Mini Cooper D Clubman

Inleiding

Mini. Dat is zowat hét succesverhaal in de automobielsector van de jongste jaren. Toen BMW in 2002 het merk incarneerde, wou het van het kleine, sympathiek ogende autootje zo'n 100.000 stuks aan de man brengen. Het werden er ongeveer 200.000 per jaar. Cijfers die zowat elke marketingjongen uit de sector spontaan naar het slabbetje doen grijpen. Dat het Duitse moederhuis er alles aan zou doen om het succes te verankeren, lag voor de hand. Er werd in ijltempo een dakloze versie ontwikkeld. Die prijkt overigens nog steeds in de catalogus. En om helemaal niets aan het toeval over te laten, is er amper vijf jaar na z'n marktintroductie al een nieuwe generatie van de Mini. Die komt tegemoet aan de voornaamste verzuchtingen van de klanten van het eerste uur. Er is onder meer toch (een beetje) meer ruimte. En ditmaal heeft Mini bij de ontwikkeling van het nieuwe platform meteen met meerdere versies rekening gehouden. Op de bodemplaat met verlengde wielbasis pleurt Mini nu immers deze eigenzinnig break. In de glazen bol zien we uiteraard een nieuwe dakloze telg, maar er is ook sprake van een heuse SUV.

De break krijgt dezelfde motoren als de berline, met uitzondering van de 90pk sterke instapper. Die wordt niet weerhouden. Resten drie in samenwerking met PSA nieuw ontwikkelde zestienhonderds. De diesel, die we hier bij de hoorns nemen, heeft 110 paarden op stal. Z'n equivalent op benzine doet het met 120 stuks, maar geeft uiteraard wat trekkracht toe. Bovenaan het gamma prijkt de S, die hetzelfde benzineblok mét turbo onder de kap heeft en 170pk in de strijd gooit. De prijsvork gaat van € 20.950 (Cooper Clubman) tot € 26.050 (Cooper S Clubman). De Cooper D zit tussen de twee in met een vanaf-prijs van € 22.600. Over de uitrusting valt overigens niet te klagen, want die omvat standaard reeds een manuele airco en lichtmetalen velgen. Al mag je voor die instapprijs natuurlijk al wat veeleisender gaan zijn. De typische Mini-klant laat zich tot nogal wat opties overhalen. Personalisering heet dat. Leuk, maar hou wel het budget in de gaten. Met onder meer leder, groter lichtmetaal, automatische airco, een glazen schuifdak... (en nog steeds zonder verwarmde zetels of geïntegreerd navigatiesysteem) tikt onze test-Clubman af op liefst € 30.800. Dat is een héél duur klein autootje.

Exterieur

Dat Mini heel wat te danken heeft aan het sympathieke omhulsel waarin de passagiers vervoert worden, staat buiten kijf. Dat viel zo goed in de smaak, dat er bij de generatiewissel ook nauwelijks aan werd getornd. De Clubman gooit het natuurlijk over een andere boeg. Toch blijft het product zeer herkenbaar. Mini moest ook z'n geadopteerde geschiedenis niet verloochenen. De naam werd in de jaren zestig immers al gebruikt voor een break-afgeleide waaraan wel wat stijlelementen werden ontleend. De twee openklappende achterdeurtjes bijvoorbeeld. Het dak, de buitenspiegels en de C-stijlen waarin de achterlichten huizen, worden in een contrasterende lakkleur gespoten.

De Clubman moet een praktische Mini zijn. Of toch praktischer dan de berline. De wielbasis is 8cm langer en het totale koetswerk gaat 24cm in de plus. Toch wist Mini de karakteristieke korte overhangen te vrijwaren. De kofferinhoud groeide, al is het nog verre van een slokop. 260l is nog steeds ronduit klein. De kofferbak is wel zeer regelmatig van vorm, waardoor je elke beschikbare liter kan aanboren. De formule met de twee achterdeurtjes is overigens vooral leuk. Praktisch? Niet echt. Dat de achterbank in twee gelijke delen neerklapbaar is (net als bij de berline ) is een zegen. Je kan in luttele seconden de laadcapaciteit tot 930l uitbreiden.

Interieur

In het interieur lijkt alles bij het oude te blijven. Toch is dat slechts op het eerste zicht zo. Het recept werd immers op tal van punten bijgestuurd. De centrale tellerplaat werd nog groter, maar omdat ze eigenlijk niet zo praktisch is, afficheert de toerenteller (die wel recht voor de bestuurder zit) nu ook de snelheid. Het scherm van de audio-installatie is voortaan in de snelheidsmeter geïntegreerd en de groepering van de verschillende toetsen en karakteristieke tuimelschakelaars is logischer. Alleen met de volumebediening van de radio hadden we het soms moeilijk. Na verloop van tijd went dat wel.

