Mini Cooper SD Roadster

Inleiding

Hij zat eraan te komen, die Mini Roadster. Dat betekent in de strikte zin van het woord dat het een tweezitter is met een niet permanente dakconstructie. Die vakjes kan je alvast aanstippen, al dient gezegd dat de dieselmotor en voorwielaandrijving niet meteen kenmerken zijn die je in de volksmond met de terminologie associeert. En deze Mini heeft ze allebei. Maar rijplezier, dat is wél een ingrediënt waar de roadster kaas van gegeten heeft. En Mini pakt steevast uit met prettig sturende karretjes.

Wat BMW's hippe dochtermerk ook uitstekend doet, is gaatjes vullen. Na de conventionele driedeurs, de Clubman, de reguliere Cabrio en de recent gelanceerde Countryman stond de teller al vier versies. De Coupé met vast dak en deze Roadster met wegklapbaar dak zetten de teller op zes en we zijn nog niet rond...

Je kan de SD bestellen met 136 of 143pk. Onze grijsgroene testwagen -eentje met 143pk- geeft meteen een hippe indruk. En dat betekent meestal ook duur. Onze SD "snelle diesel" Roadster gaat de deur uit voor € 36.650, opties inbegrepen. Voor de basisversie moet je € 29.250 tellen - bijna € 1.000 goedkoper dan de gelijkgestelde Cabrio. De minst dure tweezitter, eentje met een 1.6l benzinemotor en 116pk sterk, kost € 22.950. Niet overdreven, maar ook niet goedkoop. En voor € 850 meer heb je een Mazda MX-5 met 12pk extra. Stof tot nadenken.

Exterieur

Wie net een Mini Cabrio heeft besteld slaat nu ongetwijfeld even rood uit, want dit is hoe de dakloze reïncarnatie er in de eerste plaats had moeten uitzien. De Roadster straalt meer luxe, status en sportiviteit uit dan de 2+2. Dat laatste komt vooral door het langere achterwerk -weg met die overbodige zitjes achteraan- en de lagere voorruit, die onder een scherpere hoek werd geplaatst. De inzittenden lijken nu pal in het midden te zitten, waardoor het ontwerp min of meer in balans valt. Mini houdt de poten ook mooi in de hoeken, resulterend in een wielbasis van 2,46m en een kloeke koets. Brede portieren versterken die uitstraling maar vergen ook extra voorzichtigheid op supermarktparkings.

De stoffen kap laat zich gemakkelijk losmaken en opbergen. Vertrekkensklaar in no time, maar je moet wel even de pols doen werken - of € 810 spenderen aan een elektrisch exemplaar. Eenmaal dakloos zie je niets meer van het mechanisme en het resultaat overstijgt dat van een afdekhoes. Een serieuze pluim voor Mini. Nog een opsteker is de koffer - die nu 240 liter slikt en enkel kan geopend worden als de sleutel van het contact is. Je weet maar nooit. De ruimte is gemakkelijk bereikbaar van binnenuit dankzij een handig doorgeefluik, en om het af te maken werd er een netje op de laadvloer gespannen om losse items op hun plaats te houden.

Zwarte koplampkappen, mistlichten en verwarmde buitenspiegels komen als standaard. In optie noteren we enkele chroomaccenten (€ 125), runflat-banden (€ 95), een regen- en lichtsensor (€ 120), speciale lak (€ 490) en het ‘red hot'-pakket (€ 550) bestaande uit 17" alu velgen, xenonlichten en een sportknop.

Interieur

Mini houdt van retro en dat zullen we geweten hebben. Zo wordt de middenconsole nog steeds ingepalmd door een gigantische snelheidsmeter, een aandachtstrekker waar we amper de meerwaarde van inzien. Gelukkig kan je de snelheid ook frontaal (en digitaal) aflezen: veilig en overzichtelijk. Achter het stuur prijken nog eens twee klokken; de vanzelfsprekende toerenteller en een aardigheidje dat men de ‘always open timer' noemt. De benaming wijst zichzelf uit en op het logische antwoord na heeft het gadget geen enkel ander nut. We vragen ons dan ook luidop af of een potentiële klant bereid is om er extra euro's voor neer te tellen. BMW beweert van wel, en daarmee is de kous af. Moest het van ons afhangen kwam er een olietemperatuurmeter in de plaats; Andere suggesties zijn welkom. Het ‘always open'-pakket kost € 520 en biedt naast de stopwatch voor lange termijn nog verwarmde zetels en een half neerklapbaar windscherm. Een noodzakelijk kwaad, ook al wordt het zicht belemmerd.

Dan komen we bij het zitmeubilair. De stoelen ogen ‘stijlvol Brits', maar komen op verschillende punten te kort. Letterlijk dan. De hendel om de rugsteun te verstellen is moeilijk bereikbaar en de zittingen zijn aan de kleine kant. De zijdelingse steun is ook beperkt, zeker omdat we met een speelvogel onderweg zijn. De berekend geplaatste voetsteun en zetelverwarming maken wel iets goed, maar tijdens onze testweek moeten we constant zoeken naar de ideale zitpositie. Daar zit de lage daklijn overigens ook voor iets tussen.

