Mini Cooper

Inleiding

De originele Mini werd geboren in augustus 1959. Het karretje was het werk van Alec Isigonis - later Sir Alec Isigonis - en amper 3 m ‘kort'. In die tijd werden auto's dus nog aan het genie van één man toegeschreven en niet aan de anonimiteit van een ‘team'. Als revolutionaire kenmerken bezat de oer-Mini wielen die op de uiterste hoeken van de carrosserie zaten en een dwars geplaatste motor die de voorwielen aandreef. Zo ontstond ondanks ‘mini'-buitenmaten toch maximaal ruimte voor de inzittenden. Een aangenaam nevenverschijnsel van dit concept was de uitstekende wegligging, herhaald onder bewijs gesteld tijdens diverse autosportwedstrijden. Vooral in zijn extrasportieve ‘Cooper'-uitvoering gaf de oer-Mini heel wat grotere rivalen het nakijken, o.a. toen hij in 1963 met vuile voetjes door het gevestigde rallymilieu ploeterde en een overwinning in de vermaarde Monte Carlo rally op zijn naam schreef met Rauno Aaltonen aan het stuur. Een jaar later deed Paddy Hopkirk het met zijn rode Cooper S nog eens over en dat met nog meer brio.

Het autootje oogstte sympathie bij arm en rijk, man of vrouw, waar ook ter wereld. Misschien was dat wel de aanzet voor BMW om in 2001 een unieke revival van dit icoon uit de autogeschiedenis in te luiden. Of was het veeleer om toch nog een mooi souvenir te bewaren aan het weinig glansrijke avontuur met het Britse Rover? Ons maakt het niet uit. Vast staat dat de MINI sindsdien opnieuw uitgegroeid is tot een absolute publiekslieveling. Wie hem niet kan of wil kopen, vindt hem zonder veel discussie sympathiek. Wie hem wel wil en kan kopen, heeft hem al lang tot het exclusieve niveau van ‘lifestyle'-auto verheven. Hoezeer we ons hoofd ook pijnigen, we moeten toegeven geen directe concurrentie te kunnen aanwijzen voor de Mini. Eventueel kunnen we in eigen huis enkele versies van de BMW 1 aanstippen, er ook nog de Audi A3 en Volvo C30 bijslepen, maar dat trio zoekt eigenlijk toch een andere klantenkring. Niet voor niets zijn er al geruime tijd geruchten dat Audi een A1 op stapel zou hebben. De gedane uitspraken rond het laatste grote conflict bij VW Vorst, met de logowissel van VW naar Audi, bevestigen zelfs dat de beslissing al gevallen is om de A1 ook effectief te gaan produceren. VW's New Beetle is eveneens als ‘retroicoon' op de wereld gezet en dient zich dus aan voor een confrontatie, maar zijn zwakke score in de verkoopcijfers laat hem weer even snel naar de achtergrond verdwijnen... Heel voorzichtig zouden we nog de Lancia Ypsilon en Musa durven vooruitschuiven - liefst in ‘Platino'-uitvoering - en zelfs een Renault Clio in ‘Initiale'-opmaak voorrijden, maar hoogstwaarschijnlijk zal elke potentiële Mini-klant deze vierwielers met de nek aankijken.

Het zijn geen gewone jongens en meisjes, die Mini-klanten. Ze besteden gemiddeld 20% van de aankoopprijs aan opties. Uitgaande van een aankoopprijs van rond de 20.000 euro, betekent dit dat er gemiddeld 4.000 euro extra's bijgekocht worden en elke Mini bijna een ronde 1 miljoen oude Belgische frankskes in de BMW-kassa schuift.

Exterieur

De Mini staat stevig op de weg gedrukt. Dat beeld is het resultaat van een flinke breedte in verhouding tot zijn lengte en de haast verticaal oplopende dakzuilen, die het ‘aandrukken' van de koets op het wegdek nog accentueren. Onze testwagen droeg een wit dak, dat contrasteerde met de zwarte koets (optie 410 €). Ook de spiegelkappen kregen een witte laklaag. In vooraanzicht wordt zijn breedte kracht bijgezet door het verloop van het radiatorrooster - met flink veel chroom - en de kleinere luchthapper onderaan - ook al met chroom gesierd. Nog meer chroomaccenten vinden we rond de laag en diep geplaatste optionele mistlichten - voor 150 euro haast een koopje en bovendien prima gemonteerd voor een efficiënte verlichting en de best mogelijke bescherming tegen glasbreuk. - en de ovale, lichtjes naar achter gekantelde koplampen. Achter het doorzichtige glas vinden we de opvallende richtingaanwijzers en actuele lichtprojectietechniek. Onze testwagen zag de weg goed verlicht dankzij het optionele Xenonlicht - met 680 € schappelijk geprijsd.

