Opel Astra 1.6 CDTi Ecoflex 136

Inleiding

Een kwart miljoen Astra’s zijn er vorig jaar nog verscheept. Niet slecht voor een model dat fin de carrière is. Een duidelijke indicatie van het belang van de compacte middenklasse van Opel, ook. Een model dat een solide vierde plaats bekleedt in het segment dat al erg lang door de VW Golf wordt aangevoerd. Niettemin stond de Astra en voorheen de Kadett niet altijd even goed bewapend in de arena. Toen de vorige generatie het levenslicht zag, waren niet alle benzine- en dieselmotoren even zeer bij de tijd.

De motoren

Deze Astra K is wel helemaal een kind van deze tijd. Allemaal moderne motoren. Van een 1.0l driecilinder met 105pk tot een 1.6 met 200pk en met prijzen van €18.959 tot € 26.625. En voor wie de bank helemaal niet wil kraken is er nog een ‘simpele’ veertienhonderd met 100pk voor net iets minder dan € 18.000. Een diesel is er vanaf € 20.475. Ook een 1.6 die met vermogens van achtereenvolgens 95, 110 en 136pk te krijgen valt.

Correct uitgerust

De uitrusting is correct. Een manuele airco, radio met vier luidsprekers, centrale vergrendeling met afstandsbediening en een in hoogte verstelbare bestuurderszetel zijn bijvoorbeeld al standaard. Wat echter niet voorzien is, zijn de brandblusser, veiligheidsvestje… de wettelijk kit. Daar vraagt Opel nu ook € 149 voor. Een betreurenswaardige praktijk.

Exterieur

We betwijfelen of er iemand zalige dromen heeft gehad van het uiterlijk van de vorige Astra. Maar er was ook niets aan om wakker van te blijven liggen. En Opel behoudt behoorlijk wat van die vormen. Dat camoufleert de revolutie onderhuids. Deze Astra heeft immers niets meer gemeen met z’n voorganger en z’n afmetingen maken dat duidelijk.

Gekrompen

Auto’s worden traditioneel wat groter bij een generatiewissel. Maar die trend staat onder druk - onder meer omdat de uitstootnormen als een juk op die centimeterkonolisatiedrang wegen. En daarom zijn de groeispurtjes kleiner geworden. Maar de Astra krimpt zelfs. 5cm gaat eraf in de lengte en telkens een centimeter of twee in breedte, in hoogte en in bodemvrijheid. Opel gaat zelfs resoluut tegen de trends in door kleinere wielen te monteren dan voorheen. En dat zonder dat je kan zeggen dat het eindresultaat er belachelijk uitziet.

Bretellen

Integendeel - de Astra ziet er modern en gelikt uit. Spijtig wel dat je voor zo veel van die aardigheidjes moet bijbetalen. LED-koplampen én LED-achterlichten kosten je al extra. Wat je steeds krijgt, is de indruk van een zwevend dak. Een aardigheidje dat komt overgewaaid uit de Opel Adam en waarover de fabrikant duidelijk enthousiaster over is dan deze redacteur. Een snufje karakter is natuurlijk welkom, maar ziet het er nu niet een beetje uit alsof iemand de bretellen te hard heeft opgespannen?

Interieur

De afmetingen aan buitenkant laten krimpen is één zaak, maar je geeft binnenin liefst niet te veel prijs. Of helemaal niets. Opel presteert het zelfs om de inzittenden meer centimeters toe te delen, gewoon door efficiënter om te gaan met de ruimte. Daar komen die kleinere wielen hun rol weer spelen, maar ook de positie van het schutbord, de vormgeving van de deurpanelen en - in niet onaanzienlijke mate - de vorm van de zetels. Die zijn dun, terwijl ze toch goed steunen (het testvoertuig was uitgerust met de optionele ergonomische zetels).

Ruimer binnenin

Achter de stuurpost zit je uitstekend dankzij standaard hoogteverstelling van de zetel en een stuur dat op twee assen (hoogte en diepte) instelbaar is. En ook de achterbank is een meevaller. De rugleuning is er niet abnormaal recht, noch is de zitting echt kort. Gewoon degelijk dus, met een goede toegang. Schuiven we nog wat verder door dan komen we in de koffer terecht. Minimaal 370l groot en uitbreidbaar tot 1.210l. Keurig zonder meer. De laaddrempel hebben we nog wel lager geweten.

Er ging heel wat aandacht naar de materiaalkeuze. En het dient gezegd dat het er op het eerste zicht allemaal erg keurig uitziet. Een chroomlijstje, faux pianolak tegen het dashboard, zacht aanvoelende kunststof bovenop de boordplank… modern, klassevol. Even wat langer speurneuzen leert ons echter dat die zwarte kunststof erg snel vuil is en ook het dashboardkastje, de middentunnel en de deurgrepen uit krasgevoelig plastic gemaakt zijn. Goed geprobeerd, Opel.

Elektronische snufjes

Ergonomisch is de Astra een flinke stap voorwaarts. De middenconsole is opgekuist en je bent nu van die schier eindeloze zee aan knopjes af, terwijl de boordelektronica en de almaar langere lijst snufjes toch nog overzichtelijk blijft. En nu we het over die snufjes hebben: zaken als een intelligente GPS en een hotspot waarop je tot 7 apparaten kan verbinden en via 4G internet kan tappen. Volgens ons kies je nog altijd beter gewoon voor een apparaat met 4G dan werkt het overal, maar kijk, als je per sé je auto aan het internet wil hangen, kan het.

