Mini Clubman Cooper S

Inleiding

Toen BMW een overname van Rover op poten zette, bleek het niet meteen erg bezorgd om de toekomst van de indivduele merken. Het bedrijf ging op strooptocht bij Land Rover waar het heel wat know how voor z’n eerste generatie SUV's sprokkelde en liet vervolgens de boel weerloos achter. Land Rover werd opgepikt en floreert inmiddels. Rover verdween in de geschiedenis. Maar één klein onderdeeltje overleeft wel: Mini. BMW zette immers een moderne interpretatie van het model op de markt en dat bleek een meesterlijke zet. Inmiddels is dat ene autootje uitgegroeid tot een heus merk.

Geen volumeproduct

De originele Mini was apart en duur. Hij was niet voorbestemd om een volumeproduct te worden. Groot was dan ook de vreugde in München toen bleek dat de Mini insloeg bij een breed publiek dat er niet voor aarzelde om grote bedragen neer te tellen voor een klein autootje. En daarom ging Mini op zoek naar een breder publiek dat je vindt in de kern van de markt. En daar is geen ruimte voor een weldaad aan originaliteit. Hooguit een beetje. De Mini’s werden groter en kregen een normaal aantal deuren. En de Clubman volgt nu die trend. Weg is z’n asymmetrisch koetswerk. En weg zijn de compacte afmetingen. Hij moet nu meer zijn dan een statement - je moet hem echt kunnen gebruiken.

Ja, hij is duur

Een koopje is een Mini nog nooit geweest en dat kan je ook nu niet stellen. De 102pk sterke instapper (1,5l driecilinder benzine) kost € 21.940. De enige beschikbare diesel (1,5l driecilinder) met 136pk maakt je € 23.940 armer. Op de testbank staat echter de enige viercilinder - een tweeliter met turbo - waar 192pk aan wordt onttrokken. Die kost je minimaal € 28.140, maar je moet er natuurlijk nog een schep bijdoen om aan de uitrusting van het testexemplaar te komen.

Exterieur

Ja, de Clubman ziet er onmiskenbaar uit als een Mini. Het zou er nog aan mankeren. Met heel wat stijlaccenten die om de aandacht van de toeschouwer vechten. Stijlaccenten die overigens al lang niet meer kunnen verhullen dat de Mini twee generaties na elkaar een flinke groeischeut moest ondergaan. En daardoor begint het er voor de purist ongetwijfeld allemaal een beetje karikaturaal uit te zien.

Wat een klepper

BMW aanziet Mini als een ‘stijl’. Gelukkig maar, want je kan het nu toch echt moeilijk nog beschouwen als een pakket afmetingen. In vergelijking met z’n voorganger werd deze Clubman bijna 30cm langer, ruim 15cm breder en ook nog eens 2,5cm hoger. Hij is nu ruim 4,2m lang. Ja, met nog steeds die herkenbare stijl, maar je moet je ernstig de vraag stellen wanneer je zo hard aan het begrip ‘mini’ hebt gerokken dat het belachelijk wordt. Die grens zou wel eens achter ons kunnen liggen.

In de jacht op meer orders mengt Mini zich bovendien in een prijsklasse waarin je heel wat bijzonder degelijke breaks kan kopen, met prijzen waar je heel wat alternatieven voor kan vinden. Akkoord - je zal die twee grappige achterdeurtjes moeten missen. Maar omdat de Clubman nu toch een gewone doordeweekse break is geworden moet het er bij ons uit: een normale achterklep is handiger.

Druk design

Stijl, dat is echter waar het Mini om gaat. En het moet je ding zijn, want om het gekende karakter van het merk te vertalen naar almaar grotere volumes, wordt steevast extra design toegevoegd. De één kan het smaken, de ander vindt het een te drukke bedoening omdat er een hele hoop stijldetails om je aandacht vechten.

Interieur

In het interieur had Mini echt nog een hoop lessen te trekken. Al van meet af aan kwam er kritiek, ook van dit medium, op de materiaalkeuze en afwerkingskwaliteit. Kritiek die na verloop van tijd luid genoeg klonk om er wat aan te doen. Nu heb je bovenop het dashboard zachte materialen, fors betere kunststof panelen en een assemblage van een merkbaar betere kwaliteit. Allemaal goed nieuws dus. Er blijven nog een paar opmerkingen in de marge. Zo zijn handschoenkastje en deurpanelen bijvoorbeeld vervaardigd van hard plastic met een coating die voor een kwalitatieve matte look en een zacht gevoel zorgt, maar die nog steeds erg krasgevoelig is.

Niet kiezen, doe maar gewoon alles

Op vlak van design heeft Mini net als aan de buitenzijde geen echte keuzes gemaakt. Het heeft er gewoonweg alles in gestoken. Van een sierlijst om het dashboard, aparte verluchtingsroosters, zichtbare tweeters voor de geluidsinstallatie, een groot centraal display dat elk excuus aangrijpt om z’n sierrand te laten oplichten… een erg eclectische mix dus waartegen de originele BMW-Mini zowaar een sobere jongen lijkt. Ergonomisch is er nochtans weinig of niets mis, maar we zitten met wat knagende detailkritiek. Het navigatiesysteem mocht meer informatie tonen, de cruise-controle is slechts instelbaar in stappen van 10km/u… Zo van die zaken die je nooit opmerkt als je alleen bij de dealer wat met de knopjes speelt.

