Mini Paceman John Cooper Works Automaat

Inleiding

Tegenwoordig afficheert elk van de aangeprezen Mini-modellen een gespierde John Cooper Works bovenaan de prijslijst, volgens de leer van de intussen overleden Mini-tuner bij uitstek. Het zijn er zeven in totaal en ze verstoppen allemaal dezelfde drukgevoede 1,6l benzinemotor onder de motorkap. Die werd bij de tijd gebracht, met het oog op lagere verbruiks- en emissiecijfers, en in geval van de grootste Mini's verder de lucht in gestuurd om hun bijna 1,5t wegende lijven te compenseren. In de JCW-varianten van de Cooper, Coupé, Roadster en Clubman produceert de krachtbron 211pk, terwijl de Pace- en Countryman elk aan 218 paarden onderdak bieden.

De strafste der Pacemans brak amper drie maanden geleden uit de verpakking, en niet toevallig in Detroit. Hij is vierwielaangedreven en heeft een verlaagde sportophanging, dikkere einddempers en een stoere koetswerkkit om de buurt te imponeren. Mini vraagt er bij ons minstens € 37.900 voor. Je kan opteren voor een manuele zesbak of voor een automaat met evenveel verzetten. Schakelpeddels achter het stuur krijg je er in het laatste geval gratis bij. De sprinttijd naar 100km/u neemt, ongeacht de aangestipte transmissie, net geen 7 tellen in beslag.

Exterieur

Met een iets langere koets, een afgetekende spierlijn ter hoogte van de schouderpartij, een lager gelegen daklijn en een anders vormgegeven poep (met opgelijnde elementen en een stel nieuwe achterlichtblokken) tracht de Paceman zich te onderscheiden van zijn technisch identieke evenknie, de Countryman. Dat lukt niet helemaal tot in de puntjes, aangezien de neus quasi onaangeroerd bleef, maar de eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat de Paceman in profiel en van achter gezien wel een pak - vergeef ons het woord - dynamischer oogt. Daarin geholpen door een hellende achterruit en de aanwezigheid van slechts één groot (en zwaar) portier aan elke kant. Aan het schuiner aflopen van de daklijn is weliswaar een nadeel verbonden, maar dat is voer voor de volgende rubriek.

Op de John Cooper Works krijg je standaard 18-duims lichtmetaal gemonteerd. Een maatje groter kan ook, maar daarvoor wordt je naar de optielijst doorverwezen. Verder etaleert onze testwagen een koetswerkkit met aerodynamische bumpers en zijschorten, een sportuitlaatsysteem met gechromeerde uitlaatpijpen en toepasselijke emblemen op het plaatwerk, het radiatorrooster en de deurdrempels.

Exterieurtinten komen in negenvoud, waarvan Chili Red exclusief voor de JCW-editie gereserveerd. Behalve delen van de binnenkant, kunnen ook het dak, de spiegelkappen en de zelfklevende sportstrepen in deze kleur worden uitgevoerd.

Interieur

Van hoog boven het wegdek kijken we uit op een nog steeds origineel aandoende boordplank met de typerende snelheidsmeter in het midden. Opnieuw moeten we ons tevreden stellen met de gedachte dat je de snelheid ook digitaal (achter het stuurwiel) kan aflezen, want op de centrale klok, waar ook de navigatie huishoudt, raak je al snel het noorden kwijt. Dit stijlelement is ook nadelig voor de ergonomie in de middenconsole. Nu staan de belangrijkste knopjes te laag opgesteld.

Inzake materiaalgebruik heeft Mini nog een aantal lessen te trekken van pleegouder BMW. Maar eerlijk is eerlijk, voor de één of andere reden is het aangenaam vertoeven in deze Mini. Z'n uit de Countryman overgehevelde interieur bevat de nieuwe deurpanelen, een licht bijgewerkte middenconsole en andere bedieningselementen voor de elektrische raambediening. Maar die Countryman scoort wel betere punten wat het ruimtelijke aspect betreft. Achteraan is er minder plaats voor hoofd en benen en kunnen er ook maar twee personen plaatsnemen. Die beschikken elk over een apart zitje, van elkaar gescheiden door een rail om ook allerhande spullen in rond te laten slingeren. Achteraan instappen is trouwens lang niet voor iedereen een makkie. In de koffer past 330l tot 1.080l met de stoelen neer. Ter vergelijking: een Countryman slikt 350 tot 1.170l en is praktischer gevormd.

Tot de Works-uitrusting behoren pianozwarte inlegstukken, een sportstuur, donkere wijzerplaten, een antracietkleurige hemelbekleding en andere vloermatten, zonder dat er op een rode stiknaad meer of minder is gekeken. De lederen rood-zwarte sportstoelen komen recht van de optielijst en om ze te verstellen is, net als anders, enige behendigheid vereist. Bovendien missen we nog steeds die broodnodige zijdelingse steun bij stevig stuurwerk.

