Mini Cooper

Inleiding

BMW zoekt onverminderd verder naar een uitbreiding van z’n klantenbasis, door binnen het luxesegment meer in de breedte te gaan werken met een X5 en een aanstormende X3 en een revival van een grote coupé, door met een merk als Rolls-Royce in de toekomst ook in het absolute topsegment boven de 7-reeks te gaan meespelen én door met nieuwe compactere en goedkopere modellen te komen die voor meer mensen toegankelijk zijn. Niet alle specialisten zijn ervan overtuigd dat dat voor BMW een goede strategie is omdat de lagere marktsegmenten meer conjunctuurgevoelig zijn en bijgevolg ook het merk dat wordt, maar BMW zet door. Enerzijds door in sneltempo een BMW 1-reeks te ontwikkelen die zich zal kunnen meten met de besten uit het M1-segment, zij het met een prijskaartje en een techniek (achterwielaandrijving wordt zeker behouden) die eigen zijn aan het merk uit München, anderzijds met het merk Mini.

Momenteel omvat het aanbod van Mini drie versies; One, Cooper en Cooper S. Ze hebben allen dezelfde 1.6l benzinemotor aan boord, maar het vermogen en de uitrusting is voor elke versie anders. De One doet het met 90pk, de Cooper is goed voor 115pk en de Cooper S heeft een geblazen variant van niet minder dan 163pk onder de kleine snuit zitten. De prijs start respectievelijk bij 14.200 €, 16.800 € en 22.300 €. De standaarduitrusting van de modellen is voldoende, maar niet rijkelijk te noemen. De One doet het met centrale vergrendeling met afstandsbediening, elektrische ruiten vooraan, stuurbekrachtiging en getinte ruiten. Voor de prijs van de Cooper krijg je daar een geluidsinstallatie, lichtmetalen velgen, desgewenst een wit dak en spiegelbehuizing, mistlampjes en een in de hoogte regelbare bestuurderszetel bovenop. De Cooper S heeft dan ook nog airco en een boordcomputer. We zetten dit maal de Cooper, met 115pk dus, op de testbank. Uitgerust met bijna elke optie op de lijst (stof/ledercombinatie, stabiliteitscontrole, sportophanging plus, lederen stuurwieltje, alarm, achterspoiler, grotere aluminium velgen, sportzetels vooraan, airco en een boordcomputer) komt de prijs van de testwagen op niet minder dan 20.302 €. Niet goedkoop is in die optiek een beer van een eufemisme, maar met een dergelijk origineel concept ligt de concurrentie nu eenmaal niet dik gezaaid.

Exterieur

De compacte vierzitter is 3,62m lang, 1,41m hoog en 1,69m breed. Naast een massa stijlelementen neemt de huidige Mini overigens niets over van de Britse variant die meer dan 40 jaar zonder ingrijpende wijzigingen in productie is geweest. Ook de afmetingen zijn van een andere orde want het origineel kan je zonder problemen volledig wegstoppen achter deze Mini. Retro is het geheel overduidelijk wel, de Cooper zo mogelijk nog meer dan de basisuitvoering One. De eerste krijgt immers (desgewenst) een dak en spiegelbehuizing in hoogglans wit of zwart, beschermstrips op de bumper in chroom en een volledig in chroom uitgevoerd radiatorrooster terwijl de One die moet ontberen. Andere uiterlijke verschillen ten opzichte van de One zijn de uitlaat (die is nu van een dikker verchroomd uitlaatstuk voorzien), de mistlampjes en standaard velgjes. De enige aanvaardbare norm voor de afwerking was de strenge BMW-norm en de ingenieurs hebben die reeds op de eerste modellen gehaald. We hebben aan de buitenzijde en overigens ook aan de binnenkant gezocht en niets gevonden dat ook maar enigszins scheef of uit de haak zat.

