er recht heeft op een zesbak illustreert duidelijk dat Seat (en Skoda) hier niet het technologische voortouw nemen. Een diesel met 90pk, eveneens een 1.6, komt een tikkeltje later het aanbod vervoegen. Ook de uitrusting wordt dan verder uitgespit, maar in elk geval is nu reeds duidelijk dat een airco er pas vanaf het tweede niveau is. En dat geen van onze testwagens voorzien was van elektrisch bediende achterruiten is eveneens een veeg teken.

Exterieur

De Toledo had als concept car al een opvallende koetswerkkleur en blinkend lichtmetaal nodig om een beetje spannend over te komen. De kans dat je hartslag de hoogte ingaat bij het aanschouwen van deze nieuwe Spanjaard is dan ook even groot als die op een staatsbegroting met overschot. Seat permitteerde zicht wat aanpassingen aan de bumpers, neus en grille maar het tovert de zakelijke, ja zelfs ietwat saaie, basislijnen niet om tot een spannend of beklijvend geheel.

Met een lengte van meer dan 4,1m is hij langer dan de drievolumemodellen uit het verleden (de vorige Toledo was strikt technisch gezien een tweevolumemodel). Maar hij heeft één troef. Hoewel het lijnenspel bij dat van een sedan aanleunt, gaat de achterruit mee met de kofferklep en krijg je een erg grote laadopening bovenop een gigantisch kofferruim dat 550l lust. De achterbank neerleggen kan ook. Dan past er een lading tot 1,80m lengte in. Wel zonde dat de vloer niet geheel vlak wordt.

Interieur

Dat ruimte bovenaan de prioriteitenlijst stond, komt ook tot uiting in het passagierscompartiment. Niet dat er extremen opgezocht worden, maar je kan zowel voor- als achteraan probleemloos volwassenen van een gemiddelde lengte kwijt. Vanzelfsprekend tegelijk. Meer ruimte voor de knieën was er in een Toledo nog nooit. En zonder een opbergwonder te zijn zoals dat bij monovolumes wel eens het geval is, mag je toch rekenen op portiervakken, een middenconsole waarin je wat kwijt kan, bekerhouders en een handschoenvakje dat ook effectief nog wat kan slikken, al was het maar omdat de handleiding diep zit weggestopt. Netjes en rationeel. Duits, eigenlijk, maar dan zonder het premium sausje.

De materiaalkeuze maakt ons niet meteen lyrisch. Enkele van de gebruikte kunststoffen, en met name die voor de bovenbekleding van de boordplank, weten zichzelf aardig voor te doen maar finaal blijft het ganse binnenruim één zee van hard, overwegend grijs en zwart plastic. Geen greintje vrolijkheid. Zelfs een contrasterende sierlijst mocht er niet van af. Seat geeft je zelfs niets om je aan te ergeren want de ergonomie is helder en de afleesbaarheid van het instrumentarium is uitstekend.

Veiligheid

Nieuwe snufjes heeft de Toledo niet te bieden. Nergens, en dus ook niet bij de veiligheid. Dat betekent overigens niet dat je er bekaaid van af komt, hooguit dat je zelf je borden moet lezen in plaats van dat aan een camera over te laten en best ook zelf het rempedaal intrapt want er zijn geen sensoren die ongelukken zien aankomen. Over de stabiliteit wordt dan weer wel gewaakt - ABS en stabiliteitscontrole horen tot de standaarduitrusting. Net als driepuntsgordels, hoofdsteunen op alle zitplaatsen en ook Isofix bevestigingspunten. Je kan alleen spekken met wegrijhulp op hellingen of bandendrukcontrole. Weinig punten voor innovatie dus, maar ook geen enkel doelpunt tegen. De score reflecteert dat.

