Mini One

Inleiding

BMW wilde het aanbod wat uitbreiden en gaat de klanten daarvoor onder andere op de SUV-markt zoeken met de X5. Het gamma wordt ook naar onderen uitgebreid. In tegenstelling tot wat Mercedes deed met z’n A-klasse opteerde BMW voor het commercialiseren van een nieuwe merknaam. Na heel wat stuntwerk met de Rover-groep zit Land-Rover bij Ford, vormt MG-Rover een autonome groep en is de merknaam Mini eigendom van BMW. In het vaarwater van die andere concurrent, VW, opteerde het Bayerse management voor de revival van een icoon uit de automobielgeschiedenis.

Een nieuw merk, Mini, was geboren. In de catalogus staan momenteel 2 modellen: de Mini One en de Mini Cooper. Beide hebben een 1.6l benzinemotor onder de kap, van 90 of 115pk. Tegen de zomer moet een sportieve Cooper S het aanbod komen vervoegen en er wordt al grondig gespeculeerd over de komst van een dieselvariant (met 1.4l common-rail diesel van Toyota).

De One kost minimaal 572.827 BEF of 14.200 EUR, terwijl de Cooper je 677.710 BEF of 16.800 EUR kost. Wij reden met de Mini One. Voorzien van een hele resem opties, waaronder het Salt Pakket (met onder meer mistlichtjes en radio/CD), stabiliteitscontrole, zetelverwarming vooraan, airco, lichtmetalen velgen en een interieur in zilver. Alles bij elkaar komt dat op 678.919 BEF of 16.830 EUR, een bom geld voor zo’n compacte auto.

Exterieur

De nieuwe Mini is met een lengte van 3,62m, een hoogte van 1,41m en een breedte van 1,69m uiteraard nog steeds niet groot, maar hij groeide wel een pak ten opzichte van de originele Mini die Sir Alec Issigonis (de ontwerper) in 1959 aan het publiek voorstelde. Dat was nodig om aan de hedendaagse eisen qua comfort en veiligheid te voldoen. Behalve de stijlkenmerken hebben beide dan ook niets met elkaar gemeen. Het karakter van de Mini werd natuurlijk wel overgenomen. Daarvoor zorgen de ronde koplampen in klassieke chroomomlijsting, de verticale flanken en de korte achtersteven met origineel geplaatste lichtblokjes (die zitten in metaal en sluiten dus eerder uitzonderlijk niet aan bij de openingsnaad van de kofferklep). BMW voorziet in het aanbod de 2 verschillende versies nog wel meer knipoogjes naar het originele design. De One krijgt een dak in koetswerkkleur en een spiegelbehuizing in mat zwart, maar bij de Cooper kan je naast de koetswerkkleur kiezen voor een onderscheidend hoogglans zwart of wit voor dak en spiegels. Als je dan al een wit dak en witte spiegels hebt, kan je ook voor witte- in plaats van zilverkleurige velgjes opteren. Andere verschillen zijn te vinden in de lay-out van het radiatorrooster -dat een chroomomlijsting krijgt op de One en bij de Cooper volledig het blinkende materiaal is uitgevoerd-, de uitlaat en de kleur van de sierstukken op de bumper. Bij het in elkaar vijzen en van de Mini hanteerde men dezelfde kwaliteits- en fabricagenormen als voor de ‘echte’ BMW’s en dat is hem aan te zien.

Interieur

De Mini biedt plaats aan 4 personen. Een middelste zitplaats achteraan is niet voorzien. Vooraan krijg je vanuit de aangenaam zittende stoelen (met hoogteverstelling, net als het stuurwiel) zicht op één van de meest originele dashboardjes van deze tijd. In het midden zit een gigantische wijzerplaat die elke inzittende een duidelijk zicht geeft op de snelheid. Daaronder zit de radio en een hele rij klassiek ogende kantelschakelaartjes. De toerenteller vindt een plaatsje achter het Mini-stuurtje. Voor de zilverkleurige aankleding van o.a. de deurpanelen moet je wel bijbetalen, spijtig want zonder stelt het weinig voor. In het ontwerp opteerde men voor het behouden van de Mini-look. Daardoor heb je een vrij rechte voorruit die Őtegen de huidige trend in- ver naar achter is geplaatst. Om in het interieur dan nog een indruk van ruimte te creëren, is het dashboard redelijk diep (anders zit je met je neus tegen de ruit). Het hele interieur is daardoor wat naar achter geschoven. Als bestuurder zit je met je rug ver voorbij het midden van de wagen terwijl de rugleuning van de voorzetel zich doorgaands ongeveer in het midden bevindt.

De instap naar achteren is niet altijd even gemakkelijk. Dat heeft te maken met een combinatie van factoren: de drempel is niet meteen de laagste, de voorzetels mochten wat meer naar voor geschoven kunnen worden, de deuren zijn niet zo groot (maar ze hebben wel een openingshoek van 80°) en de B-stijl zit wat in de weg. Eens gezeten blijkt er wel opvallend veel ruimte te zijn. Ook volwassenen die niet van de kleinste zijn kunnen zitten zonder dat het geheel claustrofobisch aandoet. Dat is te danken aan de vormgeving van de achterzetels, die als echte kuipjes ontworpen zijn. Ze bieden dus voldoende steun, maar zorgen er door een sterk afhellend zitgedeelte met lage zitpositie ook voor dat de knieën opgetrokken worden. Daardoor neem je automatisch een houding aan die minder centimeters vreet. Behalve op echt lange ritten zal je daar geen hinder van ondervinden.

