Mini John Cooper Works GP

Inleiding

Op de beruchte Nordschleife klokte Mini vorig jaar een recordtijd met deze tweede editie van de John Cooper Works GP. Het scheurijzertje had amper 8 minuten en 23 seconden nodig om de eindstreep te overschrijden. Daarmee toonde hij zich niet alleen bijna 19(!) tellen sneller dan de vorige JCW GP, maar ook evenwaardig aan de VW Golf R uit 2010. Nochtans bestaat er een serieus vermogensverschil tussen de Mini en de Volkswagen. Daar waar de betreffende Golf 271 paarden ter beschikking heeft, stelt onze testwagen het met 'amper' 218pk, gepuurd uit een geblazen zestienhonderd die we met dezelfde output in de Paceman en Countryman met JCW-label terugvinden.

Van de John Cooper Works met GP-kit worden amper 2.000 exemplaren in omloop gebracht. Als we BMW mogen geloven moeten geïnteresseerde Belgen die nog geen bestelbon hebben binnengeleverd zich echter niet te veel illusies maken. We geven het maar mee. De kit kost € 7.150 bovenop de prijs die je voor een 'standaard' JCW betaalt en indien je net als ons bluetooth-telefoonverbinding en een USB-aansluiting meegeleverd krijgt (€ 430), dikt het totaalbudget aan tot € 38.680. Toch een grote prijs voor een kleine wagen.

Exterieur

Om de prestaties te verbeteren heeft John Cooper Works de standaard Cooper S niet alleen een krachtkuur gegeven, maar hem ook op dieet gezet. Enkele componenten van de ophanging zijn uitgevoerd in aluminium, de geluidsisolatie werd achterwege gelaten en de achterbank is gesneuveld om de last te verlichten. Ook de ruitenwisser en luidsprekers achteraan belandden in de prullenmand. Het verschil met niet-GP-versie bedraagt 25kg en die weegt 1.185kg.

Achter de standaard aangevoerde Recaro-sportstoelen is een rode strutbar gemonteerd om de boel op te stijven. De GP II-kit bestaat verder uit een op punt gestelde aerodynamica (zijn luchtweerstandscoëfficiënt daalde met 6 procent), verduisterde koplampen, zonnewerend glas achteraan en xenonverlichting. We noteren ook verwarmde buitenspiegels (niet elektrisch inklapbaar), een alarmsysteem en exclusieve vierspaaksvelgen met Kumho Ecsta V700-sportrubber maatje 215/40 R17. Het camber ging bovendien in de min om de baanligging te verbeteren. De wielen in kwestie vind je ook terug op de Mini Challenge racebolides, maar op de openbare weg zijn ze specifiek voorbehouden aan de GP. Hij wordt ook steevast geleverd in Thunder Gray Metallic, met een zilverkkleurig dak en rode buitenspiegelbehuizing. De overlast aan zelfklevers nemen we erbij.

Verder onderscheidt onze testwagen zich door zijn stevige einddempers te midden van een grote diffuser, maar ook door een knoert van een spoiler achterop. Samen met de diffuser zorgt deze ervoor dat de aerodynamische lift op de achteras met 90% vermindert vanaf 100km/u. Ook werd de vloerplaat zo ontworpen om koeling en windgeleiding te optimaliseren. En de GP ligt ook lager dan de JCW. Vooraan twee en achteraan anderhalve centimer. Zijn wielophanging met schroefveren is aanpasbaar en het setje ligt in de koffer.

Interieur

Recaro sportstoelen zijn standaard in deze GP. Ze zitten zoals je van het merk zou verwachten en zijn beter verstelbaar dan het typische Mini-meubilair, maar we missen wel zijdelingse steun in een auto van dit kaliber. Iets fijnere exemplaren (echte 'kuipjes') hadden hier in ieder geval niet misstaan. De brede stoelen hebben als negatief neveneffect dat de ankers van de veiligheidsgordel meer dan eens geblokkeerd raken nog voor we kunnen insnoeren. Wel positief zijn de prima steunen voor het hoofd en de linkervoet, de snel gevonden correcte zitpositie (met genoeg plaats voor de benen) en het in aangenaam aanvoelend leder gewikkelde stuurwiel dat netjes in de hoogte en diepte regelbaar is.

De radio bedienen kan enkel op de ouderwetse manier. Dat nemen we deze kart met circuitambities niet kwalijk. Maar de knoppenmolen om de boel te bedienen valt wel bijzonder klein uit. Bijna vanzelfsprekend bleef ook de snelheidsregelaar op het schab achter. Zetelverwarming is anders wel van de partij. Overbodig, zeggen wij. Tekenden ook present: airco en een CD-speler om de basisuitrusting te spekken.

Veiligheid

Zelfbehoud is van groot belang. Zeker met een korte motorkap voor de neus zit men graag gerust achter het stuur. Mini maakt daarom gewag van een stijve veiligheidsstuurkolom die als een beschermd schild moet dienen. Is er toch sprake van een niet geringe impact, dan schieten de plofkussens (ook langzij) in actie.

