Opel Speedster Limited Edition

Inleiding

Laten we een koe een koe noemen, Opel heeft al betere tijden gekendij en toch komen ze nu met de Opel Speedster op de proppen. Een exclusief en compromisloos sportwagentje dat -ondanks het leentjebuur spelen bij Lotus- voor de constructeur amper zal opbrengen wat het kost. Klinkt behoorlijk ondoordacht, maar ze hebben gelijk en het principe is in autoland al zo oud als de straat. Als je alleen maar gewone dingen bouwt, brokkelt je reputatie na verloop van tijd af met het bekende gevolg voor de verkoopscijfers. Dus je moet je producten terug wat meer elan geven. Opel moet weer ‘hot’ worden, en dan is de Speedster best een knappe zet.

De Speedster werd in 1999 op het Salon van Génève als concept car voorgesteld. Behalve de daklijn (die werd achteraan wat naar beneden gehaald) en de geïntegreerde achterspoiler (die voor een betere luchtstroom wat meer naar boven kwam) veranderde er aan het design zo goed als niks. De sportwagen wordt in een beperkte oplage van 3000 stuks per jaar gebouwd in de Lotus-fabriek bij Hethel in de UK. België krijgt jaarlijks 150 Speedsters. Standaard kost de Opel 1.270.707 BEF of 31.500 EUR. Vanaf modeljaar 2002 krijg je opbergvakken in de deuren en de aluminiumafwerking standaard, maar voor al de rest moet je bijbetalen. In een auto die sowieso kaal is, mag je mistlichten, vloermatten, een voetsteun voor de passagier, metaalkleur, radio, leder, een Hard-top en een gekleurde Soft-top (de zwarte is standaard) in de optielijst zoeken. Op de hard top en de gekleurde Soft-top na, was onze testwagen (met nummertje 385) van alle opties voorzien. De prijs van al die individuele opties valt nogal mee. Het prijskaartje van de Speedster op de foto’s is dus 1.359.738 BEF of 33.707 EUR.

Exterieur

De Opel-designers hebben zich eens mogen uitleven, met een origineel resultaat als gevolg. De Strakke lijnen van de koets, lichtunits met zowel zwarte als zilverkleurige elementen en aparte optieken voor alle elementenij het design van de Speedster verwijst in niets naar andere realisaties van het merk en de inspiratie werd ook niet echt bij de concurrentie gehaald. In deze tijd is dat een zeldzaamheid en het bewijst toch maar even dat je (rekening houdend met de beperkingen van het concept) toch nog iets ‘anders’ kan maken. Het is ook vooral de buitenzijde die het verwantschap met de Elise het best weet de verbergenij

Om het gewicht zo laag mogelijk te houden is de koets uit composietmateriaal (glasvezelversterke kunststof). De open tweezitter heeft een totale lengte van 3,78m, een breedte van 1,70m en een zeer lage dakhoogte van 1,11m. Een relatief grote wielbasis van 2,33m en de standaard 17-duims lichtmetalen velgen versterken de sportieve aspiraties van het model nog meer.

Interieur

Het interieur draagt duidelijker tekenen van het verwantschap met de Elise (zowat alles komt letterlijk van Lotus), maar dan moet je er natuurlijk wel eerst in geraken. Zonder dak valt het allemaal nogal mee. Je doet dan de deur open, stapt over de forse drempel op de vloer voor de zetel en laat je dan -hangend aan de raamlijst van de voorruit- zacht in je zetel zakken. Met de Soft top, die overigens na enkele keren behoorlijk vlot te plaatsen valt, wordt in- en uitstappen een heel ander verhaal. Met de deur open, krijg je tussen dak en deurdrempel een opening van ongeveer 70cm. De drempel zelf zit (voor de veiligheid uiteraard) minimaal 8 centimeter hoger dan het zitvlak van de zetels en is minstens 15cm breed. Na wat geknoei en gesukkel lijkt ons de beste manier om in te stappen de volgende: je steekt eerst je rechterbeen onder het stuurtje terwijl je zelf op die brede dorpel gaat zitten. Vervolgens laat je je in de zetel schuiven (eerst het zitvlak, en dan bukken om je hoofd onder de stoffen kap te krijgen). Als je dan je linkerknie even tot naast je oor trekt kan ook het linkerbeen binnen en zit je dus achter het kleine sportstuurtje van de Speedster. Over uitstappen gaan we niet uitweiden want we slaagden er na een weekje Speedster nog steeds niet in om dat min of meer elegant te laten gebeurenij