De koffer is 150l groot. De laadruimte is praktisch genoeg voor het vervoer van een bierbak of twee en wat prulletjes, maar veel meer krijg je er niet in. Dat weten ze bij Mini ook en de bediening van de symmetrisch neerklapbare achterleuning (goed wetend dat dergelijke auto’s zelden meer dan 2 personen aan boord hebben) is dan ook zeer eenvoudig gemaakt. Op een seconde of 4 ligt alles plat, en je kan dat doen met enkel de kofferklep open. Dan kan de Mini tot 670l vervoeren. Een vlakke laadvloer krijg je evenwel niet.

Veiligheid

De Mini krijgt standaard 4 plofkussens voor de voorste passagiers. De 2 frontale airbags zijn adaptief, dus ze passen de mate van ontplooiing aan de kracht van de schok aan. Als je bijbetaalt kan je ook nog zijdelingse hoofdairbags plaatsen. Die beschermen zowel voor- als achteraan de inzittenden. De 4 zitplaatsen zijn van driepuntsgordels voorzien, vooraan hebben die spanners met spankrachtbegrenzers. Een ABS-syteem met elektronische remkrachtverdeler (EBD) en Cornering Brake Control (CBC) dat tijdens het remmen onderstuur of overstuur neutraliseerd. ASC+T systeem, dat voor slechts 5.334 BEF of 132,23 EUR in de optielijst staat, vermijdt dat de voorste wielen doorspinnen. Ook in optie kan het ABS en ASC+T-systeem aangevuld worden tot een stabiliteitscontrolesysteem.

Rijgedrag

Zowel de Mini One als de Mini Cooper worden aangedreven door een variant van dezelfde 1.6l Pentagon-motor. Die werd gemeenschappelijk door BMW en Chrysler ontwikkeld en voldoet aan de Euro4-norm. De krachtbron in de One, die wij testten, levert 90pk bij 5.500t/min en 140Nm koppel bij 3.000t/min De Cooper is 115pk sterk bij 6.000t/min en heeft 149Nm koppel ter beschikking. Mini voorziet momenteel twee verschillende overbrengingen. Een handgeschakelde vijfbak en een automaat met continu variabele transmissie die ook handmatig te schakelen is. Voor de voorophanging doet de Mini One beroep op McPherson veerpoten en een stabilisatorstang. De achteras is van het multilinktype zonder stabilisatorstang.

Hoewel de 1040kg zware One feitelijk een instapversie is, zou je dat nooit zeggen als je ermee rijdt. Je haalt 100km/u in 10,9sec en de topsnelheid bedraagt 185km/u. In de praktijk lijkt het, door de alerte en soepele krachtbron, allemaal nog wat sneller en vlotter te gaan dan de cijfers laten uitschijnen. De spreiding van de vijfbak vult de eigenschappen van de motor uitstekend aan. Het pookje zelf ligt goed in de hand, schakelen gaat snel en de geleiding is nauwkeurig. Ook de elektrische stuurbekrachting levert verrassend veel feedback. De ophanging zelf is sowieso wat sportiever van afstelling wat het rijplezier ten goede komt, maar ook nadelen heeft voor gebruik in de stad (omdat putten en bulten niet steeds met hetzelfde gemak geabsorbeerd worden). Zoals we mogen verwachten van een quasi volledig nieuw ontwikkelde wagen is de voorwielaangedreven Mini snedig te sturen met voorspelbare en controleerbare reacties. Zelfs de One, de minst krachtige van beide nieuwkomers, lijkt een sportieve rijstijl best te appreciëren. Het verbruik wil daar wel eens de dupe van worden al bleek ook dat nogal mee te vallen. De door de constructeur opgegeven 6,5l/100km lijken ons zoals gewoonlijk wat te optimistisch, maar voor een liter of 8 moet je al niet meer op een streepje gas kijken.

BMW rustte de Mini uit met geventileerde schijven vooraan (diameter 276mm) en schijven achteraan (diameter 259mm). Onnodig te zeggen dat het systeem meer dan voldoende krachtig was. Alle andere pedalen gaven lekker veel feedback en uitstekend doseerbaar. Het rempedaal vormt daar geen uitzondering op. BMW beloofde een nagenoeg fading-vrij systeem en ze hebben woord gehouden.

Conclusie

BMW wil met Mini als merk een nieuw publiek aanborenij mensen bereiken voor wie een BMW financieel (nog) niet haalbaar is of gewoon meer was dan ze moesten hebben. Voor het grote publiek is de Mini evenwel nog niet want de basisprijs torent hoog boven die van de concurrentie uit. De prijzen van de opties (31.672 BEF of 785,12 EUR voor de airco en 15.699 BEF of 388,43 EUR voor de lichtmetalen velgen bijvoorbeeld) zijn dan weer best democratisch. De Mini is natuurlijk ook ‘anders’ en dat heeft z’n prijs. Binnenin is de Mini even origineel als buiten. Het passagierscompartiment blijkt de inzittenden verassend veel ruimte te laten, maar de koffer is daarvan het slachtoffer. Die vinden we toch te klein. Ter rechtvaardiging van de aankoopprijs lijkt rijplezier ons het beste argument. De ophanging is misschien te hard voor het stadsverkeer (met putten, tramrails, kasseien, verkeersdrempelsij), maar voor de rest scoort Mini’s instapmodel over de hele lijn. Het bakje schakelt vlot, de motor is alert, de remmen uitstekendij hij rijdt zo prettig dat de 25 extra pk’s van de Cooper ons volstrekt overbodig lijken.