Veiligheid

De onderste balken kreeg onze testwagen ook van de Countryman cadeau. Bij impact vervormen die met het oog op demping, waarna de vrijgekomen energie om de cabine heen wordt afgeleid. Ondanks de gelijkenis beschikt de Paceman over een stijver koetswerk, te danken aan de constructie rond de B- en C-stijl. Die werd immers niet overgenomen.

We rekenen op ABS, stabiliteits- en tractiecontrole, vierwielaandrijving en straffe remmen in deze Paceman John Cooper Works, maar ook op een verder zeer volledige veiligheidsuitrusting. Deze bevat 6 airbags, Isofix-ankerpunten achterin en actieve hoofdsteunen en driepuntsgordels voor de vier inzittenden.

Rijgedrag

Start/stop zal je enkel terugvinden in de Paceman JCW met handbak, niet in ons testexemplaar. Wat wil zeggen dat de opgevraagde krachten via een zestrapsautomaat naar de wielen worden geleid. Zelf schakelen kan weliswaar door de pookknop aan te tikken of door de klepjes achter het stuur te bedienen, maar niet helemaal zoals de norm dicteert. Beide schakellepels hebben namelijk exact dezelfde functie. Duwen om terug te schakelen, trekken om een hogere versnelling aan te spreken. Enige gewenning is daarbij op zijn plaats.

Zoals elke Paceman (en Countryman) is deze lener gezegend met een steeds gesmaakte onafhankelijke multi-link achterophanging, in plaats van een simpele dwarstraverse, en voegt hij daar enkele zaken aan toe om de sportieve rijeigenschappen te verbeteren. Zoals een stuggere afstelling van dempers en veren, een dikkere stabilisatorstang en standaard vierwielaandrijving gekoppeld aan de stabiliteitscontrole.

Allemaal beetjes die helpen trouwens, want de Paceman JCW laat zich beter en harder in de bocht te duwen dan zijn minder straffe broers. Hij laat zich ook minder snel afstraffen. De nerveuze en eerder gevoelloze besturing haalt de pret weliswaar naar beneden, en de John Cooper mist de precisie van de kleinere broers en ander heet materiaal (dit is eerder een 'crosser'), maar de ALL4-vierwieltractie betekent wel duidelijk een meerwaarde voor het concept. Het leuke aan het systeem is dat de beschikbare trekkracht zowel de voor- als achteras kan domineren. In extreme gevallen transformeert deze Paceman zelfs in een achterwielaandrijver, maar dat komt, zoals het woord al prijsgeeft, slechts zelden voor. Het onderstuurde karakter van de voorwielaangedreven Paceman liet onze testwagen dus niet helemaal linksliggen. De koersvastheid heeft hij ook geërfd.

Conclusie

Na de Paceman Cooper S vorig jaar nemen we deze keer de meest gespierde editie mee op sleeptouw. Met een John Cooper Works-logo op de achterklep en voor de gelegenheid uitgerust met een zestrapsautomaat in plaats van een handbak met evenveel versnellingen. Tot z'n basispakket behoren onder meer vierwielaandrijving, een verlaagd sportonderstel met stuggere veren en dempers en de nodige uiterlijke opsmuk om z'n identiteit kenbaar te maken.

Deze zelf ontdekken van achter het stuurwiel gaat natuurlijk ook, door met de vorig jaar vernieuwde 1,6l turbo benzinemotor eens goed van leer te trekken. De krachtbron kennen we uit de Cooper S maar heeft in vergelijking 20Nm en 34pk extra in stal. Het stelt de JCW in staat het verplichte sprintnummer in 6,9 seconden af te werken en de naald voorbij 220km/u te brengen. Op papier komen we rond met 7,9l/100km brandstof en 184g/km CO2.

Dat de meer op prestaties gerichte opstelling een meerwaarde biedt, staat volledig buiten kijf. Wie de Paceman an sich een fijn rijdende auto vindt, komt met deze JCW-editie dan ook zeker aan z'n trekken. Hou er wel rekening mee dat deze Mini niet erg mini meer aanvoelt en met bijna 1,5t op de weegschaal al lang niet meer tot de categorie der lichtgewichten behoort. Het is een nerveus baasje waarvan de kunstmatig aandoende besturing jammer genoeg een domper op de vreugde brengt.

Concurrentie voor bekende gepeperde C-segmenters zien we er niet in, maar buitenbeentjes als de (beduidend goedkopere) Nissan Juke Nismo mogen oppassen voor deze naar Duitsland geëmigreerde Brit. Al zouden we zelf toch eerder voor een Countryman JCW opteren. Die is niet alleen technisch gelijk aan de Paceman, maar ook een pak praktischer voor mens en bagage.

De Paceman John Cooper Works staat in je garage vanaf € 37.900 en valt te bewonderen in de fotospecial.