Groter

In vergelijking met z’n voorganger kan je natuurlijk meer met de armen zwaaien. Het interieur is gevoelig breder en de schier onbruikbare achterbank van de eerste Clubman is nu vervangen door een exemplaar dat je niet langer het gevoel geeft gestraft te zijn. Het is overigens hier dat het gros van het extra volume heen ging. Want die koffer - die is eigenlijk nog altijd niet erg groot. 360l (inclusief de ruimte onder de vloer) vertegenwoordigt een verbetering van 82l ten opzichte van voorheen. Het is correct, zonder meer, maar je kan er geen wasmachine in parkeren. En wellicht moet de achterbank ook al plat voor een nieuwe flatscreen. Die gaat overigens uit de weg in drie delen in plaats van de gebruikelijke twee - wat toch een flinke plus is voor de inzetbaarheid.

Veiligheid

De EuroNCAP stak de Mini Clubman nog niet vol geelgeverfde poppetjes om hem vervolgens op verschillende wijzen de nek om te wringen. Resultaat is er nog niet, maar we baseren ons voorlopig op de resultaten van de reguliere Mini. Op de wielbasis na hebben beide modellen immers een gelijkaardige structuur. En die Mini werd in 2014 bedacht met 4 op 5 sterren. Inmiddels zijn de regels wel aangescherpt en je zal zien dat de Clubman niet wordt aangeboden als BMW van mening is dat ze ook die vierde ster riskeren te verliezen.

De driedeurs Mini kreeg 79% in de categorie 'veiligheid voor volwassen inzittenden', terwijl voor de veiligheid van inzittende kinderen 73% gequoteerd werd. Voetgangers hebben iets meer pech (66%) en op gebied van rijhulpsystemen haalt de Mini zelfs nog een lager percentage (56%). Tot zijn uitrusting rekenen we een sextet airbags, Isofix-aanhechtingspunten, ABS, DSC (stabiliteitscontrole) met DTC (tractiecontrole) en een automatische rem die na een aanrijding in werking schiet. Bandenspanningscontrole is tegenwoordig verplicht en dus ook aanwezig op de Mini.

Rijgedrag

In de neus van de Cooper S versie zit een tweeliter met turbo. Een krachtbron die met z’n 192pk en 280Nm naar hedendaagse normen niet kan claimen erg uitgemolken te worden. Maar met alleen een aandrijving op de voorwielen en uitsluitend elektronische hulpmiddelen (in plaats van een mechanisch differentieel) om alles in goede banen te leiden is het meer dan genoeg. Een vlaag van heimwee naar de eerste Cooper S met z’n compressor en écht sperdifferentieel kunnen we echter niet onderdukken. Zo prettig als toen is deze nieuweling niet. Maar het is wel een klein beetje een speelvogel. Het onderstel blijft erg lang neutraal en flirt dan wat met de milde vormen onder- en overstuur zonder ooit slechte of kwaadwillige karaktertrekken te vertonen. Voorspelbaar dus. Ook voorspelbaar: het stuurgevoel valt tegen en de rechtuitstand van het stuur is onvoldoende afgebakend.

Strak weggedrag

Mini heeft de gewoonte z’n onderstel stugger af te stellen dan in feite optimaal is en dat doet het ook hier weer. Daardoor gaat de Mini Clubman erg vlak door de bocht en betaal je dat wanneer je oneffenheden links of rechts onder de wielen steekt. De filtering is niet altijd even subtiel.

Met z’n 7,2 seconden sprinttijd houdt de Clubman aardig stand in het segment van de compacte krachtpatsers. En z’n top van 228km/u is - hoewel niet echt relevant - ook behoorlijk hoog. Mini claimt een verbruik van 6,3l/100km maar zoals altijd is dat aan de optimistische kant. Terwijl we dit exemplaar voorproefden verdween er elke 100km 7,7l uit de tank.

Conclusie

De Mini Clubman is - daar kunnen we echt niet omheen - vooral meer van wat normaal is en minder mini. Weg zijn z’n compacte afmetingen, weg is z’n originele concept met de asymmetrische zijdeuren. Alleen die twee klapdeurtjes achteraan zijn gebleven, en dat had dan ook niet gehoeven. Ter compensatie is er gelukkig ook enkele keren ‘meer’. Meer centimeters die ervoor zorgen dat de achterbank nu bruikbaar is. Meer zijdeuren ook, die het gebruiksgemak ten goede komen. En ook meer design. De binnen- en buitenkant bulkt van de designdetails. Erg druk en de ene kan dat al wat beter smaken dan de andere.

Amuseer je

De tweelitermotor levert 192pk en 280Nm. Voldoende om je goed te amuseren en dat kan je ook van het weggedrag zeggen. Een pretmachine, deze Clubman, al blijft er in de marge ook één en ander knagen. Het stuurgevoel is niet meer wat het geweest is en de ophanging is wat stugger dan echt nodig is. Met andere woorden: hij is goed, maar het was op sommige vlakken ooit beter. Wedden dat de passagiers achteraan helemaal akkoord zijn met de keuzes van het merk?