Seat Mii Electric

Inleiding

De Seat Mii is een kloon van de kleine Volkswagen Up. De Skoda Citigo is dat ook. En het is ze aan te zien. Het stijldepartement bij de VW Group klopte geen overuren in een poging om dat weg te steken. Van het drietal was de kleine stadsrakker met Duits paspoort al een hele tijd met een elektrische aandrijflijn te krijgen, met erg bescheiden succes.

Dat het Duitse concern van een oud model - het drietal werd al in 2011 geïntroduceerd - nu toch nog een herwerkte elektrische versie in de catalogus heeft, heeft alles te maken met de uitstootdoelstelling die Europa vanaf dit jaar oplegt. Het vlootgemiddelde van de constructeurs moet Immers omlaag naar amper 95g/km.

Het komt er voor de automerken dus op aan om behoorlijk wat auto’s met een lage uitstoot te verkopen. Liefst geheel elektrische, want die tellen in de formules als auto’s met een nuluitstoot. Elk exemplaar doet er toe en daarom is deze kleine EV er nu niet alleen met een VW-logo op de neus, maar ook als Skoda en Seat.

Dure vogels

Nog voor we eerste echte rubriek aansnijden, hebben we de vinger op een eerste pijnpunt te leggen: de prijs. De Seat Mii Electric kost minstens 21.190 euro. Goedkoop voor een elektrische auto, maar écht prijzig voor een auto ‘tout court’. Een conventioneel aangedreven variant kostte minder dan de helft. Niet dat je dat nog kan zien op de Belgische website van de constructeur, want daar zijn de gewone versies verdwenen.

Er zijn landen waar de Mii overigens flink wat goedkoper in de catalogus staat, maar voorlopig mocht invoerder D’Ieteren nog geen prijsaanpassing aankondigen. Het zou ons echter niet verbazen mocht die in de loop van het jaar toch volgen.

Exterieur

De Mii is een stadsrakker. Dat hij met z’n elektrische aandrijflijn geprijsd gaat als een middenklasser, verandert daar niets aan. Dat betekent dat hij bescheiden afmetingen heeft: Z’n voetafdruk bedraagt 3,55 bij 1,64 meter.

Zoals wel meer compacte auto’s is de Mii eerder hoog en smal, omdat dat aan de binnenkant ruimte creëert. Hij is nu ook stilaan op leeftijd. De meeste modellen houden het na een jaar of zeven voor bekeken. Je ziet het eraan. Helemaal fris is hij niet meer.

Interieur

Aan de binnenzijde komt de leeftijd en de oorspronkelijke budgetoriëntering van het model nog meer aan de oppervlakte drijven. De verhouding tussen de buiten- en binnenmaten is gunstig. Vijf deuren en ruimte voor vier volwassenen. Maar z’n aankleding kan niet overtuigen. Harde plastics die makkelijk krassen en een gedateerde vormgeving. Seat probeert één en ander te verdoezelen met specifieke sierlijsten voor deze Mii Electric, zonder doel te raken. Die witte plastic boordplank schrijven we niet weg als hip en trendy, maar veeleer als smaakloos en goedkoop.

Van de accu onder de vloer heb je geen last. Alleen de afwezigheid van motorgeluid, een koppelingspedaal en een conventionele versnellingspook onderlijnen dat je met een elektrische auto onderweg bent. Het geluidsniveau aan boord is daardoor laag voor dit type auto.

De koffer is nog een ander paar mouwen. De glazen kofferklep uit één stuk snijdt niet al te diep in de bumper, waardoor de laaddrempel relatief hoog is en het volume is ook al aan de kleine kant: 251l. Twee luchthaventrolleys is al meer dan je erin kwijt kan. De achterbank is wel neerklapbaar en dan zwelt het laadvolume naar bijna 1.000l.

