Mini Countryman Cooper SD

Inleiding

Na de komst van een logische Cabrio en daarna de Clubman - die historisch gezien nog door de beugel kan - heeft de Countryman het moeilijk om z'n voornaam met geloofwaardigheid te dragen, in tegenstelling tot buitenbeentjes Roadster en Coupé. En toch zal het de directie een worst wezen. Een afwezigheid in het C-segment kon gewoon niet uitblijven. De Countryman neemt het op tegen kleppers als de VW Golf, maar eigenlijk ook een beetje tegen de Audi Q3 en Nissan Qashqai, met in eigen kamp de BMW X3. Min of meer dus, want een echte crossover kan je hem niet noemen. SAV of Sports Activity Vehicle zou een juistere omschrijving zijn.

De Cooper D hebben we twee jaar geleden al aan de tand gevoeld, maar de SD-variant mocht niet aan ons lijstje ontbreken. De Countryman smeekt om een pittige krachtbron en deze 2,0l turbodiesel zou voor het nodige rijplezier moeten zorgen.

Het totale aanbod omvat 4 benzine- en 7 dieselmotoren. Voor de eerste groep varieert het prijskaartje van € 20.650 tot € 30.000, met vermogens van 98 tot 184pk. Een eervolle vermelding voor de laagste CO2-uitstoot staat op naam van een 1.598cc-grote TDI uit de One D en Cooper D, die gemiddeld 115g/km uit de pijpen blaast. Prijzen van de zelfontbranders, van 90 tot 143pk, schommelen tussen € 22.250 en € 31.000. Onze testwagen gaat daar vlot boven en tikt af bij € 36.315, al hoeven we niet uit te leggen hoe dat komt. Voor vierwielaandrijving zou er in geval van deze SD nog eens € 1.800 bijkomen.

Exterieur

De Countryman is verre van onbesproken; hij laat zich niet graag in een 'mooi' of 'lelijk' hoekje droppen maar profileert zich liever op een ander niveau. Deze Mini in terreinkleren wil er stoer uitzien en slaagt wonderwel in de opzet. Ondanks bijna indrukwekkende afmetingen past deze vierwieler volledig tussen de rest van het gamma, de proporties benaderen die van het courante model en de typische ontwerpstijl sluit elke vorm van twijfel uit. Dit is onmiskenbaar Mini. Maar vergis je niet, de pretsetter meet 4,10m bij 1,79m en is 1,56m hoog. En dat is echt geen kleintje meer, vanuit welke hoek hij ook bekeken wordt.

Een voordelig gevolg van die groeischeut is de toegenomen binnenplaats, waarin de kofferruimte zoals altijd een belangrijke rol speelt. Met een laadcapaciteit van 350 tot 1.170 liter -dankzij de neerklapbare 40/20/40 achterbank- loopt hij mooi in de pas met de concurrentie. En die is, zoals eerder gezegd, niet min. Om z'n beste beentje dan maar voor te zetten, komen mistlampen, dakrails en 17 inch vijfspaakswielen als standaard. Bijbetalen doe je dan weer voor xenonlichten (€ 700), verduisterde koplampkappen (€ 110), regen- en lichtsensoren (€ 120) en witte richtingaanwijzers (€ 65).

Interieur

De verkoper stelt je voor een verscheurende keuze: Twee zitjes achteraan met bruikbare tussenrails of een gewone achterbank met plaats voor drie, afhangende van. Wij kiezen de praktische oplossing. En hoewel 'met de kinderen naar zee' geen compleet onzinnige stelling meer is, blijft de cabine uitermate herkenbaar als een Mini-interieur. Het ontbreken van bekerhouders achterin noteren we wel als een pijnpuntje - de lederen plunje, toch goed € 1.790 waard, verdient beter.

Een hoop geslaagde retrotrekken even buiten beschouwing gelaten, zijn we nog steeds niet helemaal mee met de middenconsole. We wijzen dan vooral in de richting van de immense snelheidsmeter die z'n nut amper bewijst. Op ergonomisch vlak zou het allemaal nog wat beter kunnen en de bedieningselementen zijn lang niet altijd even logisch geplaatst. Zelfs de deurhendels, die vooral knap en niet per se praktisch dienden te zijn, doen hier aan mee. En als we dan toch op dreef zijn: de materiaalkeuze schermt (nog steeds) met het imago. Zeer jammer, want het geheel is hipper dan hip, van de sfeerverlichting tot de handrem. En ja, we vinden het ondanks de kritiek toch nog fijn vertoeven.

In de multimediahoek treffen we een Wired-pakket (€ 2.065) bestaande uit stembediening, bluetooth voor de mobiele telefoon, een aangepaste radioset, Mini Connected, navigatie en een USB-ingang. Wel inbegrepen: sportzetels vooraan die een bovenmaatse rijhouding maar niet alle steun bieden, elektronische airco en een kleine, centrale armsteun.