Het plaatsaanbod vooraan gaat er nauwelijks op vooruit. Toch heb je over het comfort niet te klagen. De zitpositie is zeer bevredigend en het kleine stuurtje ligt bijzonder goed in de hand. Inzittenden die voor de achterbank kozen, werden door Mini steeds stiefmoederlijk behandeld. Een euvel dat de Clubman grotendeels corrigeert. Er is 8 centimeter meer beenruimte voorradig en dat is voor zo'n klein autootje een zeer groot verschil. Dat wil niet zeggen dat de Clubman ons geprefereerde vervoermiddel zou zijn tijdens lange ritten. Het blijft per slot van rekening een ‘Mini'. Dat de achterbank voor mensen met een normale fysiologie quasi onbereikbaar is, klopt niet langer. De Clubman heeft aan de rechterzijde (niet toevallig de kant van het voetpad) immers een extra portier. Dat kleine deurtje opent naar achteren. Omdat Mini er de B-stijl vergat, bekom je een meer dan acceptabele toegang tot de leefruimte achteraan. Dat is nou leuk en praktisch...

Mini investeerde eveneens in nieuwe materialen. Die ogen degelijker, al is ons onduidelijk of het spook van de gebrekkige materiaalkeuze daarmee de wereld uit is. Op een slecht wegdek produceerde ons testexemplaar immers een heel arsenaal parasietgeluiden. Iets wat we zelfs zonder het gepeperde prijskaartje van dit model in het achterhoofd moeilijk verteerbaar zouden vinden. Geluid is overigens Mini's beste punt niet. De geluidsinstallatie presteert maar matig (de luidsprekers spelen de middentonen gewoon kwijt) en de rij- en rolgeluiden zijn prominent aanwezig. Marathonritten zijn dan ook vermoeiend. Mini's grootste kracht zit in z'n weergalloze stijl, z'n personaliseringsmogelijkheden en de zin voor detail. Al loopt ook daar af en toe wat fout. We vallen wel voor de chocoladekleur van onze Clubman, maar als de deurpanelen in die tint zijn uitgevoerd, dan hoort dat ook voor de boordplank het geval te zijn.

Veiligheid

Dat het een kleine, of toch een ‘compacte', auto betreft, is in moderne tijden geen reden om minder veeleisend te zijn als veiligheid aan bod komt. Maar Mini stelt niet teleur. De veiligheidsuitrusting wordt overgenomen van de Cooper en omvat onder meer driepuntsgordels op de vier gehomologeerde zitplaatsen, een collectie van zes plofkussens (frontale en laterale airbags vooraan en gordijnexemplaren die ten goede van alle inzittenden komen). Om ervoor te zorgen dat die zo weinig mogelijk kracht moeten absorberen als het onheil toeslaat, zijn de kreukelzones ten opzichte van z'n voorganger een beetje groter geworden. En dat is niet alleen goed nieuws voor de inzittenden, ook zwakke weggebruikers varen er wel bij.

Onder de actieve veiligheidsvoorzieningen vinden we een ABS-systeem met remkrachtverdeler, een systeem dat het doorspinnen van de wielen verhindert en stabiliteitscontrole. Die laatste is zoals het hoort ook uitschakelbaar, maar het levendige weggedrag van de Mini (waarbij je bijvoorbeeld nog lekker ouderwets een bocht kan inremmen) vereist wel om een oordeelkundig gebruik van het knopje.