Ook in het interieur minimalisme én sportiviteit troef. Het kleine instrumentenbord bevat 2 analoge klokjes (de toerenteller en de snelheidsmeter), wat noodzakelijke verklikkerlichtjes en een LCD-schermpje waarom informatie als kilometerstand, brandstofniveau en motortemperatuur op af te lezen valt. Links van het stuur drukknoppen voor de bediening van de lichten en in het midden de draaiknoppen voor de verluchting. De Speedster is behoorlijk breed, maar de deurdrempel gaat met het grootste aantal centimeters lopen. Bestuurder en passagier zitten dus zo goed als tegen elkaar aan. De bestuurderszetel heeft een regelbare lendensteun (met een luchtpompje) en kan desgewenst dichter bij het stuur geplaatst worden. Als we daar dan nog optionele verstelbare voetsteun voor de passagier bijnemen hebben we alle aanpasbare elementen gehad. Al de rest zit muurvast. Geen instelbare rugleuning of hoogteverstelling en ook het stuurtje kan je niet verstellen. De zithouding is uiteraard sportief, maar ook allesbehalve slecht. De harde kuipjes bieden zowel in de rug als opzij meer dan voldoende steun. Alumiumkleurige accenten ( middenconsole, pedalen, voetsteun, pookknopij) moeten de roeping van het model extra in de verf zetten. In het interieur kan je amper spulletjes kwijt, maar de Speedster heeft achter de motor (en onder hetzelfde deksel) nog wel 206l kofferruimte. Genoeg voor de weekendbagage van 2 personen. De afwerking in het algemeen is maar matig, zowat alles wat los kon zitten zat ook los, wat samen met de beenharde ophanging maakte dat onze Speedster eigenlijk van put naar put rammelde. Het dient eerlijkheidshalve wel gezegd dat het wagentje vermoedelijk al één en ander had meegemaakt (wat niet echt een excuus is) en dat het er in een wagen die ‘rijden’ duidelijk centraal stelt er eigenlijk ook niet zo veel toe doetij

Veiligheid

Veiligheid is altijd een teer punt bij wagens van dit type. De crashbestendigheid van het onderstel en de stijfheid van het passagierscompartiment is uiteraard in orde, maar de meeste andere veiligheidsvoorzieningen vreten aan het rijplezier of werpen gewicht in de schaal. Geen van beide is verenigbaar met het concept van dit type auto. Opel monteerde wel een bestuurdersairbag, voorzag een remsysteem met ABS en driepuntsgordels met gordelspanners.

