Mini Cooper Cabrio

Inleiding

De jongste generatie Mini-producten is nu weer goed en wel op de markt. Naast de klassieke driedeurs heb je nu ook een vijfdeurs- en zelfs een zesdeursversie (de nieuwe Clubman). Wat er dan nog over blijft? Wel, wat puntjes op de i. De Mini Cabrio bijvoorbeeld. Een auto waarvan er in België elke dag zo’n 2 stuks van aan de man gebracht worden. Hier is generatie vier.

Vier generaties

Vier inderdaad, want Rover bouwde van 1993 tot 1996 al een dakloze variant van de oer-mini (een foto daarvan vind je op onze facebook-pagina). Er werden er slechts 1.081 van gebouwd. De dakloze BMW-Mini realiseerde in z’n eerste generatie heel andere cijfers. Van 2004 tot 2009 werden er 164.000 van aan de man gebracht. De tweede BMW-Mini Cabrio werd tot eind 2015 op 165.700 stuks gebouwd. Meer dan van de eerste generatie, maar het merk had er wel een jaar extra voor nodig. En nu is er de derde Mini Cabrio onder BMW-bewind.

Motoren

De nieuwe Mini Cabrio staat op een vers onderstel en erft de jongste generatie motoren. Dat betekent dat in de One een 102pk sterke 1,2l driecilinder ligt, dat de Cooper die we hier aan de tand voelen wordt aangedreven door een 1,5l driepitter met 136pk en dat we erboven ook nog twee tweeliter viercilinders vinden. Met 192pk voor de Cooper S en met 231pk voor de John Cooper Works-versie. Er zijn ook nog twee diesels. De Cooper D met 1,5l driecilinder en 116pk en een tweeliter Cooper SD met 177pk.

De Prijs

Voor minder dan € 21.680 kan je geen Mini Cabrio krijgen. En een diesel is er pas vanaf € 26.280 terwijl de duurste variant (JWC) in de catalogus staat voor € 35.780. De Cooper Cabrio die hier wordt opgevoerd heeft een vanafprijs van € 24.480 (nog altijd gevoelig minder dan de instapdiesel die daardoor echt alleen te overwegen is als je veel kilometers doet), maar door de aanwezige opties moet je voor een gelijkaardig geconfigureerd exemplaar ook alweer snel € 30.000 rekenen.

Exterieur

Eén van Mini’s grootste problemen de jongste tijd, lijkt ons de naam te zijn. Er is namelijk nog maar weinig ‘mini’ aan de nieuwste productgeneraties. En deze Cabrio heeft er ook wat van. Niet dat 3,82m erg groot is - het zou er nog aan mankeren -, maar het is wel ei zo na 20cm méér dan de eerste cabrio die BMW ervan bouwde. En in vergelijking met de vorige uitvoering komt er toch maar weer 9,8cm bij in de lengte en 4,4cm in de breedte (de hoogte bleef op één millimeter na gelijk). Al die extra centimeters zouden niet zo’n probleem zijn als het de designers geen kopzorgen zou bezorgen. Die worden immers geacht een auto te bouwen die nog altijd dezelfde stijl evoqueert en er compacter uitziet dan hij is. En daarvoor wordt gretig gebruik gemaakt van optische hulpmiddelen. En hoe langer je naar de Mini kijkt, hoe fouter dat eruit ziet. Mini lijkt wel stilaan een karikatuur van zichzelf te worden.

Eleganter

Het hoeft gelukkig niet allemaal slecht te zijn. De rolbeugels achter de passagiers zijn nu volledig verdwenen. Die waren potsierlijk. En je hebt nu ook wat meer mogelijkheden als het op het dak aankomt. Je kan in de optielijst zelfs een versie aanstippen met een Union Jack op. En nu we het toch over dat dak hebben… het voorste deel ervan kan nog steeds dienst doen als conventioneel schuifdak. Erg handig. Van open naar dicht gaat in 18 tellen. Het kan al rijdend, maar 30km/u is te traag om ervoor te zorgen dat dat ook praktisch is.

