Peugeot Rifter 1.5 BlueHDi 130

Inleiding

Ze hadden voor één keer niet te diep in het marketingglas gekeken, daar bij de voorstelling van de nieuwe Peugeot Rifter. Ja, de naam Partner is nu louter voor de bestelwagen. Want het merk wil die technisch erg verwante producten uit elkaar trekken. En ja, hij ruikt nu meer naar SUV. Gezien de populariteit van die koetswerkvom niet onlogisch. Maar in de eerste plaats wil de Rifter vooral een handige gezinsauto zijn. Al meer dan 1,7 miljoen mensen kochten eerder een Partner Tepee, en daar mag nog wel wat bij. Naamsverandering of niet.

Flink duurder

Het is niet de naamsverandering, maar wel de prijsaanpassing die de grootste dobber lijkt te worden. Minder dan € 18.900 kost de stoer aangeklede ludospace niet. Daarvoor heb je een twaalfhonderd met 110pk. Een 75pk sterke 1,5l diesel kost meteen € 21.500, met 100pk wordt dat € 22.850 en met 130pk moet je de begroting al afstemmen op € 26.450. De testauto, de dynamisch ogende GT-line (op zich al eigenaardig op zo’n hoog vehikel) met 130 dieselpaarden en een achttrapsautomaat kost al € 30.110 voor je opties begint aan te vinken. Whoa!

Ook lang

Er is nu ook een lange versie (+35cm) - die de derde zitrij wat meer lebensraum geeft - ofschoon ze ook verkrijgbaar is met de korte wielbasis. Daarvoor zet je nog eens € 1.200 in de optelsom. Het herwonnen zelfvertrouwen van Peugeot laat zich voelen - en dat is niet voor het eerst.

Exterieur

De Rifter is hoekiger dan de Partner ooit was. Dat hoort bij veranderende mode. Daar dankt deze monovolume - want dat is het eigenlijk - ook z’n stoere looks aan. Met wat meer plastic, een 3,5cm hogere bodemvrijheid en standaard dakrails wil deze Peugeot graag meezeilen op het succes van de SUV. Dat terwijl tweelingmodel Citroën Berlingo vasthoudt aan z’n zuivere ludospace- (lees: bestelwagen) elementen.

Beproefd recept, nieuwe verpakking

Dus de Rifter probeert je wijs te maken dat hij een SUV is. Maar dan wel eentje die alle kenmerken die de Partner tot een succes maakten, behoudt. De twee zijdelingse schuifdeuren bijvoorbeeld. Die zijn nu voorzien (vanaf uitrustingsniveau Access) van zijruiten die helemaal te openen zijn. De kofferklep garandeert een lage laaddrempel, maar die absoluut niet wil, vindt in de lijst met extra’s ook twee bestelwagendeurtjes.

Interieur

Er valt nogal wat te vertellen over het interieur van de Rifter. Dat is immers waar dit wagensegment z’n bestaansrecht aan dankt. Ooit, een generatie of drie geleden, ging het louter om centimeters voor een scherpe prijs. Dat stadium zijn we voorbij. De Rifter wil handig zijn op zo veel mogelijk manieren. Iets waar hij grotendeels in slaagt. Niet voor niets houden klanten vast aan dit concept. Op z’n minst tot de kinderen het huis uit zijn.

Overal bergvakjes

Wanneer je nageslacht of vrijetijdsbesteding hoog op de prioriteitenlijst staan, werpt de overweging van een ludospace zich op. Er zijn nu eenmaal geen hopen voertuigtypes die zo veel praktisch vernuft etaleren. Zelfs de meeste - nu met uitsterven bedreigde - monovolumes niet. Opbergvakken zijn er niet alleen op alle voor de hand liggende plaatsen, maar ook tegen het dak, boven de voorruit, bovenin de koffer en onder de vloer voor de passagierszetel. Wat je daarin kwijt kan is al zo veel als een compacte gezinswagen aan bagage kan slikken. En dan moet je nog aan de 775l grote koffer beginnen. Die zit achter een klep die omwille van z’n omvang niet altijd even handig is, maar je kan net daarom ook louter de achterruit openen. Dat is nieuw.