We kijken even naar rechts en merken ook hier weer dat bergingsnetje op, ditmaal aan de voeten van de passagier. Allemaal handige truukjes om het publiek voor zich te winnen, en aankleding is waar deze rakker van leeft. Ons testexemplaar is overigens uitgerust met voice control, navigatie, bluetoothverbinding, USB-aansluiting en enkele andere radio-toebehoren - een geheel dat onder de noemer ‘wired' valt en je € 1.535 lichter maakt. Maar dat is niet alles. De lijst wordt aangevuld door chroomranden (€ 150), leder bekleding (€ 1.010) en de heldere klank van een Harman-Kardon audiosysteem (€ 755). Fluwelen tapijten zijn inbegrepen, net als het (harde) multifunctionele sportstuur, elektronisch gestuurde airco, muziekaansluiting voor smartphones en een aangename -maar kleine- centrale armsteun.

Veiligheid

Rolbeugels zijn een must en in de Roadster staan ze een pak beter dan in de Cabrio, waar ze achter de extra zitjes werden geplaatst. Niemand wil overkop gaan, maar als het dan toch gebeurt kom je best niet op je hoofd terecht. Van elektronische remkrachtverdeling, tractie- en stabiliteitscontrole, airbags, geavanceerde kreukelzones, driepuntsgordels met spanners of zelfs cornering brake control heb je waarschijnlijk al wel gehoord - en het zit allemaal op deze Mini. Maar ken je de crash-sensor al? Bij een serieus ongeval wordt dan de brandstoftoevoer afgesloten, de binnenverlichting en richtingaanwijzers geactiveerd en de deuren ontgrendeld; Enkele kleine ingrepen die wel degelijk het verschil kunnen maken. Al mag het zover niet komen uiteraard.

Rijgedrag

Laat ons maar meteen met de deur in huis vallen: de demping is uitgesproken stug en dat merk je natuurlijk. De Roadster moest immers sportiever worden dan de alledaagse variant, die op zijn beurt ook al een ophanging heeft die op efficiëntie eerder dan comfort is ingesteld. Het resulteerde in een nerveus autootje die zelfs op kruissnelheid met zichzelf geen blijf weet. Hij laat zich wel met gemak manoeuvreren en kan goed met de stadsbaantjes om. De besturing is lineair en licht; Deze auto vereist geen krachtpatser aan het stuur.

Bij koudstart voert het dieselgekletter de boventoon, een eigenschap die niet helemaal rijmt met het karakter van de auto. De 2.0l turbodiesel ligt zwaar op de neus en genereert 143pk, aan 4.000t/min. Ruimschoot voldoende voor zo'n kleintje en de Roadster laat zich dan ook zonder veel moeite opzwepen.De trekkracht mag er zijn: 305Nm aan 1.750t/min. Bij 80km/u komt de achterspoiler piepen en je kan die ook -met behulp van een tuimelaar- bij mindere snelheden laten opveren. Kwestie van de achterligger al mentaal voor te bereiden, want natuurlijk voel je het verschil in neerwaartse druk niet bij legale snelheden. 100km/u bereik je in 8,1 seconden, volgens Mini althans, waarna de naald sprintjes trekt tussen 3.000 en 5.000tpm. Snel schakelen is dan de boodschap. En als je -afhankelijk van het terrein- je oren en botten echt de duivel wil aandoen: de top ligt op 212km/u.

En dan is er nog het verbruik. Wij reden een gemiddelde van 5,5l/100km bijeen -occasioneel met de sportknop ingedrukt- en pompten daarbij in principe slechts 118g/km CO2 de lucht in.

Conclusie

De dieselende Cooper S is er nu ook als Roadster. Dat wil zeggen: 2 (mini)plaatsen minder, een kleinere voorruit en een langere kont. Het resultaat lijkt meteen geslaagd - deze Mini ziet er gelikt uit en al zeker met de kap neer. Ondanks z'n grotere koffer wint de Cabrio nog steeds als het om totale stockeerruimte gaat - met de achterzitjes neergeklapt dus. De Roadster spant de kroon in de normale configuratie met 240 liter. Bijna een verdubbeling.

Binnenin is de aankleding van groot belang. Er is dan ook een ruim aanbod aan meters, schakelaars en knopjes - en dan nog het liefst verspreid. De grote snelheidsmeter in het midden is eerder een stijlkenmerk dan een handig item. Daarom staat de snelheid ook nog eens digitaal voor je neus. Radio-, navigatie- en andere functies zijn goed weergegeven, al is het soms wel zoeken naar het juiste knopje. Het zitmeubilair mag gerust beschikken over een langer zitvlak en wat meer zijdelingse steun leveren.

Over de rit zijn we verdeeld. De SD is relatief snel, verbruikt weinig, gaat overtuigd door de bocht en laat zich gemakkelijk besturen. Maar de door Mini gekozen afstelling van het onderstel past eerder bij een biljartvlak circuit dan een gehavend wegdek. En de Roadster reageert rond de rechtuitstand ook best nerveus op stuurinput. Op dezelfde zijde van de balans zetten we aanwezigheid van windgeluiden - die zijn ook hoorbaar met de kap dicht. De SD Roadster is beschikbaar met een 2.0 turbodieselmotor van 136pk of, zoals bij ons testexemplaar, 143pk. Optrekken naar 100km/u neemt 8 seconden in beslag en de topsnelheid bedraagt 212km/u. Koppel heeft hij voldoende, 305Nm vanaf 1.750 toeren, waardoor hernemingen op de snelweg geen moeite kosten. Deze smakelijk uitgeruste sportieveling mocht wel wat minder wegen, met 1.275kg op de weegschaal is hij dan ook geen lichtgewicht in zijn klasse. Hij is te koop vanaf € 22.950, voor een standaard 1.6 benzine. Een SD Cabrio kost minstens € 30.200, bijna € 1.000 meer dan de SD Roadster.