Veiligheid

De Seat Mii, Skoda Citigo en VW Up kregen van de onafhankelijke crashtestorganisatie EuroNCAP gezamenlijk vijf sterren toegewezen. Inmiddels is dat een tijdje geleden en kan je die cijfers niet vergelijken met een auto die vandaag met hetzelfde aantal sterren wordt beloond.

In een recente test kwam de geëlektrificeerde drieling weg met een drie sterren. Zo’n accu kan de resultaten van een botsproef flink beïnvloeden. Een conventioneel aangedreven Mii is een lichtgewicht van minder dan 900kg. De elektrische versie weegt zo’n 400kg meer. Dat is allemaal energie die bij een ongeluk moet gekanaliseerd worden. Het resultaat lag dan ook, gezien de leeftijd, in de lijn der verwachtingen.

Rijgedrag

Ondanks z’n eerder forse gewichtstoename is de elektrische versie van de Mii vlotter dan de benzinevariant was. Hij heeft ook ruim 20pk extra en meer dan dubbel zo veel trekkracht ter beschikking. De acceleratietijd naar 100km/u verbetert in één klap met twee tellen.

Niet dat 83pk en 212Nm daarom meteen exotische cijfers zijn. Z’n sprinttijd van 12,3 tellen en begrensde topsnelheid van 130km/u zijn dat evenmin. Het voldoet vooral voor stadsverkeer, waar het vanuit stilstand beschikbare koppel van de e-motor ervoor zorgt dat je vooral vlot naar de 50 gaat. De trekkracht is vooral bij nat, vettig weer duidelijk op de limiet van wat het onderstel aankan. De aangedreven voorwielen slaan wel eens door. Op de snelweg vinden we die 130 dan weer nipt. In enkele EU-landen is dat de maximaal toegelaten snelheid en je wil toch altijd een beetje marge om je uit penibele situaties te kunnen helpen.

Het veer- en stuurgedrag is dan weer erg beschaafd en hoewel Seat achteraan trommels blijft monteren, is het remsysteem ruimschoot voldoende. De regeneratieve functie van de aandrijflijn compenseert het extra gewicht.

Onder de vloer zit een lithium-ion-accu waarvan het bedrijf de fabrikant niet wil prijsgeven. 32,3kWh groot en op papier goed voor een rijbereik van maximaal 320km. 200km is in de praktijk en bij positieve temperaturen een goede indicatie van het feitelijke bereik. Opladen naar 80% met een 40kW gelijkstroomlader kan in een uur. Aan een thuisstopcontact moet zo’n Seat dan weer langer dan 5 uur. Het feitelijke stroomverbruik bedraagt tussen 14 en 16Wh per kilometer. Tank je thuis of op het bedrijf, dan is de gebruikskost laag (maar afhankelijk van je tariefplan). Reken op een euro of vijf per 100km.

Conclusie

De elektrische Seat Mii dankt z’n bestaan louter en alleen aan de aangescherpte uitstoot-gemiddeldes die de automerken vanaf 2020 moeten realiseren. Eigenlijk is de kleine stadsauto stilaan pensioensgerechtigd.

Nu nog een e-variant in de catalogus zetten, vereist dan ook wat zelfbewustzijn. Op vlak van design en boordelektronica is zo’n Mii al niet meer helemaal bij de tijd. En hij was natuurlijk altijd al erg compact. Die elektrische aandrijflijn presteert adequaat, dat wel. Je kan echter niet om z’n prijs heen. Deze elektrische stadsrakker kost ruwweg het dubbele van de conventioneel aangedreven variant. Er zijn wellicht scenario’s te verzinnen waarin je dat gecompenseerd krijgt met een lagere gebruikskost, maar erg evident is het allerminst.

Niet om wild van te worden

Het eindoordeel is dan ook niet zo rooskleurig. De Mii Electric is klein, z’n afwerking en materiaalkeuze is verouderd en goedkoop, z’n aankoopprijs is hoog (zelfs als je rekening houdt met fiscale voordelen) en de prestaties zijn louter gemiddeld.