Opel Meriva 1.7 CDTI 110pk

Inleiding

Met de in 2003 gelanceerde eerste generatie van de Meriva toonde Opel zich een trendzetter. De massaconstructeurs hadden de mogelijkheid om compacte afmetingen te koppelen aan de flexibiliteit van een monovolume en een bescheiden prijskaartje nog niet overwogen. En dat de Meriva voldoet aan een reële behoefte is gebleken uit de verkoopscijfers. Opel verkocht al meer dan een miljoen stuks. Zelfs na 7 jaar is nog steeds één op vier verkochte modellen in het segment een Meriva. Dat marktdeel is, mede dankzij het succes van de Opel, behoorlijk bevolkt geraakt. Je moet er met de ellenbogen werken. Dat hebben de Duitsers natuurlijk ook in de gaten. Daarom wordt deze Meriva groter. Hij schurkt zelfs tegen de afmetingen van een Mercedes B-Klasse aan. Flexibiliteit is nog steeds het toverwoord, maar de klant gaat niet langer een verstandshuwelijk aan. Er mag ook wat passie in zitten.

Het gamma omvat een 1.4 benzine met 100pk (€ 15.350), een 1.4 Turbo met 120pk (€ 18.300) en eenzelfde blok met 140pk en een zesbak in plaats van een vijfbak (€ 19.100). Dieselen kan met een 1.3 JTD met 75pk vanaf € 16.450. Er is een 95pk sterke EcoFlex-editie van dezelfde motor voor € 17.000, maar die stoot met 124gr CO2 amper 5gram minder uit dat de 75pk sterke editie en komt niet voor overheidssteun in aanmerking. En dan zijn er nog de 1.7 CDTi's. Die zijn 100, 110 of 130pk en hebben een vanaf-prijs tussen € 19.700 en € 20.000.

Exterieur

De Meriva was de kleinste, echte (flexibele) monovolume. En aan dat briljante idee dankt het model z'n succes. Vasthouden aan die formule, zou je denken... maar niets is minder waar. De nieuwe Meriva wordt een flinke maat groter. Z'n lengte groeit tot 4,3m, de breedte tot 1,81m en de hoogte tot 1,61m. Jawel - daarmee is de Meriva nu de grootste telg van het compacte segment dat het product zelf creëerde. Al die extra centimeters worden wel netjes ingekleurd. De eerste generatie oogde vooral functioneel. Een gebruiksvoorwerp. Ditmaal is de kleine goedzak ook best sexy. Aantrekkelijke kijkers, wulpse oplopende plooilijnen, een aflopende daklijn, geaccentueerde wielbogen en natuurlijk de speelse ‘knik' in de raamlijn. En het kan zonder binnenin kostbare centimeters te offeren.

Natuurlijk moeten we het hier ook eens uitgebreid hebben over de nieuwe "Party Piece" van de Meriva: de deuren. Opel zocht naar een betere, meer flexibele invulling van de achterste portieren. Het overwoog schuifdeuren, maar omdat je een geleidingsrail moet inwerken en het geheel behoorlijk zwaar is, zag het daar al vroeg in het ontwikkelingsproces van af. Het koos voor tegengesteld openende portieren. Die werden veelvuldig gebruikt tot de jaren '50 maar werden toen verboden. Het mag pas weer sinds 2006, dankzij het pionierswerk van Rolls Royce. Het heeft veel weg van een design gimmick, een aardigheidje, een nogal vergezochte manier om je van de concurrentie te onderscheiden, maar misschien is er meer aan de hand.

Naar achteren openzwaaiende achterdeuren hebben een aantal duidelijke voordelen. Op de achterbank plaatsnemen vergt duidelijk minder inspanning. Het is natuurlijker en gaat soepeler. En als je achteraan een kinderzitje moet monteren (al dan niet met bijhorende peuter) dan belast dat de rug merkbaar minder. En kinderen zijn er wild van (daarom wil Opel dat u uw kinderen meeneemt op kennismakingsdag met de Meriva in het dealernet). Dankzij de glooiende raamlijn kunnen de ukkies ook makkelijk buiten kijken. Dat scheelt 5cm. En de openingshoek groeide tot bijna 90°, dus je hebt tussen de openstaande voor- en achterdeur voldoende ruimte om uit te stappen. Alleen maar goed nieuws dus? Wel, niet echt. We garanderen je dat je op parkeerplaatsen met parallelparkeren (zoals die van de supermarkt of de bioscoop) niet met vier tegelijk kan uitstappen. Je zal moeten afspreken. Of dat een detail is, of een item dat na verloop van tijd enerverende proporties aanneemt moet de tijd uitwijzen.