Rijgedrag

De eerste dieselmotoren, 1.4l groot en afkomstig van Toyota, waren onvoldoende pittig om de Mini zonder het risico op frustraties door het verkeer te loodsen. Uiteraard voldeden de prestaties, maar het trakke onderstel schreeuwde gewoon om meer. Een samen met PSA ontwikkelde 1.6, goed voor 110pk bij 4.000t/min en 260Nm (waarvan 20Nm voor rekening is van een tijdelijke overboost-functie) van 1.750 tot 2.000t/min, past daar een mouw aan. Een sprintje naar 100km/u kan in 10,4 tellen en de top bedraagt 193km/u. Allemaal heel netjes. Bovendien is elke versie met een manuele zesbak (dat prettig schakelende bakje is standaard) voorzien van een stop-start-systeem en energierecuperatie. Een aardigheidje waardoor de motor enerzijds enkel wordt gebruikt om de auto voort te bewegen (en dus niet om alle randapparatuur gaande te houden) en dat anderzijds de motor stillegt indien de auto in neutraal tot stilstand komt. Wanneer je je koppeling intrapt om weer een versnelling in te schakelen, komt de diesel automatische weer tot leven. Een gadget dat de Clubman een indrukwekkend verbruikgemiddelde van 4,1l/100km zou moeten opleveren. Helaas hebben we daarvan in de praktijk niets gemerkt. Onze gemengde cyclus kostte 6,3l/100km en wanneer we aandacht aan economisch rijden schonken, daalde de verbruiksindicatie nimmer onder 5,9l/100km. Voor een compacte diesel met zo veel technologie aan boord is dat ronduit teleurstellend.

Het kartgevoel overheerst nog steeds, ook al beschikt de Clubman over een wat langere wielbasis. De afstand tussen de assen verruimen heeft ook een positieve invloed op het comfort, al werd dat bij ons testexemplaar door de grote velgen teniet gedaan. Op wegen met een slecht wegdek bleek de filtering onvoldoende. Dat draagt natuurlijk wel bij aan het veel besproken kart-gevoel. Een andere factor die bewerkstelligt dat de Mini een leuk rij-ijzer is, is z'n directe stuurgevoel. Dat komt vooral door een zeer sterke bekrachtiging, want z'n elektrische systeem (hoewel beter dan voorheen) voelt nog steeds wat kunstmatig aan. Op de prestaties van de remmen valt dan weer niets aan de merken. Die volstaan, ongeacht het gebruik. Wie de inertie van de dieselmotor oordeelkundig gebruikt, zal de achtertrein van de Clubman op een breder spoor krijgen. Dat is dolle pret, maar zoals reeds vermeld bij het hoofdstuk veiligheid... gebruik de uit-schakelaar van de stabiliteitscontrole oordeelkundig. Z'n korte, levendige onderstel, biedt weinig ruimte voor fouten.

Conclusie

BMW had bij de lancering van Mini in 2002 niet durven dromen dat het model zo'n groot succes zou worden. Om op een gedegen manier het gamma uit te kunnen breiden, werd het model dan ook zeer vroeg vervangen. De stijl wordt gewoon doorgetrokken. Zo zeer zelfs dat het voor sommigen moeilijk is hem van z'n voorganger te onderscheiden. Maar de Mini is ook een beetje groter, wat meer interieurruimte opleverde. Deze Clubman, die geïnspireerd is op de originele Mini Clubman Estate die van 1960 tot 1982 in de catalogus stond, doet er achteraan nog 8cm extra beenruimte bij. De koffer is 260l groot, of liever klein, maar uitbreidbaar tot 930l. De twee apart openende deurtjes achteraan zijn leuk, maar niet echt praktisch. Het kleine extra portier (naar achter openend) aan de rechterzijde is wel goed voor het gebruiksgemak. De toegang tot de achterbank vaart er wel bij.

Het interieur baadt in de inmiddels typische-Mini-stijl. Uitgewerkt met meer oog voor detail, dan aandacht voor kwaliteit. Dat onthullen (helaas) een arsenaal parasietgeluiden. Een verticale voorruit, optioneel glazen dak, grote velgen, matige geluidsisolatie en teleurstellende stereo maken het leven aan boord er niet aangenamer op. Omgevings-, rij- en rolgeluiden sijpelen lustig binnen. Het rijgedrag is ondanks een wat langere wielbasis haast net zo strak als dat van de berline. Het kart-gevoel overleeft dus. Dan willen we niet te lang kniezen over een gebrekkige filtering. De Mini toont zich bovenal geschikt voor korte afstanden. Nogal wiedes dat dit geen reiswagen is. Ondanks Stop&Start-technologie, een prettig schakelende zesbak en een moderne dieseleenheid, is het verbruik een tegenvaller. Het gemiddelde van 6,3l/100km blijft ver van de door de constructeur beloofde 4,1l/100km. De nieuwe diesel levert wel aangename prestaties. Van een sprint die in 10,4 tellen afgehaspeld wordt, over flukse tussenacceleraties tot een top van 193km/u. De Cooper D Clubman is er vanaf € 22.600. Dat is € 1.960 meer dan de berline. Er zijn voor die prijs weinig echte uitrustingshiaten. Personalisering is een sterk punt van Mini. Je houdt daarbij best één oog op de prijs, want die loopt snel op.