De koffer

De koffer blijft met een maximumvolume van 215 liter maar een krappe omgeving. En dat is met het dak dicht. Met het dak open blijft daar nog 160l van over. Mini heeft er wel alles aan gedaan om dat optimaal te kunnen benutten. Het achterbankje is neerklapbaar, zodat je een flatscreen-TV (om maar wat te zeggen) toch nog door de laadopening krijgt. De naar onderen openslaande kofferklep (inmiddels zonder zichtbare scharnieren) kan 80kg dragen en als je het dak sluit, is er een Easy Load-functie die inhoudt dat je de bovenkant van het koetswerk kan opklappen. Zo kan je op z’n minst de volledige hoogte van het laadruim benutten. Als je rekening houdt met de beperkingen is dat allemaal erg goed gedaan.

Interieur

Aan binnenkant is wat gedaan aan de materiaalkeuze en afwerking. Dat werd ook tijd. Die was immers niet in lijn met de vraagprijs. En echt hoge toppen scoort Mini nog steeds niet. Iets wat het wel doet op vlak van aankleding. In geen enkele andere cabrio uit dit segment krijg je als klant de mogelijkheid om je eigen stempel zo nadrukkelijk te zetten. Er is een abnormaal grote keuze in sierlijsten, kleuraccenten en bekledingsopties.

Weg centrale snelheidsmeter

Voor je neus zit voortaan altijd een toerenteller en een snelheidsmeter. Die laatste zit daar zuiver objectief gezien beter dan in het midden, want daar was hij ondanks z’n abnormale grootte altijd al moeilijk afleesbaar. Maar ook dat is natuurlijk weer minder ‘Mini’.

Over de ergonomie is het oordeel gemengd. Er zijn pluspunten voor de knopjes omdat die niet alleen mooi ogen maar ook duidelijk zijn. De optionele navigatie functioneert behoorlijk, maar de bediening van het centrale scherm met een draaiknop achter de versnellingspook is dan weer niet optimaal. Een aanraakgevoelig scherm zou beter zijn, intuïtiever. Wie wat kleiner is, zal trouwens opmerken dat het pookje behoorlijk ver naar achteren staat.

Beter achterin

De zetels zijn uitstekend en op de rijhouding is ook niets aan te merken. Het verschil met z’n voorganger maakt deze Mini Cabrio echter vooral ter hoogte van de achterbank. Achter mensen met een normaal gestalte, kan je nu zowaar een tweede volwassene parkeren. Dat ging voorheen eenvoudigweg niet. En hoewel de rugleuning nog steeds wat rechter is dan wat we als optimaal zouden beschouwen, kan je het daar wel even uithouden. Wie regelmatig op de achterbank van een Mini Cabrio vertoefde, zal het verschil naar waarde weten te schatten.

Veiligheid

Er zit tegenwoordig heel wat veiligheidstechnologie in elke nieuwe auto. Heel wat snufjes zijn inmiddels verplicht. Denk maar aan stabiliteitscontrole (met inbegrip van ABS) en bandendrukcontrole. Deze compacte cabrio pakt ook nog uit met zes airbags waarvan de vorm is aangepast aan het feit dat er soms helemaal geen dak bovenop de auto zit. Kinderzitjes kunnen op de achterzetels waar er steevast Isofix bevestigingspunten voorzien zijn. Vooraan kan ook, tegen een meerprijs. Het automatische noodoproepsysteem eCall wordt verplicht vanaf 2017, maar Mini levert het in ons land reeds op alle nieuwe Mini Cabrio’s.

Waarschuwing voor voetgangers is er als optie. Als je toch een zwakke gebruiker zou opscheppen dan beschikt deze dakloze telg wel over een actieve motorkap. Die komt bliksemsnel een beetje omhoog om de schok op te vangen.

