Mini Cooper D Countryman

Inleiding

Dat de Mini een succes is, hoeven we u niet te vertellen. De moderne interpretatie van het Britse stijlicoon uit de jaren zestig vertoeft in grote getale in milieus waarin stijl en imago moeten samengaan met respectabele rijeigenschappen. Voor moederhuis BMW is Mini zelfs een Godsgeschenk, zonder welke de financiële onafhankelijk van de relatief kleine constructeur vandaag een vraagteken was geweest. De guitig ogende kleine designbommetjes leveren een aanzienlijke bijdrage aan de rendabiliteit van de constructeur, en dat meteen van bij het begin. Gesterkt door het succes van de eerste generatie ontstond al gauw een (grotendeels geïmproviseerde) Cabrio, een originele Clubman en nu... een heuse vierdeurs met SUV-allures. Zowel de Cabrio als de Clubman hebben historisch bestaansrecht. De tweede helft van vorige eeuw bouwde Austin immers ook dergelijke modelletjes. Om de Countryman te verantwoorden moet Mini de geschiedenis meer geweld aandoen. En terwijl de driedeurs Mini al behoorlijk obees is in vergelijking met z'n voorvader, heeft deze Countryman ronduit monsterlijke afmetingen. De vraag of dergelijk product dan ook thuishoort onder dit merk, beantwoordt je best vanuit een economisch perspectief. Het is bedoeld om meer geld uit het merk te slaan, niet om te voldoen aan de filosofie die aan de oorsprong van z'n herrijzenis stond. Die wordt eens te meer verder uitgehold. Een keuze die op korte termijn rendeert, maar op lange termijn nefast kan zijn voor het hippe, funky imago van het merk. Of niet.

Het gamma van de Countryman bestaat uit vijf benzineversies. Allen gebaseerd op hetzelfde 1.598cc-blok, maar achtereenvolgens 98, 115, 122, 163 en 184pk sterk (de laatste twee zijn drukgevoed) en met een prijskaartje van € 20.660 tot € 29.960. Dieselen kan met een 90pk sterke One D voor € 22.260 en 110pk krachtige Cooper D vanaf € 24.410 uit een identieke cilinderinhoud als de benzinecentrales. De optie- en uitrustingslijsten laten verbloemd verwoord veel ruimte voor personalisering. Vandaar ook dat onze aardig maar niet tot het uiterste aangeklede test-Cooper D al een inspanning van € 35.085 vergt, en niet eens over vierwielaandrijving beschikt. Dat zou nog eens € 1.650 extra gekost hebben. Een prijskaartje dat Mini zal moeten verantwoorden en het bij aanvang van deze test alvast voor een zware taak stelt. Voor die prijs heb je namelijk héél veel alternatieven. Een topversie van de Ford Kuga bijvoorbeeld. En zelfs zonder de excursie door de optielijst, doe je elders beter. De Nissan Juke, die weliswaar met een andere vormtaal hetzelfde segment bespeeld, kost als diesel nooit meer dan € 21.150. De 190pk krachtige Juke op benzine is met vierwielaandrijving en elektronisch gestuurd achterdifferentieel nog ruim € 8.000 goedkoper dan een vergelijkbare Countryman. Eigenlijk kan je gerust stellen dat de Countryman zich in z'n niche alleen al door de prijs van elke concurrent distanciëert.

Exterieur

In tegenstelling tot de "gewone" Mini, had het designteam hier geen historische blauwdruk om zich op te baseren. Het was dan ook zaak om de typische Mini-vormgeving te vertalen naar inmiddels flink gezwollen buitenafmetingen. Mini combineert originele stijldetails als het helmdesign van het dak dan ook met een hoop visuele ingrepen die het oog moeten misleiden. Door bolle bumperschilden, een grote grille en even riant bemeten lichtunits, een hoge gordellijn en tal van chroomkleurige accenten moet de Countryman kleiner lijken dan hij met een lengte van 4,10m, een breedte van 1,79m en hoogte van 1,56m eigenlijk is.

Het uiterlijk laat zich natuurlijk personaliseren. Mini-klanten zijn het inmiddels gewend dat ze de kleur van de spiegels en het dak kunnen kiezen en dat is hier niet anders. En wie graag wat meer bling wil, stipt gewoon het optionele chroompakket aan. Dan verschijnen te pas en te onpas blinkende plastic delen die net zo goedkoop aanvoelen als ze eruit zien. Het is niet eens onze enige opmerking, want hoewel de koetswerknaden perfect gelijklopend zijn, hadden we graag gehad dat Mini de ruimte ertussen wat nauwer had gemaakt. Kwestie van al die "premium" positionering ook met feiten te kunnen ondersteunen.