De voorste remmen komen van de 1 M Coupé. De geventileerde schijven meten 33cm in diameter - 316 voor de JCW - en we tellen ook zes in plaats van vier zuigers voor de Brembo-bijters. Ze bewijzen hun nut uitstekend.

De Dynamic Stability Control (DSC) grijpt indien nodig in op het motormanagement en de remmen. Ook de DTC-tractiecontrole behoedt de voorwielen van wielspin, maar in 'GP Racing Mode' wordt geen vermogen meer achtergehouden. Enige voorzichtigheid is dan vereist, ook al vergt de GP op zich geen beoefende hand.

Rijgedrag

Onze testwagen staat te boek als de snelste Mini ooit. Sprinten naar honderd klaart hij in slechts 6,3 seconden (een halve seconde sneller dan de JCW met achterbank) en zijn topsnelheid bedraagt 242km/u. Verantwoordelijk voor deze straffe prestaties zijn uiteraard het lagere gewicht en de verbetere stroomlijn, maar ook de extra kracht die uit de kleine 1.6l viercilinder wordt verzameld. Die is uitgerust met directe injectie, een twinscrollturbo en variabele kleppentiming aan de in- en uitlaatzijde en wordt steevast aan een flitsende, handgeschakelde zesversnellingsbak gekoppeld. We zouden het niet anders willen.

Per liter tellen we 136pk en de koppelkromme bereikt een waarde van 260Nm. Dankzij de overboost-functie kan er zelfs even 280Nm worden uitgeperst. Het motorgeluid is in één woord verslavend te noemen. Luid is een andere omschrijving. Je kan er ongemeen hard mee gaan, en al zeker als je de naald boven 4.000 toeren parkeert. Dan lijkt er kracht in overvloed. Tot je de begrenzer aantikt bij 6.500 toeren. Hij valt uiteraard ook makkelijk te plaatsen en schept al doende een vertrouwensband met de bestuurder. Op de autosnelweg blijft hij stabiel reageren. Maar neem de bocht iets te kort of geef hem de sporen op een pokdalig wegdek en de elektronische waakhonden schieten ter hulp. Wielspin en koppelreacties in het gevoeliger afgestelde stuurwiel zijn hem in dat geval niet vreemd. Deze Mini beschikt overigens niet over een mechanische sper. In de plaats daarvan stellen we ons tevreden met een elektronische toepassing die inwerkt op de remmen en al doende een differentieel met beperkte slip imiteert.

De Mini GP is dagelijks inzetbaar, op voorwaarde dat je het gaspedaal voldoende beheerst, anticipeert op 'mindere' wegen en dus kan leven met een demping stugger dan voorheen. Het merk verklaart dat je 100 kilometer ver geraakt met 7,1 liter in de tank en dat komt neer op 165g/km CO2. In de praktijk liggen beide cijfers uiteraard hoger. Wij lieten onze tester over dezelfde afstand meermaals 12 liter van het kostbare goedje drinken. Dat lag weliswaar niet alleen aan de machine.

Conclusie

De Mini John Cooper Works GP is aan zijn tweede editie toe. De oplage ervan blijft beperkt tot 2.000 exemplaren en het prijskaartje is met € 38.250 niet van de poes. Het verschil met de JCW zonder GP-aanduiding bedraagt zomaar eventjes € 7.150. Daar tegenover staat het verlies van de achterbank, maar ook 7pk meer vermogen en een scherper reagerende en beter gestroomlijnde machine die 25kg minder op de weegschaal zet. De prestaties zijn navenant. Naar honderd sprinten neemt 6,3 tellen in beslag, de topsnelheid bedraagt 242km/u.

De GP-kit omvat enkele aardigheden zoals verduisterde koplampen en een strutbar in de leeggehaalde koffer, maar ook een verstelbare ophanging en aangepaste remmen en wielen. Het kleurenschema kan niet worden gewijzigd en elk exemplaar wordt met een heuse kofferspoiler en een grote diffuser geleverd.

Aan de binnenzijde veranderde er weinig, maar we zetelen wel in een stel uit de kluiten gewassen Recaro-sportstoelen. Van bediening op het stuur en navigatie is geen sprake in onze testwagen. Zetelverwarming is anders wel van de partij.

Onder de kap ligt een geblazen 1.6l vierpitter met 218pk in stal, gekoppeld aan een manuele zesbak. De krachtbron is ook in staat 260Nm koppel op te wekken bij bij 1.750tr/min (280Nm met overboost). Al dat geweld wordt op de voorwielen losgelaten en de auto heeft dus baat bij enkele elektronische hulpmiddelen om schuivend rubber in te perken. Niet altijd met succes, overigens. Wel stuurt hij nog strakker de bocht in dan de standaard-JCW en laat de demping weinig aan de verbeelding over. Maar je kan er ook relatief beschaafd mee omgaan. Niet dat dat de bedoeling is. Meer binnen- en buitenbeeld van de Mini's snelste is er in de fotospecial.