Chroom staat de Mini als ‘retro'-auto erg goed. Rondom de wagen loopt er onder de ruiten een chroomstrip en ook de massieve portiergrepen schitteren met hun chroomlaagje. Het chroomfeest gaat verder achteraan, met kaders rondom de vrij kleine achterlichtblokken en het zeer laag geplaatste derde remlicht, de brede horizontale koffergreep en de kleine ronde uitlaatpijp. De achterspoiler (190 €) is als een logisch uitvloeisel van het dak. Een bizarre vaststelling: de koffer kan slechts 160 l opslokken, tegen 195 voor het origineel. Op ons testexemplaar was het optionele glazen schuifdak (990 €) gemonteerd, dat uit 2 glazen panelen bestaat, die beiden simultaan kunnen open kantelen. Jammer genoeg heeft de schakelaar geen klikstand. Trekt men hem verder door, dan sluit het achterste paneel om het voorste er overheen te laten glijden. Het dak laat zich horen (fluiten) vanaf 110 km/u, zonder echt hinderlijk te zijn.

In zijaanzicht vallen de kunststof wielkastverbreders op. Onze testwagen was geschoeid met Dunlop SP Sport 01 in bandenmaat 205/45 op 17" aluminiumvelgen (optie 1270 €). Het gaat hier om ‘runflat'-banden, wat gezien het gebrek aan kofferruimte om een reservewiel in onder te brengen, als een goede keuze mag beschouwd worden. Toch hebben deze banden ook hun minder prettige eigenschappen, zoals we op de weg zullen vaststellen... Tot besluit van dit hoofdstuk maken we graag een kanttekening bij het gewicht van deze Mini Cooper. Het origineel woog 600 kg en had een 848cc motor (goed voor 34 pk) onder de kap. Onze testwagen deed de weegschaal bijna dubbel zo ver uitslaan (1140 kg), maar kan ook rekenen op meer dan het drievoudige vermogen.

Interieur

In 1961 al verscheen de Riley Elf en Wolseley Hornet als luxe-afgeleiden van de oer-Mini. Ons testexemplaar liet er zich graag door inspireren en overklast zijn verre voorvaders. Het was voorzien van een crèmekleurig lederen interieur, sierelementen in zwarte pianolak en nog meer chroomaccenten. De afwerking ging er tegenover de vorige generatie ook flink op vooruit, al zijn de - kunststof - sierelementen wel erg kwetsbaar. De Mini Cooper onthaalt zijn passagiers met prima zetels. Onze testwagen had de optie ‘sportzetels' (330 €). Ze zijn royaal bemeten, goed gevormd en bieden de nodige regelmogelijkheden. Zelfs de achterbank ziet er schitterend uit - het gaat om een paar individuele zetels - doch het ontbreekt er jammer genoeg aan beenruimte... De rugleuning van de achterbank is in twee gelijke delen neerklapbaar om uitbreiding van de kofferruimte te verzekeren.

Het 3-spakige sportstuur voelt erg prettig aan dankzij de juiste velgdikte en diameter, maar ook als gevolg van de fijne bekleding. Het is een multifunctioneel stuurwiel (optie 250 €) met vrij veel knoppen. Er zijn 2 kruiswipschakelaars voor de cruise control en audio, alsook 2 knoppen voor de spraaksturing en telefoon. Een erg handig detail is de derde zonneklep aan de linkerkant van de bestuurder, zodat deze door combinatie van de frontale en zijdelingse klep de beste beschutting kan vinden tegen hinderlijke lichtinstraling. De typische Mini-kenmerken als de centraal geplaatste snelheidsmeter, zijn in de nieuwste editie zo uitvergroot, dat het ‘erover' is... De te grote snelheidsmeter is bovendien moeilijk leesbaar, wat helemaal een contradictie is. Gelukkig is er een digitale herhaling van de snelheid in de kleinere klok voor de toerenteller, recht tegenover de bestuurder. Daarin verschijnt ook het uur, de temperatuur en de informatie van de boordcomputer. De grote centrale klok heeft onderaan een afgebakende zone waarin het radiodisplay en de bedieningen voor de muziekinstallatie zijn ondergebracht. De radio-ontvangst is matig tot zwak. Net onder de grote klok, bovenin de middenconsole, vinden we een sleuf voor de CD-speler, met daaronder een kleine, maar gemakkelijk grijpbare volumeregelaar.

Centraal in de middenconsole zit de elektronisch geregelde airco, die met 335 € op prijslijst lonkt. Ze werkt prima, maar de temperatuurinstelling met het speelse draaiwiel aan de zijkant, werkt ergerlijk onprecies. Het is altijd teveel of te weinig, maar nooit precies goed. Een lust voor het oog zijn de wipschakelaars - 5 stuks, voor o.a. zijruiten, mistlichten - onderaan de middenconsole, die ook nog eens herhaald worden in de dakconsole (o.a. leesspots, glazen schuifdak). De Mini Cooper beschikt over een verrassend ruim handschoenvak, een centrale armsteun met bergvak, bergnetten op de zetelruggen, 2 bekerhouders in de middentunnel voor en één achter. De portierbakken stellen echter nauwelijks wat voor. Blauwe LED's in de grepen voor de portierontgrendeling en in de plafondconsole plaatsen 's avonds een sfeervol kleuraccent in het wageninterieur.

