Opel GT

Inleiding

Sportwagens van Opel zijn een zeldzaamheid. Uit de recente geschiedenis is enkel de Speedster het vermelden waard. En daarbij had Opel bijzonder weinig in de pap te brokken gehad, gezien het wezenlijk om een aangepaste Lotus Elise ging. Dergelijke modellen hebben de onhebbelijke gewoonte om zwaar door te wegen op de balans zonder dat ze ooit winstgevend worden. Anderzijds is er de aanzienlijke invloed van een sportief topmodel, bij voorkeur een tweezitter en als het even kan een cabrio, op het imago van de constructeur. En dat smaakt bij Opel duidelijk naar meer. Et voilà, le GT. Met de naam grijpt het merk uit Bochum terug naar een modelletje uit z'n verleden. Van 1968 tot 1973 maakte het merk immers reeds furore met een kleine, sportieve en betaalbare tweezitter. Destijds werden er liefst 103.000 exemplaren van verkocht wat hem tot een succesnummer maakte. Door een samenloop van omstandigheden kwam er destijds geen opvolger. Tot nu.

De nieuwe GT blijft alvast trouw aan de filosofie achter de oer-GT; een snelle, betaalbare sportwagen leveren. Daarom was de GT destijds opgebouwd rond bestaande componenten. En dat geldt tot op zekere hoogte ook anno 2007. In tegenstelling tot het exemplaar uit de sixties, is dit specimen echter een echte wereldauto. Bij ons is het een Opel, maar elders komt het model op de markt onder de merknamen Pontiac, Saturn, Chevrolet en zelfs Daewoo. Elk model onderscheidt zich middels de stijlkenmerken van de constructeur, al zijn de uiterlijke verschillen summier. Voor deze Opel is vooral de aanwezigheid van de 2.0l turbomotor (de krachtigste uit het ganse gamma) en de handgeschakelde bak van belang. Europa laat zowel de vijftrapsautomaat als de 180pk sterke 2.4l instapmotor links liggen. En 265pk voor € 31.400 is een koopje. Hoedanook. En al helemaal als je voor die prijs een open tweezitter mee naar huis mag nemen. De optielijst is opvallend kort voor een auto in deze categorie, waar extra's de prijs meestal aandikken. Enkel metaalkleur en een lederpakket zijn het vernoemen waard. Onze testwagen was overigens van deze laatste voorzien, wat resulteert in een totaalprijs van € 32.650. Z'n vermogen trekt helaas eveneens de aandacht van de fiscus die liefst € 4.957 vraagt voor de inverkeerstelling.

Door z'n scherpe prijs blijft de GT zonder directe concurrentie. De Porsche Boxster, Mercedes SLK, Audi TT Roadster, Alfa Romeo Spider of Honda S2000 zijn allen gevoelig duurder.

Exterieur

Opel's GT is een echte Roadster. Een open tweezitter die volgens klassiek recept werd bereid. Z'n komst werd aangekondigd door de Pontiac Solstice die in 2002 werd onthuld en de Vauxhall VX Lightning die erop volgde. De motor ligt onder de lange neus en de aandrijving geschiedt op de achterwielen. In gesloten toestand is hij slechts 1,27m hoog, terwijl de wielen bijzonder ver op de hoeken van het 1,81m brede en 4,10m lange koetswerk zijn geplaatst. Die assertieve pose wordt extra in de verf gezet omdat bolle koetswerkpanelen worden afgewisseld met scherpe lijnen. Hoewel het gros van de componenten met de andere tweezitters (zoals opgesomd in de inleiding) gedeeld worden, integreerde Opel z'n eigen accenten in de neus waarop dan ook een brede verchroomde band prijkt.

De GT acht veel belang aan uiterlijk vertoon. De velgen met vijf ranke spaken hebben dan ook steeds een diameter van 18 duim, zodat ze de wielkasten goed opvullen. De achterbumper heeft wat weg van een diffuser terwijl er eveneens twee grote uitlaatspruitstukken in prijken. Op de flanken en de motorkap vinden we ten slotte nog luchtdoorstroomopeningen. Of tenminste; elementen die ervoor door moeten gaan. Zowel de verchroomde exemplaren bovenop de neus als exemplaren op de flanken zijn compleet nep. We begrijpen dat het oog ook wat wil, maar zou het zoveel moeilijker zijn om het plaatwerk ook daadwerkelijk te perforeren? Bedenkingen hebben we ook bij de assemblagekwaliteit. Met één oog op de weegschaal is het verklaarbaar, zelfs logisch, dat er maximaal gebruik werd gemaakt van lichte materialen en kunststoffen. Maar de toleranties bij de assemblage (lees: koetswerknaden) hoeven daarom niet groter te worden.

