Mini Paceman Cooper S

Inleiding

Familie-uitbreiding begint bij Mini, nu een merk en al lang geen model meer, een routinezaak te worden. Met de nieuwe Paceman komt het aanbod nu op zeven modelvarianten die wij alvast kunnen opdelen in twee categorieën. Zij die gebaseerd zijn op de Mini (dat zijn de Hatch, Cabrio, Clubman, Roadster en Coupé) en in de andere hoek de Countryman en deze Paceman die het onderstel gebruikt van z'n broer. Technische verschillen zijn schaars, om niet onbestaande te gebruiken, maar je kan er moeilijk omheen dat de Paceman een snuifje Evoque in het segment introduceert

Dat heeft natuurlijk ook weer een prijs, want wie dacht dat de Paceman goedkoper zou zijn omdat hij twee deuren minder telt dan de Countryman, is er aan voor de moeite. Een vergelijkbare versie vraagt een extra inspanning van zo'n 600 à 700 euro. Best een meevaller, gezien je in de ons omliggende landen tot € 1.200 extra moet ophoesten. Sportophanging die je op de Countryman € 200 kost, is nu steeds seriematig aanwezig.

Het gamma omvat een Cooper D met 112pk en een Cooper SD met naar keuze 143 of 136pk wat de dieselversies betreft. Benzines zijn er als Cooper (122 of 115pk) of Cooper S met 163 of 184pk. Alle versies zijn er met een handbediende zesbak en met een optionele vierwielaandrijving (€ 1.700) terwijl de Cooper D ook gecombineerd kan worden met een automaat die € 1.500 kost. De prijsvork van het gamma gaat van € 23.300 tot € 28.600, met de Cooper S die we hier bij deze vroege kennismaking voor u serveren in z'n voorwielaangedreven versie die € 26.900 moet opbrengen. We zeggen vroege kennismaking, want het grote publiek kan pas voor het eerst kennismaken met de Paceman op het Autosalon van Brussel terwijl de Belgische marktintroductie pas geschiedt op 16 maart van volgend jaar.

Officieel is er nog geen John Cooper Works versie aangekondigd, maar je kan bezwaarlijk zeggen dat Mini er geheimzinnig over doet. Die 218pk sterke variant staat immers doodleuk in de prijslijst. Hij zal je € 34.900 armer maken.

Exterieur

Het zevende lid van de Mini-familie presenteert zichzelf als een Sports Activity Coupe. Maar dat is natuurlijk een holle marketingterm die verzonnen is om de auto in een segment alleen te positioneren. En om misschien een beetje klaarheid te scheppen in wat het juist is. Want zeg nu zelf, zo'n Sports Activity Coupé gooit nogal wat in de mix. Dat de Countryman de basis vormt, is duidelijk. Daar neemt hij de relatief grote algemene hoogte, de krachtig gelijnde neus en de hint naar wat meer bodemvrijheid van over. De daklijn loopt dan weer af, zoals bij een Coupé, maar de kofferklep is verticaal als bij een break. En hij heeft de deuropstelling van een driedeurs. Je zou dus ook zomaar kunnen stellen dat hij ook een klein beetje van alle segmenten is.

Interieur

Aan de binnenzijde moet je het stellen met detailwijzigingen ten opzichte van de Countryman. Maar de kunststoffen zijn grotendeels gebleven en het is niet zo dat we daar helemaal geen kritiek op hadden. Er zijn nu wel nieuwe knopjes voor de elektrische raambediening die huizen in hertekende deurpanelen. O, en we zouden bijna vergeten dat ook de middenconsole een beetje anders aandoet. Al die details zijn binnenkort overigens ook op de Countryman terug te vinden.

Vanzelfsprekend is achterin plaatsnemen een stuk uitdagender dan in z'n goedkopere broer met vier deuren. Je moet je immers op de achterbank wurmen en omdat de Paceman met 4,10m geen echt grote auto is, is dat evenmin het geval voor de deuropening.

Eens je er zit, kan je evenwel niet al te veel slecht verzinnen over de rijhouding of het plaatsaanbod. Tenzij je natuurlijk dacht dat de Paceman binnenin opeens een segment hoger zou gaan spelen. Er drie inzittenden schikken mag je vergeten - Mini biedt de Paceman alleen aan met sportzetels voor de inzittenden vooraan, die overigens niet eens zo veel steun bieden, en twee individuele zitjes achteraan gescheiden door een rail waar je wat optionele prulletjes (als een bril- of bekerhouder) kan insteken.

De gigantische wijzerplaat domineert nog steeds de boordplank als een groot, en wat mij betreft geslaagd, stijlelement. Maar goed afleesbaar was het nog nooit. Gelukkig zie je de snelheid ook gewoon voor je neus in een scherm in de toerenteller.

Leggen we de blauwdrukken van Countryman en Paceman boven elkaar, dan zien wat dat die laatste in totaliteit enkele centimeters prijsgeeft. Dat zorgt ervoor dat de kofferinhoud 20 liter slonk, tot 330 liter. Maar het is nog steeds stukken meer dan een normale Mini (die op 200 blijft steken). De twee individuele achterzetels kan je plat leggen en als je dan tot tegen het hellende dak je bagage puzzelt, krijg je er 1.080 liter in.