Interieur

Het interieur is revolutionair. Voor Mini. Alleen al omdat je nu een achterbank hebt, waarop het aangenaam toeven is. De hoogte wordt benut en achteraan kan je daardoor zowel de knieën als de voeten van volwassenen huisvesten zonder medische problemen te veroorzaken. Je kan kiezen voor een conventionele achterbank met beknepen zitruimte voor drie of een interieurindeling met twee achterzetels. In dat laatste geval loopt een dubbele aluminium rail ter vervanging van een conventionele middenconsole door tot bij de achterzetels. Daarop kan je, uiteraard tegen betaling, een hoop snufjes vastzetten. Denk aan bekerhouders, armsteunen, zonnebrilhouders en diens meer. In de Countryman voor 5, is die rail korter en wordt die gereduceerd tot een weinig bruikbaar gimmick.

De vormgeving is gekend, met een compacte toerenteller achter een stuur met beperkte diameter, en de grootste snelheidswijzer uit de auto-industrie middenin de boordplank. Aardig, maar het is goed dat Mini de snelheid ook nog eens digitaal op de wijzerplaat van de toerenteller weergeeft, want de afleesbaarheid laat ondanks de riante diameter te wensen over. De middenconsole omvat zowel aardig vormgegeven conventioneel ogende schakelaars als heerlijk originele tuimelaars die zich ook nog eens intuïtief laten bedienen. De rijhouding vooraan is uitstekend en zelfs in de standaardzetels mag je niet over de steun klagen. Wie er graag wat geld tegenaan gooit, kan natuurlijk voor de sportzetels opteren. Een groot glazen dak, dat eveneens in de optielijst resideert, zorgt ervoor dat het interieur baadt in het licht. Kinderen vinden het super. Wij daarentegen... niet zo. Het isoleert minder dan een conventioneel dak en het weegt behoorlijk wat.

Evenmin te spreken zijn we over de materiaalkeuze aan de binnenzijde. Dat is altijd al een teer punt van Mini geweest en de autobouwer weigert lessen te trekken. Als je voorbij de originele vormgeving en de weldaad aan blinkende details kijkt, ontdek je een dashboard dat eruit ziet als gelakt geperst piepschuim en ook zo aanvoelt. En harde deurpanelen waar je liever niet je ledematen op laat rusten. In deze prijsklasse is dat onverdedigbaar.

Veiligheid

De riantere afmetingen van de Countryman gaven de ingenieurs wat meer ruimte om kreukelzones in te bouwen. Als de pech zou hebben om die te gebruiken, dan ontdek je waarschijnlijk ook de collectie van zes plofkussens. Het gaat om de conventionele opstelling met frontale en laterale airbags vooraan en gordijnairbags over de ganse lengte van het compartiment. Driepuntsgordels rondom en gordelspanners op de voorste zitplaatsen zorgen ervoor dat je er niet te hard mee in aanraking komt.

In de vijfzits Countryman wordt je elk op een individuele hoofdsteun getrakteerd en de buitenste zitplaatsen achteraan hebben ISOFIX bevestigingsogen voor kinderzitjes. Een gans arsenaal elektronische veiligheidsfuncties (ABS met elektronische remkrachtverdeler, noodremhulp en stabiliteitscontrole) zijn ook steeds aanwezig. Het ESP heeft overigens een uitschakelknopje in de middenconsole, maar dan kan de rekeneenheid het toch niet laten om achter de schermen een handje toe te steken.

Rijgedrag

De rijeigenschappen zijn dan weer steeds een point fort geweest van Mini. Iets wat de ingenieurs bij deze zwaardere, hogere Countryman wellicht kopzorgen heeft bezorgd. En het dient gezegd dat het gokartgevoel van de andere producten hier verwaterd is. Een keuze die niet eens onbewust is, want in een product dat gezinnen moet aanspreken in plaats van singles en koppels mag gerust wat wolliger zijn. Maar wees gerust; er blijft genoeg van het originele DNA over om de zinnen te prikkelen. De ophanging is wat toegeeflijker, maar boet nauwelijks aan efficiëntie in. En Mini bewijst dat een elektrische stuurbekrachtiging wel degelijk feedback kan geven. Het weggedrag blijft in nagenoeg alle omstandigheden bijzonder neutraal. Terg je de wetten van de fysica, dan geeft de voorkant het eerst toe. Voorspelbaar, maar de balans is voldoende delicaat om het geheel niet saai te maken.