Interieur

De ontwerpers van de Meriva zijn gaan spieken bij hun broeders die de Insignia en Astra tekenden. Terecht, want beide producten vallen in de smaak. Het betekent dat je aan de binnenzijde uitkijkt op boordplank die zich wulps om de inzittenden heen krult. De vlakken lopen zelfs door in de deurpanelen. Een ruim aanbod aan bekledingsopties moet ervoor zorgen dat je je meteen thuis voelt. In principe doet de Meriva aan "cocooning", ondanks een hoge zithouding. De aankleding van het interieur geschiedt grotendeels in kwalitatief ogende maar helaas ook zeer krasgevoelige kunststoffen. Het is aangenaam toeven aan boord - al hindert een te horizontaal opgesteld stuurwiel in de zoektocht naar een ideale rijhouding.

Achteraan profiteer je niet alleen van extra centimeters. Opel heeft de slimme achterbank van de eerste generatie verder doorontwikkeld. Elk van de drie zitvlakken is opklapbaar. Het middelste kan daarbij ook dienst doen als armsteun. Wanneer dat het geval is, is het mogelijk om de buitenste exemplaren ten gunste van meer been- en ellenboogruimte achteruit te schuiven. De twee zitjes nemen daarbij vanzelf een meer centrale positie in. We zegden al dat je ook achteraan makkelijk buiten kan kijken. Door de knik in de gordellijn, en ook omdat de achterzetels wat hoger zijn gepositioneerd.

De integratie van de kofferklep is minder efficiënt dan bij z'n voorganger. Toch is de laadopening (79cm) dankzij een grotere totale breedte van het voertuig toegenomen. En hetzelfde geldt voor het volume van een grotendeels met vlakke wanden afgebakende kofferbak. Dat groeit tot 400l. Met de achterbank neer is dat 920l en als je tot tegen het dak stapelt past er 1.500l in. Je mag aan het gewicht van de Meriva (passagiers incluis) tot 530kg toevoegen.

De bergruimte in het passagierscompartiment werd evenmin vergeten. Opel creëerde grote deurvakken, een bruikbaar handschoenkastje en een slimme middenconsole. Die bestaat uit twee aluminium rails waartussen je onder meer een bergvak, armsteun en bekerhouders kan verschuiven.

Veiligheid

Opel heeft de Meriva bedacht met een bijzonder stevige structuur. Die moet het mogelijk maken om bij de EuroNCAP crashtests een meer dan behoorlijke score (lees: vijf sterren) te sprokkelen. Veel extra inspanningen heeft de anderssoortige portieropstelling niet gevergd. Opel behoudt een B-stijl. Enkel het slotmechanisme is opnieuw ontwikkeld. Kwestie van zo veel mogelijk te verhinderen dat een achterdeur al rijdend geopend wordt.

Om de Meriva op de weg te houden als de bestuurder het onderstel tot het uiterste tergt, is stabiliteitscontrole standaard. In dit segment is dat nog geen evidentie. De elektronische regeldoos omvat uiteraard ook nog ABS met onder- en overstuurcontrole en een remkrachtverdeler die de twee hiervoor genoemde functies grotendeels overbodig maakt. En omdat dit kleine busje uiteraard beginnende gezinnen moet kunnen accomoderen zijn er ISOFIX bevestigingspunten voor kinderzitjes op de buitenste zitplaatsen achteraan. Dat klinkt als een uitstekend rapport, niet? Helaas rust Opel de instapversies met slechts twee frontale airbags uit en dat is in deze tijden eerder karig. Zij-airbags en gordijnairbags zijn er vanaf het tweede uitrustingsniveau.

Rijgedrag

Van meet af aan is de Meriva te krijgen met drie benzinemotoren en twee diesels. En omdat auto's van dit type vaak particulier gekocht worden, loopt het benzineaandeel zelfs in ons land op tot de helft. Er is keuze uit drie centrales; De instapper is atmosferisch en heeft 100pk, de twee andere beschikken over een turbo leveren 120, dan wel 140pk. Alleen de krachtigste heeft standaard een zesbak. Dieselen kan met een 1.3l diesel met 75pk en de eeuwige 1.7l diesel met 100pk. Alleen de laatste laat zich paren aan een automaat met zes versnellingen.