Veiligheid

Het onderste deel van de structuur is - we zegden het al - identiek aan de Countryman. De balken om eerst te vervormen om de impact te dempen en vervolgens de energie om het passagierscompartiment af te leiden zijn dan ook identiek. In de constructie om de B- en C-stijl is er natuurlijk wel verschil, dat resulteerde in een rolstructuur die een tikkeltje meer rigide is.

Het overige beperkt zicht tot de opsomming van een zeer correcte lijst voorzieningen. Vier driepuntsgordels, vier hoofdsteunen, zes airbags, één ABS-systeem, één stabiliteitscontrole en twee vasthechtingspunten voor Isofix kinderzitjes.

Rijgedrag

Je raadt het al - het onderstel is identiek aan dat van de Countryman, al is het steeds gezegend met de stijvere antirolstang en de veer/dempercombinatie die bij de sportafstelling horen. Belangrijker is dat Mini er dus ook de architectuur met een McPherson-voortrein en een multilink-achteras (geheel onafhankelijk) van overneemt. Er zijn tegenwoordig constructeurs die je zelfs in deze toch niet onaanzienlijke prijsklasse proberen een premiumproduct met een simpele vervormbare dwarstraverse aan te smeren. Dit is systeem is zowel als het op comfort als op dynamische eigenschappen aankomt, superieur. Het is daarom niet eens zo storend dat de Paceman behoorlijk onverzettelijk reageert op een slechte ondergrond. En koersvast is hij ook.

Een nogal stijve link met de ondergrond heeft natuurlijk ook nadelen waar de Paceman minder makkelijk mee weg komt. Het zorgt er bijvoorbeeld wel voor dat tractie op een slechte ondergrond in de min gaat, waardoor de controlesystemen overuren moeten maken en dat is weinig aangenaam. Rijhouding en ophangingsgedrag zijn wel doordrongen van het Mini-DNA maar een erg nerveuze en tegelijk gevoelloze stuurbekrachtiging en een naar onderstuur neigend weggedrag ( dat door een slepende rem bij het binnenste voorwiel tot onderdanigheid wordt gedwongen) zorgen ook hier voor een onthecht en artificieel gevoel dat schijnbaar geen enkele ingenieur stoort maar eerder gemaakt is om playstationliefhebbers dan autopuristen aan te spreken. Het uiterlijk belooft meer.

De 1.6l benzinemotor onder de kap wordt door een turbo tot 184pk gedwongen en levert ook nog eens 260Nm in een blok dat ondanks z'n hoge vermogensopbrengst erg beschaafd voor de dag komt. Als je de Paceman zonder drama weg krijgt van de witte lijn, dan is de 100 al 7,5 tellen later een feit en hij gaat door tot 217km/u. Het is echter vooral de combinatie met een opgegeven verbruiksgemiddelde van 6,1l/100km (143gr/km) die blinkt in de ogen van potentiële kopers. Dat je daar een eindje bovengaat als je de koets in de kleinst mogelijke tijd van a naar b wil mikken, spreekt voor zich.

Conclusie

De Paceman is het zevende lid in een almaar uitdeinende Mini-familie. Al komt deze aankondiging best vroeg. Het model wordt niet bij de dealers - die Mini erg hip ‘stores' noemt - geparkeerd voor 16 maart van volgend jaar. Wie hem eerder wil zien, moet naar het Autosalon van Brussel, waar Mini je wel met veel plezier een bestelbon voorschrijft. Het gamma omvat dan twee diesel- en even veel benzinemotoren, tot de komst van een 218pk sterke John Cooper Works versie. We houden alvast eens de Cooper S-editie met voorwielaandrijving tegen het licht - aangedreven door een 1.6 turbo met 184pk en in staat om een top van 217km/u te halen na de geijkte sprint te hebben afgehaspeld in 7,5 tellen. Prestaties die heel wat doen vermoeden op vlak van rijdynamiek, te meer omdat Mini er een reputatie te eren heeft. Maar die niet helemaal wordt ingelost, met minpunten die we noteren voor de artificieel aanvoelende stuurbekrachtiging en de tractie in uitdagende omstandigheden. Beiden doen afbreuk aan de opwinding die de dalende daklijn van de Paceman belooft. Koersvast, vlot schakelend en - op papier - erg zuinig is deze creatie gelukkig ook. De CO2-uitstoot bedraagt niet meer dan 143gr/km en de constructeur geeft een verbruiksgemiddelde op van 6,1l/100km.

Je moet geen röntgenogen hebben om te zien dat de Paceman gebaseerd is op de Countryman. Hij boet echter wel 20 liter kofferinhoud en twee portieren in. Dat betekent uiteraard dat hij de minst praktische is. En ook de minst voordelige, want in de vergelijking valt hij steevast zo'n € 700 duurder uit (met € 26.900 voor de testversie). Een wat stijvere en gelukkig ook goedgedempte sportophanging is dan wel standaard, maar Mini maakt er geen geheim van dat u in feite betaalt voor het aparte design. Een mini-SUV met een snuifje Evoque. Hier heet dat een Sports Activity Coupe. Het kind moest een naam hebben. Oordeel zelf maar.