De 1.6l diesel (afgeleid van de tweeliter van BMW) levert 112pk en 270Nm (90pk en 215Nm in de One D) al zou je zweren dat je over een grotere vermogensreserve beschikt. Een sprinttijd van 11 seconden is niet meer dan correct, maar door het enthousiasme waarmee de Countryman op het pedaal reageert, lijkt het echter altijd vlotter te gaan. De topsnelheid van 185km/u op de teller toveren leverde ons wel de nodige problemen op. Tot 160 gaat het vlot, maar daarboven steek je de vlot schakelende en duidelijk afgelijnde bak best in 5 in plaats van de hoogste versnelling om wat meer vermogen te oogsten. De Cooper D beschikt standaard over een start/stop-systeem dat helpt om het verbruik te drukken. We bleven duidelijk onder 7l, evenaarden met wat discipline 5,5l maar kwamen niet dichter in de buurt van de opgegeven 4,4l/100km (115gr/CO2/km). Bovendien is de herstartprocedure naar onze smaak nog steeds te traag. Een tankinhoud geeft de Mini Countryman Cooper D op papier een rijbereik van zo'n 1.000km en dat is puik. De schijfremmen rondom hebben weinig moeite met het leeggewicht dat toch dik 1,3 ton bedraagt, maar omdat natuurlijk een BMW-systeem blijft wordt de pedaalslag na elke flinke bijtbeurt wat langer.

Deze Countryman sleepte zich aan de voorwielen door het verkeer. Iets wat we op geen enkel moment als een nadeel hebben ervaren. Wie wil, kan echter ook voor vierwielaandrijving kiezen. Dan zorgt een lamellenkoppeling ervoor dat je in de meeste omstandigheden 42% van het vermogen naar de achteras versluisd. Tenzij je snelheid te hoog wordt (dan favoriseert het systeem de voorwielen) of de sensoren van het ABS slip registeren (dan stuurt de eenheid koppel naar de as met de minste slip). Het is een systeem dat bijvoorbeeld in winterse omstandigheden z'n nut kan bewijzen. Je blijft er echter best mee op het asfalt.

Conclusie

Dat het door BMW geïncarneerde Mini een succesverhaal is, hoeven we u niet te vertellen. De kleintjes gingen van meet af aan vlot over de toonbank en BMW heeft dat momentum weten te behouden. Een Mini combineert een gokart-gevoel immers met een flinke brok retro-stijl. Gamma-uitbreiding stond dan ook in de sterren geschreven. Na een Cabrio en Clubman, voor welke historische precedenten zijn, waagt Mini zich nu aan een vierdeurs met SUV-trekjes. Het moet de geschiedenis geweld aandoen om dat te verantwoorden, maar de zoektocht naar nieuwe klanten en extra omzet neemt de bovenhand. Met de ruimere en hogere (4,10m lang, 1,79m breed en 1,56m hoog) creatie hetzelfde rijgedrag evenaren is evenmin een sinecure.

Het is dan ook geen verrassing dat de Countryman wat soepeler is dan de Mini. Maar geen nood, de ophanging is behalve meer vergevingsgezind, nog steeds zeer efficiënt, de besturing ondanks de elektrische bekrachtiging zeer communicatief en hoewel de prestaties van de door ons geteste 1.6l diesel (sprint van 11 seconden, top van 185km/u) op papier matig zijn, krijg je in de praktijk nooit dat gevoel. Wellicht zit de uitstekende zesbak daar voor iets tussen. Het weggedrag is zeer neutraal zonder saai te worden. Een hele prestatie.

Met rijeigenschappen aan de top van z'n segment, een veiligheidsuitrusting die niets te wensen overlaat en ruimte voor vijf inzittenden is deze Countryman dus een echte aanrader? Wel, dat hangt ervan af. Mini heeft z'n nieuwe product immers stevig geprijsd. De instapper kost € 20.660, onze diesel -Cooper D- is er vanaf € 24.410 en de testauto met toeters en bellen kost zelfs € 35.085. Prijzen waarvoor de alternatieven letterlijk aan de bomen hangen en die Mini geen ruimte laten voor foutjes. En die zijn er wel. De materiaalkeuze is moeilijk verdedigbaar. Kijk voorbij de leuke vondsten en de glanzende stijldetails in het interieur en je ontdekt harde, goedkoop ogende kunststoffen. Foei, Mini.