Interieur

Zo opvallend als de koets is (zeker in een fel kleurtje zoals bij onze testauto), zo ingetogen en banaal is het interieur. De tellerpartij is weinig inspirerend en het stuurtje is niet het prettigste dat al door onze vingers ging. We verkrijgen wel een acceptabele zithouding. Net. Maar ook de zetels stellen teleur, omdat ze ons veel minder vastgrijpen dan we zouden willen. De onderrug wordt wel goed ondersteund, waardoor je in de GT langere ritten aankan. De diepteverstelling van het stuurwiel is dan weer een lacune die we niet graag zien in een auto waarin de rijhouding van groot belang is. En (helaas) zijn er wel meer. Opel probeert met talrijke accenten in chroom, aluminium of glanzend zwarte lak, de aandacht af te leiden van de materiaalkeuze. Die is erbarmelijk. Tenzij je hard zwart plastic aantrekkelijk vindt.

Dat je in een auto als de GT concessies moet doen als het op gebruiksgemak aankomt, vinden we niet zo erg. We willen het daarom niet in het lang en het breed hebben over het complete gebrek aan bruikbare bergruimte. De koffer kan je ook best vergeten. Vooreerst opent die tegengesteld (omdat de klep ook gebruikt wordt om het dak in op te bergen), hij is zeer ondiep en amper 157l groot. Een bak water kan je bijgevolg alleen op de passagierszetel kwijt. En als je je weekendbagage al zou kunnen beperken tot bovenstaand volume, dan moet je wel met het dak dicht rijden. Het beschikbare volume slinkt anders tot 66l en dat zijn eigenlijk restjes aan de buitenkant rond de kapafdekking. U begrijpt dat het geen goed idee is alleen maar een GT in je garage te hebben staan.

Nog een bron van ergernis is de dakconstructie. Een volledige handmatige bediening stoort ons niet en dat de procedure wat omslachtig is... ach, de GT belooft toch niet praktisch te zijn? Betutteling vinden we echter géén goed idee. Zo moet voor de ontgrendeling van het dak de auto niet alleen stil staan. De motor moet uitgeschakeld zijn, de handrem aangetrokken zijn én de eerste- of achteruitversnelling moet ingeschakeld zijn. GM heeft erg weinig vertrouwen in z'n klanten. Anderzijds vindt het bedrijf het perfect normaal dat je de benzinetank nog met een aparte sleutel moet ontgrendelen. En wij maar denken dat enkel een fossiel als de Land Rover Defender dat nog had...

Veiligheid

De GT is nog niet door de handen van de EuroNCAP gepasseerd. En het lijkt ook weinig waarschijnlijk dat dat zal gebeuren. De organisatie besteedt z'n tijd liever aan modellen die hoog scoren in de verkoopslijsten. Terecht. Rest ons dus enkel de lijst voorzieningen. En die valt goed mee; je hebt weliswaar slechts recht op driepuntsgordels en frontale airbags, maar ESP en tractiecontrole zijn -gelukkig- standaard. In normale omstandigheden zouden we een boompje opzetten over het uitschakelbare ESP-systeem (want dat hoort zo). Hier doen we dat niet. De reden daarvoor vindt u onder rijeigenschappen.

Opvallend aan de constructie van de GT is de afwezigheid van rolbeugels. Er zijn vaste, noch pyrotechnische exemplaren. De voorruitstijl en de koffer moeten bij een koprol voldoende weerstand bieden om de inzittenden te vrijwaren.