Rijgedrag

De achterwielaangedreven Speedster staat op een aluminium onderstel dat slechts 71kg zwaar is. Het bestaat uit 4 elementen (grof gesteld: 2 langsdragers voor en achter de cockpit, door dwarsliggers verbonden) die aan elkaar gelijmd zijn. De centraal geplaatste motor en de versnellingsbak rusten op een hulponderstel. De 1.8l 120pk benzinemotor van Rover (uit de Elise) kon natuurlijk niet behouden worden. Opel koos voor de 2.2 ECOTEC die in de Astra Coupé debuteerde. Die krachtbron is compact, draait soepel dankzij dubbele bovenliggende nokkenassen en is gemaakt uit aluminium waardoor de motor maar 138kg op de weegschaal legt. De Speedster weegt leeg 870kg. Met 147pk (bij 5800t/min.) en 203Nm (bij 4000t/min) kan je 100km/u in de rode zone van het toerentalgebied halen na 2 versnellingen en 5,9sec. De topsnelheid is 217km/u. De ophanging bestaat rondom uit dubbele A-armen met veren en gasdrukschokdempers. Samen met speciale banden en een geoptimaliseerde achterophanging moest dat een stabiel en controleerbaar weggedrag opleveren, wat behoorlijk gelukt is. De Duitser is met een bandenmaat van 225/45 R17 achteraan en 175/55 R17 bescheiden geschoeid, maar kan dankzij het lage gewicht en het lage zwaartepunt sterke zijdelingse krachten verwerken. In de bochten is de Speedster neutraal en soms zelfs een beetje onderstuurd, maar als je van het gas af gaat of remt kan je zonder veel moeite een sportiever controleerbaar overstuur uitlokken. Op droge wegen krijg je de achtertrein met de aandrijving moeilijk in de fout, maar bij nat weer kan de boel wel wat gaan doorspinnen. Hoewel de vlot schakelende vijfbak dan in de eerste en tweede versnelling eigenlijk wat te kort is, kan je door het vermogen pas laat in de bocht op te drijven de Opel toch nog zo plaatsen dat je het manoeuvre tegensturend en vol gas kan afronden. De harde ophanging houdt de Speedster stabiel tot pakweg 200km/u en wordt dan wat nerveuzer. Opel heeft het over een verbruik van 8,5l/100km. Met een pluim op de pedaal kan dat haalbaar zijn, maar daar is deze wagen niet voor gemaakt. Met bijna 35l in de brandstoftank stonden we telkens na iets meer dan 200km bij de pomp. Zodra de motor op temperatuur is, produceert de dubbele centraal geplaatste uitlaat laag in de toeren een sportief diep geronk dat hoger en huileriger wordt naarmate de rode zone op de toerenteller dichterbij komt.

De tandheugelbesturing is wat aan de zware kant, zeer direct en geeft massa’s feedback. Stuurbekrachtiging is dan ook niet aanwezig. We zouden teleurgesteld geweest zijn als het er wel op zat. Je hebt dus enkel je spiermassa om de wagen de bocht in te zetten en om de wagen bij het remmen (dan gaan sportwagens klassiek elke oneffenheid in de baan volgen) op het rechte spoor te houden. Stoppen doet de sportieveling met 288mm geventileerde schijven van de Vectra. Voor de veel lichtere Speedster is dat voldoende krachtig al is enige verzwakking bij een zware belasting niet uit de lucht. Het ABS systeem heeft aan de Speedster een kluif. Die systemen willen nogal eens in de war geraken als je met de wagen onzacht een put of een hobbel neemt, en deze Opel neemt alle putten en hobbels onzacht. Gelukkig werd het systeem tolerant gehouden en blijft het aantal tussenkomsten binnen de norm.

Conclusie

Opel heeft het bij de Speedster zelf over de “essentie van dynamisch rijplezier”, en ze hebben geen ongelijk want de Speedster is best een plezier om te sturen. Dat het comfort minimaal is en dat je over een bovengemiddelde lenigheid moet beschikken is vergeten zodra je het gaspedaal induwt en het gebrom van de motor het interieur vult. We hebben het net iets moeilijker om ons over het gerammel van onze testwagen te zetten. Wie op zoek is naar een zekere mate van exclusiviteit, sportiviteit en eenvoud kan de Speedster overwegen. De Duitser is overigens krachtiger, zwaarder (en daardoor ook iets trager) én goedkoper dan de tegenhanger van Lotus. Laat dat in het voordeel van de Opel pleiten, net als het feit dat de Speedster niet al te nerveus is en ook bij regenweer nog te rijden valt.