Opel Adam 1.2 Jam

Inleiding

Dat Opel vandaag niet bepaald de meest winstgevende tak van de grote GM-groep is, is een huizenhoog understatement. Maar dat GM niettemin nog steeds blijft geloven in groeipotentieel voor haar Duits probleemkind, verrast ons allerminst. Het Amerikaanse moederhuis heeft de laatste vijf jaar namelijk fors in het merk geïnvesteerd en, wat belangrijker is, daarbij de vrijheid gelaten voor enkele toekomstgerichte en duidelijk doordachte keuzes. Zowel wat de vernieuwing van haar bestaande modellengamma betreft als bij het betreden van enkele nieuwere segmenten, stellen we immers vast dat de Bliksem niet alleen op tijd op het appel verschijnt, maar dat ook telkens doet met een wakkere blik en een fris geschoren kaak.

Van de elektrische Ampera over de kleine Mokka suv tot hatchbackbommetjes zoals de Astra OPC: een gebrek aan diversiviteit kan je Opel niet aanwrijven. Het is tevens één van de weinige constructeurs die begrepen heeft dat een stadswagen best trendy en hip mag zijn. En dat een dergelijke lilliputter dus niet verplicht het uitzicht en comfort hoeft te delen met een kartonnen doos. Succesverhalen zoals de Mini of Fiat 500 hebben al eerder aangetoond dat mensen die om wat voor reden dan ook kiezen voor een compacte wagen, zich evengoed durven te laten gaan in het heerlijk eindeloze aanbod accessoires, opsmukmogelijkheden en tirlantijntjes.

De cijfers zijn er dan ook naar: Sinds 2000 is de verkoop van stijlvolle auto's in het A-segment (ongeveer 3,70m lang) gestegen met zo'n 30%. Opel wil daar een stukje van, en hoopt met de in Duitsland gebouwde Adam zo'n 80% particulieren en 20% zakelijke klanten naar zich toe te trekken. Het mikt daarbij in de eerste plaats op ... Italië, thuisbasis van de lijsttrekker in het genre, de Fiat 500. De Duitsers gaan er van uit dat het cliënteel gecharmeerd zal worden door het originele, nadrukkelijk niét retro-geïnspireerde ontwerp. Of wij daar ook zo over denken? Lees gerust voort, en ontdek het antwoord.

Exterieur

We hadden Opel's nieuwgeborene al eerder te gast in ons testpark. We hebben dan ook al wat kunnen wennen aan de overdaad designelementen die het ontwerp rijk is. Als je alle visuele stimuli afzonderlijk oplijst - het zwevend dak, de bonte kleurencombinaties, de sikkelvormige plooilijnen, de met chroom gelardeerde uitstulpsels en ga zo maar door - zou je de indruk kunnen krijgen dat het allemaal wat van het goede te veel is. En toch is dat niet zo, verrassend genoeg. De driedeurs ziet er niet alleen origineel uit, maar zit ook duidelijk lekker in zijn vel. Zolang je maar niet overdrijft met de personaliseringsmogelijkheden, want die zijn er te over.

De Adam is met een lengte van 3,69m erg kort, maar met een breedte van 1,72m tegelijk ook uitgesproken breed. Spoorbreedte en wielbasis schelen krap een halve meter en het is dus geen overdrijving dat Opel's jongste een haast vierkante voetafdruk nalaat. Die staat garant voor een gebald en pront voorkomen, maar niet heeft ook zo zijn consequenties op het vlak van praktische inzetbaarheid. Er past slechts 170l in het schattige koffertje en je zal elke gram over een zo maar eventjes 80cm hoge drempel moeten heffen. Klap je de achterbank neer, dan gaat er toch al 484l in (gemeten tot aan de gordellijn).

Bovenop een simpele basisversie biedt Opel drie verschillende thema's aan, met telkens een eigen sfeer. Die heten Jam, Glam en Slam. Ruwweg kan je die omschrijven als gedurfd, stijlvol en sportief. Elk van die thema's kan aangevuld worden met 6 pakketten waarvan er vijf betrekking hebben op de buitenzijde. Elk van die mogelijkheden kan dan weer verder aan je smaak aangepast worden met nog eens vier opties die grotendeels op de binnenzijde slaan. Twaalf koetswerkkleuren, drie extra dakkleuren, 31 designs voor velgen, 6 koetswerkpakketten, 3 stickersets, 6 verschillende kleurinlegstukken voor wielen, extra kleurinzetstukken (dat is dan een derde kleur) voor de grille, de spiegels ... als je hier je gading niet in vindt, ligt dat wellicht vooral aan jezelf.