Rijgedrag

Je kan er moeilijk om heen dat de Toledo niet zou bestaan zonder Skoda's Rapid. Het model loopt ook gewoon in Tsjechië van de band. De techniek is door Seat hooguit wat bijgekruid. Voor- en achteraan zijn de veren anders en alleen op de achteras worden die vergezeld van andere dempers. En de software van de stuurinrichting is geprogrammeerd om een tikkeltje heviger te reageren. Details dus, en het verschil is dan ook subtiel. De architectuur is ook niet nieuw en de Rapid en Toledo horen dus niet tot de meer dan 30 modellen die gebruik zullen maken van het MQB-platform van de VW-Group. Hier is de onafhankelijke voortrein van de Fabia gelijmd aan de achteras (een vervormbare dwarstraverse) die nog afkomstig is van de vorige generatie van de Octavia, beiden met op hun beurt roots bij VW.

Sturen doet de Toledo vooral veilig, met een voortrein die het eerst de handdoek in de ring gooit. Daarvoor moet de massa over de achterwielen wel goed in bedwang gehouden worden en dat levert met een architectuur die hoe dan ook niet graag hobbels lust een erg droog veergedrag op. Door de elektrische stuurbekrachtiging moeten we stuurgevoel weer maar eens op de verlanglijst bijschrijven. En nu we toch bezig zijn: iets minder vaag en progressiever rond de rechtuitpositie mag ook.

We gingen tijdens deze kennismaking aan de haal met de 1.2 met 85pk, die ondanks z'n bescheiden prestatiepotentieel de leukste van de twee is, maar concentreren ons vooral op de 105pk en 250Nm sterke 1.6 common-rail diesel die gedempt maar vanzelfsprekend niet onhoorbaar z'n werk doet. Gekoppeld aan een vijfbak, terwijl hij zeker ook een zesde kan verdragen. 10,6 seconden is voldoende om de snelheidswijzer naar drie cijfers te jagen en de diesel gaat door tot 190km/u. Zoals je kan verwachten is dat allemaal dramaloos. Aan de verbruikscijfers moet je je kunnen troosten. Met 4,4l (114gr/CO2/km) geraak je 100km ver. De Econetic-versie die onder meer over een start/stop-systeem beschikt, wordt op 3,9l/100km of 104gr/km gehomologeerd.

Conclusie

Er zijn zo van die merken waarbij je je afvraagt waar de productplanners en marketeers met hun hoofd zaten. Seat is er helaas één van. Het wordt wat stiefmoederlijk behandelt door de VW-Group en heeft last van marketinglui die er geheid een verkeerd label opkleven. Bij deze fonkelnieuwe Seat Toledo is het weer prijs. Daar is ‘enjoyneering' voor bedacht, terwijl de drievolumeberline (met een gecamoufleerde handige vijfde deur) zichzelf boven alles functioneel, degelijk en -hopelijk- betaalbaar positioneert. Daar is toch niets mis mee?

Met de definitieve prijs - wellicht rond € 15.000 - nog in het ongewisse, moeten we even omzichtig zijn met het eindoordeel. Want behalve een verzorgd uiterlijk, moderne motoren en een interieur dat erg ruim aandoet en zo maar eventjes 550l bagageruimte zijn er ook enkele minpunten. Zo mist de 1.6l diesel met 105pk - bij ons wellicht de meest populaire motorversie - een steevast een zesde versnelling en is de materiaalkeuze niet alleen het slachtoffer geworden van een mistroostig kleurenpalet, maar is het ook zonder uitzondering onvriendelijk voor de tastzin. Zaken die perfect te verantwoorden zijn als de Toledo scherp geprijsd op de markt verschijnt.

Erg lichtvoetig rijdt de nieuweling evenmin. Wel voorspelbaar en voor wat de ophanging betreft - best droog. De architectuur is dan ook een samenraapsel van wat onderdelen ‘op leeftijd' al is dat op zich geen reden om de roede boven te halen. Dat je voor je plezier een blokje om rijdt, is evenwel twijfelachtig, maar als het erop aan komt om zonder verrassing of ergernis van A naar B te geraken is er niets tegen in te brengen.