+35cm

Vooraan vind je twee zetels die aardig steunen en ook op een enkele honderden kilometers durende marathonrit niet gingen vermoeien. Achteraan heb je drie zetels die je individueel kan verstellen (op het hoogste uitrustingsniveau) en die je elk kan tooien met een ISOFIX-kinderzitje. Tegelijk als het moet. Je kan de Rifter op eenvoudig verzoek ook krijgen met drie zitrijen. Het minst krap is dat vanzelfsprekend wanneer je de langere versie neemt. Elk van de 35 extra centimeters is dan aan het comfort van de passagiers toe te wijzen.

De Rifter is net als andere recente Peugeots (vanaf het tweede uitrustingsniveau) getooid met een boordplank waarvan de tellertjes boven een gekrompen stuurtje uitsteken. Daarvan weet Peugeot dat het niet iedereen kan bekoren, maar er zijn minstens net zo veel liefhebbers als tegenstanders.

Veiligheid

Het segment van de van bestelwagens afgeleide monovolumes mikte in de eerste plaats op betaalbaar en praktisch vervoer. Niets mis mee, vanzelfsprekend, maar het betekende wel dat de laatste veiligheidssnufjes hier zelden terug te vinden waren. Maar de tijden - en de prijzen - zijn veranderd. En dat betekent gelukkig ook dat de voorzieningen tegenwoordig ook verder reiken dan de verplichte collectie airbags en elektronische snufjes.

Al van bij het instapniveau vinden we een pakket dat snelheidsinformatie weergeeft door verkeersborden te lezen en dat waarschuwt bij het onbedoeld overschrijden van de wegmarkeringen. Klim je de uitrustingsladder op en het enige significante dat je nog kan toevoegen is een systeem dat in geval van nood automatisch de hulpdiensten verwittigt.

Rijgedrag

De Rifter mag zich dan wel gedragen als een SUV, het is aan de basis nog steeds een bestelwagen. En dat merk je vooral aan de ophanging. De achteras is vooral op korte oneffenheden behoorlijk droog. Ondanks z’n 3cm grotere bodemvrijheid, mocht hij ook in de bochten niet gaan leunen. Een moeilijke evenwichtsoefening. Een hoop spul in de koffer gooien, helpt. Niet voor de grootste velgen kiezen ook. Wil het wegdek meewerken, dan krijg je wel een erg beschaafd bochtengedrag dat een tempo kan aannemen dat je niet meer met dit type auto associeert.

Toch maar diesel overwegen?

De 1,5l dieselcentrale levert 130pk en 300Nm. Een beschaafde motor met een relatief romige klank die hier gecombineerd werd met de optionele achttrapsautomaat. Een schakeldoos die er niet voor terugdeinst om de motor op toeren te jagen wanneer je prestaties vraagt en alleen rond kruipsnelheden wat meer finesse mocht vertonen. Op het gevoel heb je op de prestaties weinig aan te merken, maar zonder geijkte metingen kunnen we daar weinig meer over kwijt. Peugeot heeft nog geen prestaties opgegeven. Net zo min als gewichten of verbruikscijfers. Het is er nog te vroeg voor. Een gemeten testverbruik is al wat we toe te voegen hebben. Dat bedroeg over een gevarieerd parcours 6,7l/100km. Verkettering van de diesel of niet... de benzine zal over diezelfde afstand een paar teugen extra nodig hebben.

Conclusie

De Partner voor personenvervoer heet nu Rifter. Dat is een marketingoefening die verder ook nog de stoere looks en de hogere bodemvrijheid met zich meebrengen. Een beetje modebewustzijn, zeg maar. Maar er werden geen concessies gedaan op vlak van gebruiksgemak. Dat is een hoeksteen voor het succes van deze modellijn en dat blijft zo. Wat zo stilaan verleden tijd is, is de aantrekkelijke instapprijs voor dit model. Het verschil met de Partner is aanzienlijk. Het valt nog maar te bezien of dat Peugeot niet zuur opbreekt.

De ideale partner voor kroost of vrije tijd

Je zou zelfs kunnen zeggen dat Peugeot verder gaat dan ooit. Of het nu is voor hobby, vrije tijd of om kilometers met je kroost te malen, dit soort van auto’s heeft niet zelden meer te bieden dan een monovolume. Om nog maar te zwijgen van de SUV, die het eigenlijk alleen op uiterlijk moet zien te winnen. Al dat praktische vernuft gaat hier bovendien gepaard met rijeigenschappen die meer dan aardig zijn, ook al voel je een enkele keer dat de achterwielen ook een paar honderd kilogram kunnen torsen.