Interieur

Net zoals dat aan de buitenkant het geval is, loert het gevaar op een te schreeuwerige aankleding maar net om de hoek. Dat krijg je dan, als je de klant de vrije keuze laat in een etalage waar je struikelt over het aanbod stofjes en kleurtjes. Al sluit die flexibiliteit niet uit dat de Adam binnenin erg aantrekkelijk kan uitgedost worden; je moet je enthousiasme gewoon wat kunnen beteugelen, en twee keer nadenken vooraleer je zaken als de in wolkenmotief uitgevoerde, van 64 led-sterretjes voorziene dakhemel aanvinkt. Dergelijke geinigheidjes zijn leuk voor vijf minuten, maar we durven niet te beloven dat je er na vijf jaar nog altijd zo over denkt. Het lijvige optieboek bevat overigens niet alleen esthetisch spul, maar ook handige toevoegingen zoals een setje verwarmde voorstoelen inclusief verwarmbaar stuur voor een democratische € 300.

Los van alle optionele handel heeft Opel de Adam evenwel ook in standaardlivrei aan de binnenkant luchtig, relatief compleet en met een gevoel voor degelijkheid aangekleed. Vooraan is het geheel best comfortabel, achteraan is het op de twee zitjes behelpen en dan vooral wat de knieruimte betreft. De bestuurderspost oogt verzorgd, komt met ergonomisch verantwoorde bedieningselementen en wanneer het stuur in diepte- en hoogte aanpasbaar is, is het vinden van een prettige rijhouding een koud kunstje. Dat stuurwiel ziet er sportief uit en voelt ook zo aan, al staat het wat te horizontaal opgesteld naar onze smaak.

In de middenconsole huist een aanraakgevoelig scherm dat via een nieuw, modern ogend infotainmentsysteem snel en duidelijk met de bestuurder communiceert. Navigeren kan ook (in optie), al moet je daarvoor wel eerst een app installeren op je smartphone (als je die al hebt tenminste), al dan niet gekoppeld aan een abonnement. Op zich een interessante manier om goedkoop een compleet navigatiepakket aan te kunnen bieden in een segment waar dergelijke snufjes nog geen gemeengoed zijn. Maar om ook te kunnen werken zonder permanente internetverbinding (3G) dien je wel flink wat schijfruimte (3,5 Gb) op te offeren op je telefoon.

Veiligheid

ABS, ESP en 2 airbags zijn wettelijk verplicht, en Opel doet er nog eens vier airbags bovenop. En het is best indrukwekkend dat je in het compacte binnenruim plaats krijgt voor drie Isofix kinderzitjes, waaronder één op de bijrijdersstoel met uitgeschakelde frontale airbag. In de grijze zone tussen comfort- en veiligheidsuitrusting vinden we ook een pakket dat een regensensor, zelfdimmende binnenspiegel en automatische activatie van de koplampen omvat. En wie absoluut een hekel heeft aan het gebruik van de buitenspiegels, kan zichzelf trakteren op een systeem dat je dode hoek in de gaten houdt.

Veel verder gaat Opel in deze rubriek niet en dat hoeft op zich ook geen probleem te zijn in dit segment, ware het niet dat andere nieuwkomers er steeds vaker een uitgebreider arsenaal op nahouden. VW's Up bijvoorbeeld, die standaard met een automatisch botspreventiesysteem is uitgerust. Kijk, op een stadswagen vinden wij dat een nuttige toevoeging, dus het gebrek daaraan op een toch gloednieuwe wagen, kost de Adam een paar puntjes.

Rijgedrag

Wanneer we de persmap doorlezen, valt op dat Opel verdacht weinig tamtam maakt rond de kwaliteiten van het rijwielgedeelte. Vanuit de wetenschap dat het wegsnijden van verbloemingen een constante is in dit metier, en aangezien de Duitsers zich bij deze Adam nadrukkelijk concentreren op de hippe aankleedmogelijkheden, doet dat weinig goeds verhopen. En als dit vermoeden klopt, heeft de Adam een probleem. Want laat deze rubriek nu net ons meest doorwegende item in de eindscore zijn.