Interieur

Binnen in het interieur voor vier (er is geen zitplaats in het midden achteraan) vinden we dezelfde ver doorgedreven retrostyling. Een zilverkleurig dashboardje met centraal een gigantische ronde analoge snelheidsmeter, daaronder de radio en een rij klassieke metalen kantelschakelaars en een toerenteller achter het vrij grote maar prettig aanvoelende stuurtjeij alles is even goed als origineel en omdat de ingenieurs bij BMW ook de verticale opstelling van de voorruit behielden is het gevoel dat je bij het interieur krijgt ook echt anders. De voorzetels die standaard gemonteerd worden bieden al een goede zijdelingse steun en de sportzeteltjes van onze testwagen hebben nog meer uitgesproken zijdelingse steunkussens om je op je plaats te houden. Op de rug steunen de zetels ook perfect, maar desalniettemin kunnen langere ritten vermoeiend worden. Dat komt doordat het zitvlak van de sportzetels vrij sterk afhelt. Dan worden de knieën automatisch wat hoger opgetrokken en neem je minder plaats in de lengte in. Achteraan was een sterk hellend zitvlak overigens de enige manier om ervoor te zorgen dat ook mensen die meer dan 1,70m meten niet met het hoofd tegen het dak of met de knieën in de rugleuning van de voorzetels moeten zitten. De kuipvorm houdt de passagiers op de achterbank netjes op hun plaats en ook hier geldt dat het voor korte tot middellange afstanden best comfortabel blijft. Krik wel even de voorzetels wat omhoog want anders is er achteraan geen plaats om de voeten weg te steken. De houding achter het stuur is dankzij de hoogteverstelling van het stuur en de zetels voor iedereen goed, maar een diepteverstelling aan het stuurwiel (natuurlijk niet evident omdat de toerenteller ook op de stuurkolom zit) had het geheel nog net iets beter kunnen maken.

Het dient gezegd dat een moderner koetswerkconcept binnen dezelfde buitenafmetingen voor meer ruimte voor de passagiers kan zorgen, maar vooral de horizontale positie van de motorkap is essentieel voor de karakteristieke look van de Mini. Het hele passagierscompartiment is daardoor in het ontwerp wat naar achteren opgeschoven. De ruimte voor de inzittenden was duidelijk belangrijker dan de bagageruimte. De constructeur ontwierp de Mini immers voor stedelijk gebruik en de 150l die je in de koffer kwijt kan moeten volstaan voor de wekelijkse boodschappen. De koffervloer is overigens net lang genoeg voor een bak water. Als de laadruimte groter moet kan je vanuit de koffer in een simpele beweging een stuk van de symmetrisch neerklapbare achterbank neerleggen. De koffer wordt dan tot 670l groot. Een vlakke laadvloer behoort niet tot de mogelijkheden.

Veiligheid

De Cooper heeft steeds recht op vier airbags voor de inzittenden vooraan (twee frontale exemplaren van het adaptieve type en evenveel laterale plofkussens), er zijn driepuntsgordels op alle zitplaatsen met spanners en spankrachtbegrenzers vooraan en vanzelfsprekend is ook ABS standaard. De DSC III stabiliteitscontrole op onze testwagen maakt je 396,69 € lichter, maar het dient gezegd dat ze uitstekend werk levert. Tenzij je het echt veel te grof maakt houdt de elektronica het geheel quasi onmerkbaar in het gareel. Zelfs de tractiecontrole maakt er geen gewoonte van het vermogen bruusk terug te schroeven en dat is in vergelijking met sommige andere systemen een verademing. Je hoeft je veiligheidsvoozieningen niet uit te schakelen om echt plezier te hebben aan de Miniij

