Mini Countryman John Cooper Works

Inleiding

Tweehonderd plus achttien. Zoveel paarden trappelen er onder de kap van de Countryman John Cooper Works. Dat zijn er exact zeven meer dan de kleinere JCW-varianten in stal hebben. Een surplus aan vermogen dat de 1.6 turbo goed kan gebruiken om de relatief zware koets over het asfalt te jagen. Of over bospaden, want onze testwagen is vierwielaangedreven en niet vies van een beetje modder.

Of er alternatieven zijn? Niet echt. De Countryman JCW is een beetje enig in zijn klasse en vergelijkingen met aspirant-concurrenten gaan voorlopig niet helemaal op. Nissan-aanhangers kunnen weliswaar voor een vierwielaangedreven variant van de beduidend goedkopere en minder krachtige Juke uit de sportafdeling opteren, maar dan enkel in combinatie met een continu variabele transmissie. En de groep die daarvoor kiest, is bij ons zeer dun bezaaid.

Deze Countryman laat zijn schakeldoos manueel bedienen, in tegenstelling tot de Paceman die we eerder dit jaar aan de tand voelden. Die was immers met een zestrapsautomaat uitgerust en liet daardoor ook het brandstofbesparende start/stop-systeem achterwege. Niet zo in deze versie.

De Countryman JCW staat vanaf € 36.700 op de oprit. Het exemplaar dat wij de sporen geven, schuift opties inbegrepen voor € 42.798 over de toonbank. Een overzicht van de extra's volgt gespreid over de volgende rubrieken.

Exterieur

Als John Cooper Works beschikt deze 1cm lager hangende Countryman over 18-duims lichtmetaal, dikkere bumpers en esthetisch minder geslaagde zijschorten, twee vuistdikke eindpijpen en een sterk contrasterende carrosserie-aankleding. Of de opsmuk in verhouding staat met de geleverde prestaties laten we voorlopig in het midden, maar opvallen vormt geen enkel probleem.

Op visueel vlak worden er weliswaar minder punten gescoord dan met de driedeursversie, die liever naar de naam Paceman luistert en een lager aflopende daklijn geniet, maar de Countryman is duidelijk de meest praktisch ingestelde van het tweetal. Enerzijds omdat zijn portieren - het zijn er 5 in totaal - niet te groot uitvallen, anderzijds omdat er aan de binnenzijde meer ruimte overblijft. De laadcapaciteit is uiteraard gelijk aan die van de doordeweekse Countryman en schommelt tussen 350 en 1.170 liter, afhankelijk van de positie van de neerklapbare 40/20/40 achterbank. In de Paceman spreken we over 330 tot 1.080 liter.

De kleine € 6.100 aan toebehoren besteedde Mini aan verschillende zaken die in deze rubriek thuishoren. Daartoe horen onder meer zwarte lak voor het koetswerk (€ 490), een 'City' pakket (met automatisch dimmende binnen- en buitenspiegels en een parkeerhulp achteraan met visuele weergave - € 675), verduisterde koplampunits (€ 110) en xenonlichten. Laatstgenoemde maakt deel uit van het € 1.765 kostende 'Chili' pakket, dat ook een multifunctioneel stuurwiel, zonnewerend glas (achteraan), fluwelen tapijten, een in de hoogte regelbare passagiersstoel, een extra opbergpakket alsook licht- en regensensoren bevat.

Dat men € 60 vraagt voor een gevarendriehoek en een verbandkist, vinden we een brug te ver. Ook al is Mini niet de enige constructeur die zich daaraan bezondigt. Dakrails, verwarmde buitenspiegels, mistlampen en een alarmsysteem behoren wel tot de standaarduitrusting.

Interieur

We gaan verder met de opties. 'Wired' maakt je € 1.440 armer, in ruil voor spraakbediening, navigatie, usb-aansluiting en gsm-voorbereiding via Bluetooth. Maar ook Mini Connected, dat je in verbinding brengt met Google, Facebook, Twitter, webradio's en dergelijke meer. Voor de decoratieve rode lijsten moet je eveneens bijbetalen (€ 85) en de uitschuifbare en uitneembare koffervloer kost welgeteld € 195. Tel daar nog eens € 1.110 bij voor de lederen rood-zwarte zetelbekleding, en we zijn ongeveer rond wat de extra's betreft. Gelukkig maar.

Tot de Works-uitrusting behoren pianozwarte inlegstukken, een sportstuur, donkere wijzerplaten, een antracietkleurige hemelbekleding en andere vloermatten, zonder dat er op een rode stiknaad meer of minder is gekeken. De zitpositie is hoog, de ontwerpstijl typerend en de ergonomie niet op punt. In die zin dat de bedieningselementen in de middenconsole vanwege de aanwezigheid van een zeer groot uitgevallen centrale klok, waar ook de navigatie zich thuisvoelt, te laag werden opgesteld. Ook zijn de stoelen lastig verstelbaar, wat in vergelijkbare familieleden niet anders is, en missen we zijdelingse steun tijdens het betere bochtenwerk.

Op vlak van materiaalkeuze zijn we het ook al niet met Mini eens. Voor de prijs die je ervoor betaalt zou je immers meer kwalitatieve plastics in het interieur verwachten. Wel is er, zoals we eerder aanhaalden, achterin meer plaats voor hoofd en benen dan in de Paceman. Laatstgenoemde beperkt het maximale aantal passagiers overigens tot een trio, vanwege de doorlopende 'rails' in het midden, terwijl je de Countryman wel voor een normale achterbank kan kiezen en er dan vijf personen een wettelijk aangewezen plaats toegewezen krijgen. Zoals hier het geval. Wie voor de keuze staat, houdt dus best rekening met het feit dat de Countryman bruikbaarder is. En goedkoper bovendien. Maar mooier?