Veiligheid

Twee jaar geleden overleefden enkele geelgeverfde mannetjes een heuse crash in een Countryman. En die kwamen daar allemaal wonderwel vanaf. De frontale-, zijdelingse- en gordijnairbags zijn dan ook met z'n zessen en iedereen aan boord profiteert van een eigen hoofdsteun en driepuntsgordels, met voorin nog gordelspanners. Onze vriend kreeg de gewenste 5 sterren en verdient die ongetwijfeld, al voelen we ons niet bereid om de testen zelf over te doen.
En als de grens toch in zicht komt staat deze Countryman paraat met een legertje elektronische hulmiddelen zoals ABS met elektronische remkrachtverdeler, noodremhulp en automatische stabiliteits- en tractiecontrole. De ESP kan je uitschakelen, maar eigenlijk ook niet helemaal. Voor een meerprijs kan je ook runflatbanden laten monteren.

Rijgedrag

Vanaf de eerste ogenblikken hebben we zin om onverhard terrein te verkennen. Niet dat de Countryman zich daar volledig toe leent -onze testwagen blijft nu eenmaal vooraan aangedreven- maar hij laat in ieder geval uitschijnen van wel. Onder de bolle motorkap ligt de 2,0l turbodiesel die we eerder in de SD Roadster tegenkwamen, goed voor een maximaal vermogen van 143pk en een koppelpiek van 305Nm. Dat zijn geen immense cijfers en ze lijken een beetje min voor een Mini waar een S achter staat, maar in praktijk valt het allemaal best mee.

De motor gromt en is zelfs redelijk lawaaierig te noemen. Daar waar de Cooper D het nog relatief moeilijk had om de vaart er helemaal in te krijgen, hoeft de SD-variant minder te zweten voor hetzelfde resultaat. Het verplichte sprintje wordt in 9,5 seconden afgewerkt en bij 195km/u is het goed geweest. In absolute cijfers gerekend alweer niet indrukwekkend, maar je krijgt het Mini-rijplezier er gratis bij. Het stuurwerk biedt een redelijke weerstand en wordt lichter naarmate de snelheid vordert, net als het windgeruis dat recht evenredig in volume toeneemt. Uiteraard is dit geen 'kleine' Mini die het kartgehalte levendig houdt, daar zit de hoge bodemvrijheid voor iets tussen. De demping is best stug maar niet te sportief, al werkt de nukkige zestrapsautomaat soms op de zenuwen. In peddelmodus krijgt die zelfs een eigen willetje en daar houden we niet zo van.

Drinken doet deze kerel zoals verwacht iets meer dan opgegeven. Bij een rustige rijstijl houden we het hoofd koel op 5,4l/100km in plaats van de opgegeven 4,6l/100km, maar na gebruik van een enthousiaste rechtervoet komen we al gauw bij 7,5l/100km terecht. Nog steeds geen zonde overigens. En wat de CO2 metingen betreft blijft hij met 122g/km redelijk binnen de perken.

Conclusie

Nadat we eerder al een Cooper D Countryman onder onze rechtervoet lieten passeren, is het nu tijd voor het echte werk. Onder de motorkap van deze SD ligt de meest potente dieselmotor die het merk voorlopig te bieden heeft: goed voor 2,0l longinhoud en een totaalvermogen van 143pk. De grootste aller mini's hoort thuis in het C-segment, is zowel met voor- als vierwielaandrijving beschikbaar en kost minstens € 20.650. Voor een SD betaal je vlotjes richting € 30.000 en in ons geval is hij € 36.315 waard. Opties, weet je wel.

Uit de kluiten gewassen blijft een passende beschrijving. Met z'n 4,10m lengte, 1,79m breedte en 1,56m hoogte krijgen we genoeg voer om de klassieke autofan in het harnas te jagen. En toch past hij perfect binnen de lijn van het merk. De verhoudingen kloppen en de Brit straalt uit wat de ontwerpers in gedachten hadden. Een voordelig gevolg van die groeischeut is de toegenomen binnenplaats, waarin de kofferruimte zoals altijd een belangrijke rol speelt. Met een laadcapaciteit van 350 tot 1.170 liter -dankzij de neerklapbare 40/20/40 achterbank- loopt hij mooi in de pas met de concurrentie. En die is, zoals eerder gezegd, niet min. De rest van het interieur baadt in de typische merksfeer maar neemt de minpunten in het zog. De instrumenten zijn hier en daar ongelukkig geplaatst en op ergonomisch vlak blijft de grote onderscheiding uit. Achterin is er plaats voor drie, met voldoende hoofd- en beenruimte. Wij gingen overigens voor de conventionele achterbank, maar je kan ook voor aparte zitjes opteren.  

De ietwat ruwe krachtbron strookt volledig met het karakter van deze avonturier. Niet dat de prestatiecijfers dermate indrukwekkend zijn, maar de koppelpiek van 305Nm maakt veel goed. De besturing blijft erg Mini maar de wegligging verliest terrein. En dat is natuurlijk niet verwonderlijk gezien de toegenomen bodemvrijheid. Toch blijft dit een erg fijn rijdende auto, die het verbruik binnen de perken houdt. De normwaarde werd niet gehaald, maar met een rustige voet blijven we rond 5,4l/100km hangen. En dat is helemaal niet zo slecht. Alleen jammer van die nukkige automaat.

Bekijk onze fotospecial.