Rijgedrag

Cijfertjes! En dan is de Mini Cooper meteen erg overtuigend. Een eerder irrelevante top van 208km/u, een veel relevantere sprinttijd van 8,8 seconden - erg puik al - en een verbruiksgemiddelde van niet meer dan 5,1l/100km (of 118g CO2/km). Wat je uit die cijfertjes echter niet kan opmaken is hoe dat allemaal aanvoelt. Zeker nu je je in de neus tevreden moet stellen met een driecilinder, zij het met een turbo om de amputatie van een cilinder te compenseren.

Een driecilinder

En het dient gezegd dat de motor erg goed camoufleert dat het om een driecilinder gaat. Zowel op vlak van klank als op vlak van gevoel. Dat zou nog veel beter nieuws zijn, mocht er iets mis zijn met de wat raspige, opzwepende klank die van traditionele driecilinders uitgaat. Die worden niet voor niets de V8 voor de arme man genoemd. Maar dat krijg je een hedendaagse auto-ingenieur niet wijsgemaakt. Waar z’n architectuur dan weer wel duidelijk te merken is, is in reactietijd. Dit is een turbomotor die gevoelig lomer reageert dan een atmosferische centrale die de kracht onmiddellijk ter beschikking heeft. Daardoor voelt de Mini Cabrio steevast wat trager aan dan hij is.

Niet de scherpste

Het kart-achtige weggedrag dat zo bejubeld is, verloor ook wat scherpte. Dat is zo doorheen het ganse Mini-gamma en heeft dus niet alleen te maken met het feit dat het ontbreken van een vast dak hier wat stijfheid wegneemt. Want ja, je voelt aan een lichte trilling bij het nemen van putten en bulten dat op dat vlak concessies gedaan zijn, ondanks een flinke dosis verstevigingen (die 150kg van de bijna 200kg meergewicht ten aanzien van de reguliere driedeurs voor hun rekening nemen). Voor snedige stuurreacties wordt behoorlijk op elektronica geleund, maar er zijn auto’s waarbij dat storender is dan bij een Mini die vooral dient om mee in de winkelstraat te flaneren.

Mini onderdrukte ook de neiging om de Mini Cabrio al te stug af te veren. En dat zorgt zelfs tijdens langere ritten voor een erg hoog comfortniveau. En nu we het daarover hebben… open rijden is ook een behoorlijk aangename gebeurtenis, met niet al te veel tocht rond je kruin. Tenminste, wanneer je het windscherm monteerde. Met het dak open is de achteruitkijkspiegel wel meteen nutteloos. Het verbruiksgemiddelde: staar je daar niet al te veel op blind. Met het dak open doe je de aerodynamica al geen cadeaus en kleine turbomotoren verbruiken nu eenmaal aardig als je ze belast. Een liter of 8 lijkt ons daarom beter in de begroting te passen.

Conclusie

Je voelt aan alles dat dit al de derde generatie Mini Cabrio is onder BMW-bewind. Het merk heeft het inmiddels onder de knie. De materiaalkeuze is beter dan tevoren, er is meer ruimte - vooral achteraan - en er is alles aan gedaan om ervoor te zorgen dat je de kleine koffer maximaal kan benutten.

Op papier kan je niets tegen de driecilinder turbomotor met kordaat schakelende handbediende zesbak hebben. Maar in de praktijk is hij een beetje vlak en karakterloos. Daar had meer ingezeten. En als hij een tikkeltje minder uit de tank had gehaald, was het helemaal goed geweest.

Als Cabrio heeft deze Mini troeven. Dat het eerste stukje dak ook de rol van een normaal schuifdak kan vervullen, is wat ons betreft de grootste. En je zit echt onder de hemel en niet onder een ver doorgetrokken voorruit.

De personaliseringsmogelijkheden zijn indrukwekkend en een echte troef voor individualisten. Maar het design? Tja, de Mini wordt altijd maar groter en dan riskeert het model een beetje karikaturaal te worden. Als het al niet is gebeurd.