Rijgedrag

De GT is een echte wereldauto. Dat betekent niet alleen dat het ontwerp over de ganse wereld gesleten wordt onder verschillende merknamen. Het is evenzeer zo dat hij samengesteld is met componenten die uit de verschillende GM-magazijnen komen. Zo is een deel van de onderstelarchitectuur van de Corvette. Dat klinkt bijzonder, en toch zijn we er niet van onder de indruk. Het geheel voelt immers alles behalve rigide aan. De trillingen van het voorruitframe kunnen nog net door de beugel, maar het onderstel is dan ook eerder zacht opgehangen. De positieve kant van die medaille levert een bijzonder goed comfort op. Zowel op slechte wegen als voor langere ritten op de snelweg. Grip en tractie zijn voorbeeldig op een goede en droge ondergrond. Bij regenweer laat je de GT evenwel liever aan de kant staan. Het onderstel is dan bijzonder weinig overtuigend, de achtertrein grijpt elke mogelijkheid aan om uit het gareel te breken en de stabiliteitscontrole houdt het maar net. Die schakel je dan ook beter niet uit. Omdat de bandenkeuze uitstekend is (Goodyear Eagle F1), kunnen we niet anders dan de zwarte piet doorschuiven naar het onderstel.

Het motorblok is dan weer een pareltje. Amper 2 liter inhoud en vier cilinders rijk, levert het dankzij directe injectie en een knoert van een turbo toch 267pk en 353Nm. De sprint neemt slechts 5,7 tellen in beslag en de top bedraagt 230km/u. Opel claimt een verbruiksgemiddelde van 9,2l/100km. Doe daar 2 liter bij en je kan al wat plezier hebben. In de aandrijflijn vinden we voorts nog een handgeschakelde bak met slechts vijf verhoudingen. Zes was in dit segment logischer geweest, terwijl ook de bediening vlotter had gekund. We betreuren ook de afwezigheid van een soundtrack. In het beste geval gaat de viercilinder hoog in de toeren wat blazen en dat terwijl de uitlaatlijn net zo goed een leuke brom zou kunnen produceren. Enkel als je heel laag in de toeren rijdt, wordt het geluid de moeite. Alleen is het dan niet afkomstig van het motorblok, maar is het een lage resonantie die aan de overbrenging ontsnapt.

Het onderstel moedigt niet aan tot het verkennen van de limieten. En hetzelfde gaat op voor de besturing. Die is een tikkeltje onthecht. Het remsysteem kunnen we omschrijven als bijtgraag, goed doseerbaar, maar niet zeer uithoudend. Een bochtig parcours resulteert (te) snel in fading.

Conclusie

Opel hoopt met de nieuwe GT op een herhaling van het succesverhaal uit de sixties. Van 1968 tot 1973 wist een democratisch geprijsde sportwagen van Opel immers meer dan 100.000 klanten te vinden. Het prijskaartje van deze nieuweling, die op andere continenten ook als Saturn, Pontiac, Chevrolet of Daewoo aan de man wordt gebracht, zit alvast goed. Voor € 31.400 vindt je nergens anders een open tweezitter met een vergelijkbaar vermogen. Op de standaarduitrusting valt ook niets aan te merken, maar een korte -zij het democratisch geprijsde- optielijst laat nog enkele hiaten.

Zo veelbelovend als de GT aan de buitenkant lijkt, ondanks een povere assemblagekwaliteit, zo teleurstellend is het interieur. Concessies horen bij een dergelijk auto, dus we tillen niet zo zwaar aan de piepkleine koffer (157 of 66l groot afhankelijk van de positie van het dak) of het gebrek aan opbergruimte. Maar de materiaalkeuze is ronduit teleurstellend, net als talrijke afwerkingsdetails, de weinig diep uitgesneden kuipzetels of het slechts beperkt instelbare stuurwiel. Bovendien oogt het interieur zeer banaal.

Onder de kap zit een parel; de 2.0l grote turbomotor die 265pk en 353Nm levert. Voldoende voor een sprinttijd van 5,7 tellen en een top van 230km/u tegen een zeer redelijk verbruiksgemiddelde van 9,2l/100km. Bij droog weer valt vooral het comfort van het onderstel op, terwijl regenweer aan het licht brengt dat er grote beperkingen zijn. Het is maar goed dat de stabiliteitscontrole zich hooguit in slaap laat wiegen en niet geheel uitschakelbaar is. Remmen en stuurinrichting komen ook nog in aanmerking voor verbetering.

Voor z'n prijs levert de GT zeer bewonderenswaardige prestaties. Maar het is duidelijk dat aan het prijskaartje ook belangrijke concessies gedaan werden. Toegevingen die uiteraard ook van de klant verwacht worden.