Veiligheid

De Mini biedt op alle 4 zitplaatsen in de hoogte regelbare hoofdsteunen en uiteraard ook 3-punts veiligheidsgordels met gordelspanners. Vooraan zijn er ook nog spankrachtbegrenzers. Een half dozijn airbags - voor-, zij- en hoofdairbags - moeten de inzittenden voldoende bescherming bieden wanneer het echt fout gaat. Dan is ook de onderbreking van de brandstoftoevoer welgekomen.

Vooraf waken het antiblokkeersysteem (ABS) en de EBD remhulp met ‘Brake Assist'. Er is een slijtage-indicator voor de remblokken, alsook een elektronische bandenspanningcontrole (RPA). Vooraan en achteraan zitten antirolstangen, terwijl de portieren met verstevigingsprofielen extra beveiliging moeten bieden bij zijdelingse aanrijdingen.

Kleinere details uit de lijst met veiligheidsuitrusting zijn de automatisch dimmende binnenspiegel en de ISOFIX-kinderzitbevestiging, al moet men voor een uitschakelbare passagiersairbag wel bijbetalen... Een alarmsysteem met afstandsbediening is optie (350 €). Verder vermelden we de zeer schappelijk geprijsde extra verlichting als Bi-Xenonlicht en de mistlichten vooraan. Op onze testwagen zat ook een uitschakelbare DSC (dynamische stabiliteitscontrole) à 520 €.

Rijgedrag

De oorspronkelijke Mini dankte zijn goede reputatie voor een flink deel aan zijn ‘gocart'-gevoel. De nieuwste Mini is jammer genoeg niet langer dat speelse, wendbare en vinnige karretje, maar eerder een gezapig vervoermiddel dat luxe en ‘présence' voorop plaatst. Zelfs het veelbelovende ‘Cooper'-logo brengt daar geen verandering in.
De Cooper haalt 120 pk uit zijn 1600cc blok, wat neerkomt op 9,5 kg gewicht per pk.

Flitsende prestaties zijn daarmee al bij voorbaat veroordeeld. De 6e versnelling is helemaal ‘dood'. Boven de 4500 tr/min laat de krachtbron evenwel een aangenaam prettig geluid horen. In tegenstelling tot z'n uiterlijk, levert het weggedrag dus geen ‘kick' op, ook al schreeuwt het stijve onderstel dat het meer aankan. Het verbruik blijft ondanks het gewicht best bescheiden: 7,8 gemiddeld met zelfs een dip tot 7,3 onder ‘ideale' omstandigheden en pieken tot net boven 9,0 l/100 km.

Het stuur is wat wazig rond de rechtuitstand, maar geeft verder voldoende communicatie over het gevolgde parcours. Bij slecht wegdek gaat het stuur echter flink aan het trillen en maakt de Mini Cooper graag een onverwacht sprongetje achteraan. Het blijft allemaal goed controleerbaar, maar treedt wel al op bij lage snelheden. We verdenken er de ‘runflat'-banden van, die met hun harde flanken zeker het veercomfort niet ten goede komen, temeer daar ze voor dit compacte karretje ook nog eens op immense 17"-velgen lopen.

Conclusie

De actuele Mini charmeert met een prima afwerking, hét kenmerk waarop het merk een enorme vooruitgang boekte tegenover de eerste generatie. Hij oogt ronduit aanstekelijk met zijn luxueuze interieuraankleding. Mini biedt overigens een enorm brede keuze aan ‘maatwerk' voor een hoogst persoonlijke exterieur- en interieuraankleding.

De beperkingen eigen aan het concept - weinig plaats (beenruimte) achterin en een minuscule koffer - willen we hem niet verwijten, maar de potentiële koper dient er zich wel degelijk van bewust te zijn om nadien ergernis te voorkomen.

We betreuren echter vooral dat de Mini - en zeker de Cooper - zijn speels-sportieve karakter heft geruild voor een braver, meer burgerlijk optreden. Het is een vlot rijdende wagen, maar niet langer de vrolijke speelkameraad. Daarvoor moet je elders shoppen, wat niet eens meer hoeft te kosten. Misschien heeft BMW daarom wel zijn 1-Reeks gecreëerd... Hoe dan ook, met de Mini Cooper sla je nooit een mal figuur op de betere plekken van onze aardbol. Hij geniet net als het origineel enorm veel sympathie bij alle sociale klassen. Zijn imago wint nog elke dag aan waarde.