Opel's kleinste staat op een evolutie van het Corsa platform, een erg conventioneel onderstel met een vervormbare dwarstraverse op de achteras en een voortrein met McPhersons. Dat bij deze Adam met een quasi vierkante voetafdruk door het leven moet. Nu kan je daar als autobouwer twee kanten mee uit: haal alle instelbouten strak aan, en je krijgt een snedig, maar door een gebrek aan demping van comfort gespeende vierwieler. Het soort wagen dat mensen jong van lijf en/of geest hoort aan te trekken, maar ook lijkt gesubsidieerd te zijn door de vereniging der chiropractors. Vice versa levert een zompig en ergerlijk stuurgedrag op wanneer je de limieten opzoekt. Het strekt Opel tot eer dat het in geen van beide extremen is vervallen; wat niet hetzelfde betekent als besluiteloosheid trouwens. De Adam blijft immers verrassend comfortabel op een gehavende ondergrond, getuigt van een behoorlijke stabiliteit op de autosnelweg en is gezegend met een best wel onderhoudend stuurgedrag, ofschoon de elektrische stuurbekrachtiging ook hier weer weinig tot geen gevoel doorseint naar de bestuurder. Voor een stadswagen is dit resultaat voor ons alvast méér dan voldoende.

Als we onder de kap kijken, klinken onze lofzangen iets minder van passie doordrongen. Opel bereidt een 1-liter driecilinder benzine met turbo voor die zichzelf zal paren aan een handbediende zesbak en minder dan 100gr/km aan CO2 de lucht in zal blazen. Maar voorlopig is dat nog toekomstmuziek en wordt de aandrijving uitsluitend voorzien door atmosferische viercilinders, uitsluitend op benzine in combinatie met een vijfbak. Het twaalfhonderdje van dienst levert een magere 70pk en staat garant voor een honderdspurt in net geen 15 seconden. Wat er in de praktijk op neerkomt dat je in een poging om toch wat animo in de rijbeleving te brengen, nooit het opgegeven gemiddeld verbruik van 5,0l/100km (118g CO2/km) kan halen. Wij bleven er alvast een kleine twee liter boven.

Conclusie

Het segment der kleine stadswagens wordt al van oudsher bevolkt door een mengelmoes van creaturen, met aan de ene kant een grote groep rationele grijsaards en aan de andere kant de occasionele hippe vogel. Het is die laatste soort die tegenwoordig de grote sier maakt in de verkooptabellen. Kijk maar naar de Mini en de Fiat 500. Hun succes doet de overige constructeurs uiteraard wel even twee keer nadenken vooraleer het tijd wordt hun visie op de zaak te hernieuwen, en in het geval van Opel wierp dat denkproces duidelijk vruchten af.

Want, laten we de pointe maar meteen verklappen, we hebben het wel voor de originele, openlijk niét op het retrothema geïnspireerde insteek waarmee de Duitsers de Adam langs de buitenkant vorm gaven en de binnenkant stoffeerden. De 3,7m lange rakker bezit een hoop accenten die elk op zich boeiend zijn, zonder dat het geheel druk of onsamenhangend overkomt. Sla er de fotospecial maar eens op na. Ook binnenin gaat de mix van frivool en modern mooi hand in hand met praktische overwegingen en ergonomie. De koffer is klein en de achterbank zelfs voor twee kinderen niet bepaald royaal, maar daarover moet je in dit segment niet zitten kniezen.

De goedkoopste Adam moet € 11.650 kosten, als je genoegen neemt met een 1.2 zonder start/stop technologie en afblijft van de Jam, Slam of Glam uitrustingsniveaus. En als je ook het optieboek onaangeroerd laat natuurlijk. Wat best wel wat karakter vereist, want er staan niet alleen een gigantische hoeveelheid opsmukfoefjes in, maar ook enkele erg aangename dan wel praktische toevoegingen (verwarmbaar stuur!) die bovendien nog best democratisch geprijsd zijn ook.

Onze Glam uitvoering heeft diezelfde 1.2 onder de kap, een eenvoudige atmosferische benzineslurper dan niet meer dan 70 paarden kan aanspreken en dan ook niet meteen met flitsende prestaties (15s 0-100km/u) pronkt. Het enige alternatief - voorlopig althans - is de 100pk sterke 1.4, maar ook die weet ons niet van onze sokken te blazen. En dat is best jammer, want Opel heeft het onderstel met kennis van zaken in elkaar gevezen. Wat zich uit in een voldoende amusant, verrassend comfortabel en bovendien stabiel onderstel dat doet uitkijken naar iets krachtiger in het vooronder. Wanneer komt die OPC variant er ook alweer?