Veiligheid

Aan de meest recente criteria van de EuroNCAP-crashtests heeft de Countryman zich nog niet onderworpen. De laatstgenoteerde score dateert van 2010, en is dus niet meer relevant. De veiligheidsuitrusting volstaat anders wel. Ze bevat 6 airbags, Isofix-ankerpunten achterin en actieve hoofdsteunen en uiteraard driepuntsgordels. Om de baan te houden kan je rekenen op ABS, stabiliteits- en tractiecontrole, vierwielaandrijving en straffere remmen dan gewoonlijk.

Zijn onderste balken vind je ook in de Paceman terug. Bij impact vervormen die met het oog op demping, waarna de vrijgekomen energie om de cabine heen wordt afgeleid. Ondanks de gelijkenis beschikt voorgenoemde wel over een iets stijver koetswerk, te danken aan de constructie rond de B- en C-stijl. Die werd immers niet overgenomen.

Rijgedrag

Deze Mini koop je niet puur voor de prestaties. In dezelfde prijsklasse zijn er immers alternatieven voorhanden die scherper sturen en sneller afklokken na een rondje op een afgesloten omloop. Neen, de Countryman JCW wordt aangeschaft door mensen die sowieso een Mini voor de deur willen parkeren én bakken plezier aan de machine hopen te beleven.

Hen daarin geruststellen kunnen we alvast. Niet dat deze Countryman over hetzelfde scherpe kantje beschikt als enkele minder uit de kluiten gewassen modellen met ambitie (rolgedrag is haast onvermijdelijk), maar hij gaat nooit ten onder in zijn zoektocht naar grip. Daarvoor doet hij beroep op het  standaard aangevoerde ALL4-systeem, dat de beschikbare trekkracht zowel naar de voor- als naar de achterwielen kan versassen dankzij het elektromagnetische differentieel met lamellenkoppeling op de achteras. Het is goedkoper, lichter en eenvoudiger te installeren dan het systeem van BMW.

In plaats van een simpele starre as bezit onze testauto, zoals elke Pace- en Countryman overigens, een onafhankelijke multi-link achterwielophanging die het weggedrag positief beïnvloedt en oneffenheden in het wegdek beter opvangt. Een rit met Mini's grootste verloopt doorgaans comfortabel. Zelfs in sportmodus valt het mee. De koets blijft in grote lijnen onderstuurd (een slepende rem dwingt het binnenste voorwiel tot onderdanigheid) en we missen enige communicatie met het wegdek vanwege de gevoelloze besturing, maar zijn onderstel behoort wel tot de betere soort. Hij laat zich gemakkelijk in het juiste spoor zetten, en blijft daar ook. Bij het nekvel werden we jammer genoeg niet gegrepen, de grollende en ploffende uitlaat ten spijt. De uiterlijke versiering had dus best wat subtieler gemogen.

Nul naar honderd neemt 7 tellen in beslag en zijn topsnelheid is bepaald op 225km/u. Daarvoor zorgt de 1.6 viercilinder met twinscrollturbo, variabele kleptiming en directe injectie. Het blok produceert 280Nm koppel, beschikbaar tussen 1.900 en 5.000tr/min (met overboost: 300Nm tussen 2.100 en 4.500tr/min), en 218 hitsige paarden die met 6.000 toeren op de teller volledig tot uiting komen. Of er in de buurt van de gebruiksopgave wordt geraakt (7,4l/100km - 172g/km CO2), hangt uiteraard af van de gemoedstoestand van de bestuurder. Met de manuele bak ben je op papier wel zuiniger af dan wanneer je voor de automaat kiest.

Conclusie

Na de Paceman JCW - zeg maar de driedeursversie - laten we de rapste Countryman op het Belgische wegennetwerk los. Zonder automaat deze keer, en dus met start/stop en bijgevolg lager gemiddelde verbruiks- en uitstootcijfers. We lezen 7,4l/100km en 172g/km CO2.

Echte concurrenten heeft deze naar Duitsland uitgeweken Brit niet meteen, en zoals elke Mini spreekt het model een specifieke doelgroep aan. Schoonheidsprijzen zien we hem echter niet bepaald binnenrijven. Met de Paceman kreeg het merk het wat het uiterlijke aspect betreft beter voor mekaar, maar laatstgenoemde stelt wel een kleiner plaatsaanbod - voor vier personen, met minder hoofdruimte achterin - en een kleinere koffer (-20l) tentoon. De Paceman JCW is bovendien duurder dan deze al minstens € 36.700 bedragende Countryman met sportieve inborst. Beide beschikken over dezelfde vormgeving voor het rommelig aandoende interieur, dat enkele missers bevat die meer dan eens een wenkbrouw doen fronsen. Al is het op een of andere manier fijn vertoeven in deze Mini met SUV-allures.

Zijn geblazen 1,6l viercilinder benzinemotor wekt 218pk tot leven. Dat zijn zeven paarden meer dan geproduceerd door het blok van de 'kleine' Mini JCW, en 34pk bij het vermogen van de Cooper S geteld. De krachtbron stuurt ook 280Nm koppel naar de wielen, via het uitstekend opererende ALL4-aandrijfsysteem dat de trekkracht over de assen verdeelt. Bij momenten kan je ook van de overboostfunctie profiteren. Dan tovert de vierpitter nog eens 20Nm extra uit de mouw, tussen 2.100 en 4.500 toeren. Naar honderd sprinten doet deze 1,5t wegende Mini overigens in exact 7 seconden en toppen doet hij met 225km/u op de (geijkte) teller. Meer beeld ervan is er in de fotospecial.