Opel Insignia Country Tourer 2.0 SIDI

Inleiding

Vijf kaarsjes kan de Opel Insignia uitblazen. Dat betekent dat de automobiele midlife lonkt voor de vaak geprezen Vectra-opvolger. Tijd dus voor nog een opfrisbeurt enerzijds, terwijl Opel er ook meteen van profiteert om wat in de markt van de opgehoogde breaks te gaan hengelen met de introductie van de Country Tourer. Een nichesegment, en al helemaal omdat Opel alleen de krachtigste motoren aanbiedt, maar alle beetjes helpen. En lees er ook maar in dat de Antara lang niet het succes is dat de Duitsers hadden gehoopt. Anders kwam dit alternatief binnen het eigen gamma er nooit.

De gamma-update brengt meteen twee nieuwe dieselmotoren naar de Insignia. Tweeliters met 120 of 140pk, maar een identieke CO2-afgifte van 99gr/km. En dan is er ook nog een kakelverse 1.6l benzine met turbo...

Wij pikken er echter de nieuwe telg uit. Die Country Tourer is er vanaf € 38.100 en wordt steeds met vierwielaandrijving en een zesversnellingsbak geleverd. Voor die prijs krijg je een diesel met 163pk, maar je kan ook voor een oliestoker met 195 paarden opteren als je budget dat toelaat. De eerste kennismaking geschiedde evenwel met 2.0 SIDI - een (door de ‘D') wat misleidende type-aanduiding voor de tweeliter biturbo benzinemotor die 250pk opwekt. Die kan je op je naam laten schrijven vanaf € 41.800.

Exterieur

We willen gerust nog even aanhalen dat elke Insignia vanaf nu recht heeft op andere wielen, een groter radiatorrooster, hertekende koplampen en andere lichtunits waartussen nu ook een breder chroomlat zit. Met dat laatste volgt Opel de stijl van de nieuwe Cascada (lees: Astra Cabrio).

De koets van de Insignia was al geen aerodynamische draak, maar het geheel klieft zich nu nog moeitelozer door de lucht dan voorheen. Vooral bij de dieselversies, die voorzien zijn van een onderste radiatorrooster met elektrisch bediende lamellen die alleen openen wanneer de motor koeling vraagt, is de verbetering merkbaar. De vier- en vijfdeursversie hebben achteraan ook nog eens een in de kofferklep ingewerkte spoiler. Die moest je vroeger specifiëren, nu krijg je hem altijd. Het resultaat is niet alleen dat de achterzijde er tussen de met LEDs uitgeruste achterlichten wat drukker uitziet, maar ook dat de Cx zakt. De berline tikt in het beste geval af op 0,25, de break - die bij Opel Sports Tourer heet - tikt 3 punten hoger af.

De Country Tourer profiteert met z'n relatief breed rubber en plasticbekleding van bumpers, dorpels en wielbogen een stuk minder van die vernieuwing. Maar met dakrails op het dak en zilverkleurige beschermplaten tegen voor- en achterbumper oogt hij alvast zoals een model in dit segment hoort. Een enkele concurrent uit dit segment (dat bijvoorbeeld ook de Passat Alltrack, Subaru Outback, Volvo XC70, Audi A4 Allroad... omvat) leent zich tot modderploeteren, maar de Insignia is daarvoor onvoldoende hoog boven het asfalt gekrikt (het scheelt nauwelijks enkele centimeter) en heeft bovendien te grote overhangen. Toch maar uitkijken met greppels en drempels dus.

Interieur

Aan de ergonomisch erg goede zit- en rijhouding veranderen nieuwe bekledingsopties voor de zetels niets. En de boordplank - die is grondig herwerkt. Opel heeft na herhaalde kritiek besloten om de stortvloed aan knoppen en bedieningselementen te stelpen. Nu heeft de middenconsole een aanraakgevoelig scherm en zijn een hoop schakelaars verdwenen. De bediening is nu een stuk eenvoudiger en minder verwarrend dan voorheen, al wordt Opel nog steeds geen haantje-de-voorste op dat vlak. Je kan de meest courante zaken immers nog steeds op erg veel manieren bedienen. Op het stuurwiel (vaak onduidelijk welk knopje wat doet, want er staan er ook weer meer dan 10), in de middenconsole, op het aanraakscherm, via stembediening (die nooit begrijpt wat je wil) of via een compleet overbodige touchpad in de middentunnel. Helemaal genezen van de knopjeskwaal is de Insignia dus niet. En er is nog een probleem. Opel doet z'n best om de navigatie- en audio-installatie van geavanceerde functies te voorzien. Zo zijn er nu ook apps, zoals een online radioservice, maar we kunnen ons echt niet indenken waarom je die in de auto zelf zou installeren. De software (met inbegrip van het navigatiesysteem) is immers traag en zit nog nokvol bugs. Zelfs muziek van de telefoon streamen was een uitdaging. Een weldenkend mens installeert muziek-, weer- of verkeerssoftware dan toch gewoon op z'n smartphone die hij altijd en overal bij de hand heeft?

Op het digitale display ter vervanging van de analoge klokken zaten we niet meteen te wachten, maar dat oogt wel uitstekend, is erg goed afleesbaar en is net iets beter in het weergeven van randinformatie (zoals het herhalen van de instructies van het navigatiesysteem) dan het kleine scherm tussen twee analoge klokken voorheen was. Dat de vormgeving met wat meer rood wordt gespekt als je de sport-knop op het dashboard indrukt, had je wellicht zelf ook al kunnen verzinnen.