Veiligheid

Zes airbags, vijf driepuntsgordels, evenveel hoofdsteunen, ABS, stabiliteitscontrole, bandendrukcontrole, noodremhulp en Isofix bevestigingspunten voor de kinderzitjes. Zo, we hebben de voornaamste standaardvoorzieningen achter de rug. Want er zijn nog een hele hoop extra veiligheidssnufjes om te overlopen.

Vanaf het derde uitrustingsniveau doet immers een regensensor (dan pas!), botswaarschuwing (met inbegrip van een automatische remfunctie) en een rijstrookassistent z’n intrede. Daar vind je ook de verkeersbordherkenning die door vele gebruikers als erg handig wordt ervaren. Dat die dingen gegroepeerd worden, is overigens logisch, want ze doen allemaal een beroep op dezelfde camera die achter de voorruit is ingewerkt.

En toen was er licht

Geef je Opel € 1.300 dan levert het je een Astra met matrix-ledkoplampen. Dat is een aardigheidje dat komt overgewaaid uit de hoogste voertuigsegmenten. Die LED-koplampen verlichten de weg, maar sluiten de delen uit waar tegenliggers rijden zodat ze niet verblinden. Het klinkt én functioneert uitstekend, maar in ons sterk verlichte land levert het je niet zo veel rendement op als in sommige ons omliggende landen.

Rijgedrag

Dat de Astra een klein beetje kromp, heeft te maken met de jacht op de kilo’s. En het dient gezegd dat die de jongste jaren nogal waren losgeslagen. Het was niet nutteloos, want ze werden ingeschakeld om de veiligheid te verhogen. Maar nu worden ze weer afgetraind, om verbruik en CO2-afstoot te reduceren. Deze Astra weegt daardoor minimaal 120kg minder dan voorheen. Dat hij bij een ongeluk toch niet als een schoendoos in elkaar klapt, danken we aan het gebruik van 70% premium staal. En dat edeler materiaal zorgt ook voor een stijvere voortrein die daardoor met meer enthousiasme in het asfalt hapt en een fijner progressief onderstuur vertoont. Efficiënt. Achteraan bleef de structuur met Watt-linkage behouden voor een betere wielgeleiding. Terecht, want je krijgt bijna het gedrag van een onafhankelijk systeem, maar met een (voor Opel) aantrekkelijkere prijs.

De bodemplaat werd door de ingenieurs wat dichter tegen het asfalt gelegd. Dat helpt om de luchtweerstand en de bochten te kunnen meesteren. Als het al nadelen heeft, dan is het dat de ophanging minder ruimte heeft om z’n werk te doen. En ze ruilt een goede filtering op een acceptabele ondergrond dan ook voor een erg abrupt gedrag als de baan echt niet wil meewerken. En in ons land ligt nogal wat van dat soort wegen. De stabiliteit brengt het evenwel nooit in het gedrang.

Kleine motoren overtuigen

Als het op de gas aankomt, overtuig de Astra vooral met de kleinere motoren. Die nieuwe 1.0 met drie cilinders bijvoorbeeld. De 1.6T met 200pk stelt dan weer teleur, want hij is niet zo lichtvoetig en je moet het vermogen hoog gaan zoeken. De 1.6 diesel die in ons land de populairste wordt en die we als basis voor deze test nemen, kan wel overtuigen. Hij is pakken stiller dan de 1.7 CDTI die nog in de vorige generatie werd ingebouwd (kon ook moeilijk anders) en heeft een fijne loopcultuur. En je merkt dat er niet teveel massa aan hangt, waardoor hij z’n relatief lange versnellingsbakverhoudingen met groot gemak verteert. Er had meer in gezeten op vlak van prestaties, maar hier is duidelijk voor een lage CO2 gekozen. Die bedraagt nooit meer dan 103g/km en 3,9l/100km. In de praktijk wordt dat verbruik vijf-en-een-klets… wat ook nog best zuinig is.

Conclusie

Opel heeft met de Astra en daarvoor de Kadett een lange staat van dienst in het C-segment. Niet alle productgeneraties zullen herinnerd worden als een briljante auto, maar de uittredende Astra viel in elk geval in de smaak. Afgelopen jaar werden er nog een kwart miljoen van verkocht. De buitenvormgeving een andere koers opsturen was dus niet nodig. Opel doet wel origineel met het zwevende dak, maar dat kan ons niet overtuigen. Het ziet er gekunsteld uit.

Opel zorgde voor een fors lager gewicht (minimaal -120kg) en dat heeft een heilzame werking. Zo zet een 136pk en 320Nm sterke diesel toch een sub-10-seconden sprinttijd neer en kan die tegelijk uitpakken met een opgegeven verbruik van 3,9l/100km. Bovendien stuurt de voortrein gretiger de bocht in en kan de ophanging fijner worden afgesteld. Die doet het dan ook uitstekend, behalve wanneer je die een echt pokdalige weg serveert. Dan valt ze door de mand.

Het interieur is ruimer en comfortabeler dan voorheen, de ergonomie is fors verbeterd en de materialen gingen erop vooruit. Vooral op vlak van uitstraling. Een aangename plaats om te vertoeven dus. En dat terwijl de Astra in vergelijking met z’n Duitse concurrenten scherp geprijsd blijft.