Met de turbo-benzinemotoren toont de Meriva zich adequaat vlot. Maar omwille van het leeggewicht van haast 1,4 ton moet je als je alles uit de kast haalt toch nog 12 tellen uittrekken voor een sprint. De 1.7 CDTi is nog eens 2 tellen langzamer en de 1.3 CDTi heeft zowaar 17 tellen nodig. Gelukkig staan prestaties niet hoog op de prioriteitenlijst van de klanten. Het weggedrag is bijzonder karakteristiek voor een nieuwe auto anno 2010. Het elektrisch bekrachtigde stuur biedt weerstand zonder gevoel, de ophanging is comfortabel op goed wegdek en filtert kleine oneffenheden eerder gebrekkig omdat de dikke stabilisatoren er eveneens voor moeten zorgen dat de koets in de bochten zo vlak blijft als een sportauto. Als het oppervlak waarover je rijdt niet wil meewerken, kan je maar moeilijk om die eigenschap heen. Bij Opel komt daar nog een rubberachtig aanvoelende en ietwat hakerig schakelende manuele versnellingsbak bovenop.

De koets van de Meriva is meer dan behoorlijk aërodynamisch. Dat zorgt ervoor dat het verbruik bij de benzines niet boven 6,7l/100km uitkomt. De 100pk 1.7CDTi met automaat is met 6,4l voor een diesel eerder dorstig, maar de (niet vooruit te branden) 1.3 CDTI neemt dan weer genoegen met 4,9l/100km. Dat laatste vertegenwoordigt een CO2-afgifte van 129gr/km. Geen nood; er komt ook nog een extra zuinige ecoflex-uitvoering aan.

Conclusie

Opel heeft in het segment van de compacte monovolumes een duidelijk overwicht. Zelfs na 7 jaar is nog steeds één op vier van de verkochte modellen in het segment een Meriva van de eerste, in 2003 gelanceerde, generatie. De nieuweling wil de drukte die z'n eigen succes teweeg bracht wat ontgroeien en wordt daardoor groter. De tweede Meriva is 4,3m lang, 1,81m breed en 1,61m hoog. Daarmee is hij de grootste in een segment dat eigenlijk om compacte afmetingen draait. Of wat er gebeurt als marketing zich met een goed idee moeit... De tegengesteld openende achterportieren lijken dan weer heel sterk op een gimmick om trendgevoelige kopers te lijmen, maar ze hebben zowaar nut. Op de verwarring die je krijgt bij het in- en uitstappen in parallelparkeerplaatsen na hebben ze weinig echte nadelen. Integendeel; kinderzitjes monteren en in- en uitstappen gaat merkbaar makkelijker.

De Meriva doet aan cocooning. Daarvoor zijn dezelfde interieurtruukjes bovengehaald als bij de Insignia en Astra. Tussen al dat omsluitend, prettig ogend en helaas krasgevoelig plastic kan je je verheugen aan een ongeëvenaarde flexibiliteit. Je kan voor de achterbank nog steeds kiezen tussen drie zitplaatsen in een bank-opstelling of twee individuele zetels. De bediening gaat allemaal vlotter en het koffervolume zwelt tot liefst 400l. De kans bestaat evenwel dat je aandacht als bestuurder van al die goedbedoelde inspanningen afgeleid wordt. Het te horizontaal opgestelde stuurwiel zit ons (letterlijk) wat in de maag.

Benzinemotoren zijn tussen 100en 140pk sterk en diesels zijn er met 75 en 100, 110 en 130pk. Met 1,4 ton op de weegschaal haalt de Meriva in het beste geval de score "adequaat". Je moet het gaspedaal geselen wil je vooruit komen. En in het geval van de instapmotoren is dat vergeefs. Met een gevoelloos stuur en hakerige gangwissels hoef je niet per se in bestuurdersstoel te zitten om van de eigenschappen van de Meriva te genieten. Dat de ophanging vergevingsgezind is en tegelijk de koets voor al te veel rolneigingen behoed, merk je ook op de vier andere zitplaatsen. Standaard stabiliteitscontrole houdt immer een oogje in het zeil - anderzijds moeten de instapversies het met slechts twee airbags stellen.

De vanafprijs voor de benzines bedraagt € 15.350 en dieselen kan zodra je € 16.450 achter de hand houdt.