We zijn nog steeds niet vergeten dat de Insignia een pak minder efficiënt met plaats omspringt dan z'n voorganger. De bolle kont kost een hoop centimeters, waardoor het koffervolume terugliep en ook achterin is er meer plaats in een nu vijf jaar oude Vectra. Claustrofobisch zal je je evenwel niet voelen aan boord.

Veiligheid

Opel had bij de lancering van de Insignia, nu al vijf jaar geleden, een punt gemaakt van de aanwezigheid van een flinke dosis actieve en passieve veiligheidssystemen. Over de zes airbags, ABS en ESP moeten we het dus niet meer hebben. Meesturende koplampen met een grootlichtassistent en een camera die de verkeersborden leest waren ook reeds leverbaar. Idem met de dodehoekwaarschuwing.

Wat de Insignia aan de facelift dankt is een uitbreiding van de actieve veiligheidssnufjes. Reken daaronder maar de radargestuurde snelheidsregelaar en het systeem dat bij het achteruitkijken speurt naar aanstormend dwarsverkeer.

Rijgedrag

De ingenieurs wijzigden de ophanging en de programmatie van de elektrische stuurinrichting. Bij de achteras werden liefst 60% van de onderdelen aangepast. Niet alleen voor de Country Tourer, maar voor alle Insignia. En dat is een goede zaak, want het stuur reageert merkbaar natuurlijker op input en zelfs met de 18-duimers van ons testexemplaar was duidelijk dat kleine oneffenheden met minder tegenzin geabsorbeerd worden dan voorheen.

De aandrijflijn omvat, om ons over het technische gedeelte te buigen, een tweeliter biturbomotor die 250pk en 400Nm opwekt, in combinatie met een correct schakelende zesbak en een elektronisch gestuurde haldex-koppeling. Die kan in theorie tussen nul en 100% van het vermogen naar de achterwielen leiden, maar zal in de praktijk nagenoeg altijd alles aan de voorwielen toestoppen om zo weinig mogelijk te verbruiken. Het vermogen dat de achtertrein in uitdagende bochten krijgt toebedeeld wordt nog eens intelligent gesplitst ten voordele van het buitenste wiel. Het giermoment helpt om de neus stevig tegen de binnenkant te houden. Doe het met voldoende finesse en de Insignia is een auto die op de limiet erg prettig rijdt en net voldoende levendig is om het interessant te houden. Knal je als een idioot de bocht om, dan is een flinke dosis onderstuur je deel.

Nu ophanging en stuurgedrag goedgekeurd zijn, moeten we het nog over de prestaties hebben. En dat is een wat moeilijker verhaal. De Insignia heeft immers een gewichtshandicap. De door ons geteste versie zet al meer dan 1,8 ton op de weegschaal. Het lijkt daarom wel eens alsof een deel van de paardenstal verloren is gelopen. Het sprintcijfer van 7,9 seconden is meer dan behoorlijk en dat geldt ook voor de top van 235km/u, en zelfs op tussensprintjes kan dankzij de tot 400Nm reikende koppelcurve nauwelijks wat aanmerken. Alles gaat evenwel gehuld in een milde logheid die alleen met een dieetkuur te verhelpen is.

Natuurlijk zal de benzine bij ons een marginaal bestaan leiden, maar we vermelden toch nog even de verbruiks- en CO2-cijfers. Die zijn volgens de constructeur 8,1l/100km en 189gr/km. Onze boordcomputer strandde op bijna het dubbele, al zat een stint op de Autobahn daar wel voor iets tussen.

Conclusie

Aan het uiterlijk zou je het niet zeggen, maar de facelift van de Insignia is best grondig. Andere lichten, bumpers en een grotere radiatorgrille zijn de visuele signalen van een productevolutie die nieuwe benzine- en dieselmotoren brengt, een gewijzigde ophanging aankondigt en aan de binnenzijde een nagenoeg compleet vernieuwde boordplank omvat. Die laatste verwijst de wildgroei aan knoppen en bedieningselementen naar het verleden. Ten dele, want erg eenvoudig en overzichtelijk is het nog steeds niet. Maar de digitale tellerplaat die nu voor je neus verschijnt, is wel handig en functioneel.

Helemaal nieuw is deze Country Tourer. Een avontuurlijk uitgedoste break (bij Opel Sports Tourer genaamd) die ook nog eens vierwielaandrijving en een wat grotere bodemvrijheid krijgt. Je moet er niet meteen een akker mee willen omploegen, maar bijvoorbeeld wintersporters kunnen toch weer met meer gemoedsrust naar hun bestemming.

De Country Tourer komt er alleen met topmotoren. Diesels van 163 of 195pk of de door ons geteste 2-liter biturbo benzinemotor met 250pk en 400Nm. Met z'n verbruiksgemiddelde van 7,8l en CO2-emissie van 178gr niet meteen de eerste keuze voor veel Belgen, maar het is wel een gewillige discrete krachtbron. De prestaties zijn ook erg te pruimen, met een sprinttijd van 7,9 tellen bijvoorbeeld. Met ruim 1,8 ton aan massa is het een heuse klus om deze nieuwe Insignia ook lichtvoetig te doen lijken. Dat laatste lukt dan ook niet helemaal. Bekijk de Opel Insignia Country Tourer in de fotospecial.