Mini Cooper Automaat

Inleiding

Hier is hij dan. De vierde generatie Mini - met inbegrip van het oermodel. Het adjectief is z'n betekenis verloren sinds de overname door BMW en sinds de vorige lichting doet zelfs de grootte er niet meer toe - daar zijn de Countryman en Paceman verantwoordelijk voor.

De nieuweling is deze maand in België gelanceerd. Als Cooper, Cooper D en Cooper S. De Mini One is beschikbaar vanaf april en opent het gamma met een vanafprijs van € 17.300. Onze testwagen, een Cooper met een 1.5 turbobenzinemotor onder de kap, bevindt zich halverwege de prijsklasse en kost in basistrim € 20.050. En de voorlopige topper - de Cooper S - maakt je minstens € 25.250 armer maar schenkt je wel 192pk in ruil.

Exterieur

De nieuwe Mini is - niet verwonderlijk - alweer groter dan zijn voorganger. Hij is 98mm langer, 44mm breder en 7mm hoger om precies te zijn, en ook de wielbasis groeide mee, met 28mm. Er past voortaan ook meer in de koffer (+ 51 liter), waardoor het laadvolume nu aftikt op 211l.

Hoewel het model erg herkenbaar blijft, werd het lijnenspel hersneden. LED-dagrijlichten worden voortaan standaard aangevoerd en de poep is er ronder op geworden. LED-achterlichten zijn optioneel verkrijgbaar. En zoals vanouds voorziet het merk allerhande opties om je nieuwe aankoop op te smukken. De Union Jack is in ieder geval nooit veraf bij Mini.

Onze testwagen is met 16-duims lichtmetaal uitgerust. Groter kan ook (tot 18"), maar dan moet je uiteraard weer dieper in de buidel tasten.

Interieur

Ondanks de toegenomen afmetingen is de interieurruimte nog steeds niet het sterkste punt van de Mini. Zeker achterin blijft het krap. Als bestuurder heb je minder kopzorgen, en wie de tijd neemt om een correcte zitpositie te zoeken komt niet van een kale reis terug. Comfortabel zetelen kan in de Mini, op voorwaarde dat het wegdek voldoende glad is. De oorzaak? Een zeer harde demping in combinatie met het stijve onderstel.

Op ergonomisch vlak vinden we weinig gebreken, behalve dan dat de bediening van het infotainmentsysteem - via een knop op de middentunnel - lastig kan zijn met de armleuning in de weg. Ook is de materiaalkeuze gemiddeld en kon de geluidsisolatie beter.

In het midden van het dashboard prijkt een 8,8" display (géén touchscreen) waarop je GPS, telefoonfuncties, rij-instellingen, het verbruik, het infotainmentsysteem Connected (standaard) enzovoort kan raadplegen. En voor de verandering zijn de schakelpeddels achter het stuur niet langer eigenwijs. Opschakelen doe je door te trekken, terugschakelen door te duwen. Zoals we allen gewoon zijn dus.

Veiligheid

De EuroNCAP-jury heeft de eer nog niet gehad om de nieuwe Mini te quoteren, maar uiteraard is onze testauto voorzien van oren en poten. Zoals van een resem airbags, ABS, DSC (stabiliteitscontrole) met DTC (tractiecontrole), een automatische rem die na een aanrijding in werking schiet en een elektronisch sperdifferentieel op de vooras, met de klinkende naam Electronic Differential Lock Control (EDLC). Bandenspanningscontrole is tegenwoordig verplicht.

Rijgedrag

Het verschil met vroeger? De Mini Cooper is, net als de Cooper D, een cilinder kwijtgespeeld en een turbo rijker geworden. Onze benzinedrinker met directe injectie telt 1,5l longinhoud en presteert 136pk en 220Nm koppel. Gekoppeld aan de intelligente en zeer snel opererende 6-trapsautomaat katapulteert het blok de 1.119kg wegende Cooper in slechts 7,8 seconden naar 100km/u en tot maximaal 210km/u. We herinneren je eraan dat we een driecilinder bespreken…

Het blok is in één woord verrassend, en dat is licht uitgedrukt. Soepel bij lage toeren en koppelrijk op alle niveaus. Het motorgeluid is zelfs lichtjes sportief te noemen. Qua verbruik heeft Mini het over een gemiddelde van 6l/100km, wat neerkomt op 112g/km CO2. Ondergetekende liet tijdens de testrit 7,2l/100km optekenen.

Het beste houden we voor het laatst. Alweer zijn de Duitse Britten (of Britse Duitsers) erin geslaagd een heerlijk sturend karretje te fabriceren. Al werkt de harde ophanging natuurlijk op de zenuwen op sommige Belgische wegen. Van overhellen is evenwel geen sprake tijdens het bochtenwerk, en ook onderstuur is hem vreemd. De Mini gaat waar je hem hebben wil. Alleen oppassen voor die wervelkolom is de boodschap.

Conclusie

Met een cilinder minder, de toevoeging van een turbo en een puike wegligging is de Mini - generatie drie sinds de revival - erop vooruitgegaan. Dat zal niemand betwisten. Marketingjongens- en meisjes hebben weliswaar hun handen vol om het alweer groter geworden model van de hand te doen nu er meer dan ooit trendy stadsmussen in omloop zijn, maar dankzij de verbeteringen op gebied van motortechniek en het nog steeds spraakmakende karakter op de weg hoeft men bij Mini niet enkel op het imago te teren. Het is immers echt aangenaam rijden met de nieuweling. In die mate zelfs dat we hem zijn minpunten (zoals een krap interieur, een matige geluidsisolatie, een gemiddelde materiaalkeuze - en dat voor een 'premiumkleintje' - en een bij momenten lichte aanslag op de wervelkolom) kunnen vergeven.

Dat de nieuwe 1.5 turbobenzinemotor een deel van de dieselkoek zal verorberen, staat in de sterren geschreven. Het blok verbruikt op papier 6,0l/100km en is in staat 136pk en 220Nm koppel op te wekken. Het resultaat? Een meer dan respectabel sprintcijfer tot 100km/u (7,8 seconden) en een top van 210km/u. Da's helemaal niet slecht voor een driecilinder. En met zijn bliksemsnelle 6-trapsautomaat gooit onze testwagen eveneens hoge ogen.