Rijgedrag

Onder de kap van de voorwielaangedreven Mini Cooper ligt een variant van dezelfde 1.6l Pentagon viercilinder benzinemotor die door BMW en Chrysler samen werd ontwikkeld. De Cooper tekent voor 115pk bij 6.000t/min en 149Nm bij 4.500t/min. Omdat we bij de versie met 90pk nooit het gevoel hadden met een instapmotor rond te rijden en de Cooper ondanks de meeruitrusting amper 85kg meer weegt dan de 1040kg die de One op de weegschaal zet, waren onze verwachtingen dan ook hoog gespannen. Mini belooft voor de Cooper een spurt naar 100km/u in 9,2sec en een topsnelheid van 200km/u. Dat is een winst van 1,7sec in de sprint en een top die 25km/u hoger ligt dan bij de One en dat moet voelbaar zijn. Alleenij het is niet overduidelijk. De Cooper toont zich ten allen tijde vlot, met een voorliefde voor hoge toerentallen, maar dat was ook bij de One het geval. De winst in prestaties vertaalt zich dus niet echt in gevoel en dat is spijtig. Omdat de krachtbron zich duidelijk het lekkerst voelt in de buurt van 4.000t/min en we ons overeenkomstig de roeping van de wagen een sportieve rijstijl hebben aangemeten was het verbruik wat aan de hoge kant. Als je echt sportief rijdt kan je op 100km gemakkelijk een liter of 14 kostbaar vocht door de verstuivers jagen terwijl een kleine 8 liter ons een minimum lijkt. We eindigden de testperiode met een verbruik van 9,8l; 1,2l meer dan we met een vergelijkbare rijstijl (maar wat mindere prestaties) nodig hadden met de One.

Wie de uitstekend gespreide en relatief zwaar schakelende vijfbak niet ziet zitten kan ook opteren voor een automaat met continue variabele transmissie. Voor de voorophanging doet de Mini Cooper beroep op McPherson veerpoten. De achteras is van het multilinktype. De ophanging zorgt samen met het relatief dikke rubber en de voorwielaandrijving voor een prettig en correct weggedrag. De kleine vierwieler blijft immers verassend lang neutraal. Op de limiet neigt het geheel dan uiteindelijk naar onderstuur, maar de balans is delicaat. Als je (met de stabiliteitscontrole gedeactiveerd) op het juiste ogenblik van het gas af gaat zet de achterkant zich relatief bruusk naar buiten en moet je even corrigeren. Omdat de Cooper ten opzichte van de One ook achteraan een stabilisatorstang krijgt en de demping van de sportophanging vanzelfsprekend nog een stuk stugger is, zijn koetswerkbewegingen in de bochten zo goed als onbestaand. Samen met uitstekende feedback van het elektrisch bekrachtigde stuurtje zorgt dat voor een zeer strak aanvoelend totaal. Borduurtjes, putten, kasseien, drempeltjesij vermijd je liever want de Mini speelt die dingen ongenadig hard door naar de inzittenden.

Remmen doet de Cooper met schijven op alle wielen, vooraan hebben die een diameter van 27,6cm, zijn ze 2,2cm dik en geventileerd, achteraan hebben ze een diameter van 25,9cm en zijn ze een centimeter dik. Dat is voor 115pk meer dan voldoende. Fading is er nagenoeg niet en de dosering is precies.

Conclusie

De Cooper bevestigt in de eerste plaats de uitstekende indruk die we van de One kregen; het weggedrag is voorbeeldig, de afwerkingkwaliteit van zowel het interieur als het exterieur onberispelijk en de ruimte voor bestuurders en passagiers is voldoende ondanks de compacte buitenafmetingen en de toegevingen aan de lijn die noodzakelijk waren voor de retro-look van het concept. Wel vinden we dat je beter voor de Cooper kan kiezen omwille van de uiterlijke opsmuk dan voor het extra vermogen want dat komt enkel in de cijfers Ően dus niet in het rijden- echt tot uiting. Intussen blijft de Mini, hoewel je er een flinke duit voor op tafel moet leggen, een auto waarmee je je van je medeweggebruikers kan onderscheiden.