Mazda RX-8

Inleiding

Op onze testbank staat de Mazda RX-8. De logische opvolger van de RX-7 uit de jaren ’90, maar dat was voor Mazda iets te eenvoudig geweest... Naast de duidelijke stijlverschillen, nu de Japanners een frisse wind door hun ontwerpafdeling laten waaien, heeft Mazda het zich niet bepaald gemakkelijk gemaakt. De RX-7 was een sportwagen en niets meer. De RX-8 moet nu ook nog eens praktisch, verstandig, jaij zelfs economischer worden. En het resultaat is dan nog niet eens conformistisch; de aandrijving is nog steeds voor rekening van een wankelmotor, er zijn plots vier deuren, waarvan de achterste twee openen tegen de gebruikelijke richting in, er is een koffer én in vergelijking met de RX-7 ging het prijskaartje drastisch naar beneden. De RX-8 is dan ookij bereikbaar.

Mazda voorziet twee motorversies en slechts drie uitvoeringen. De motoren zijn in feite identiek. Er is een versie met 192pk, hier op de testbank, en er is een versie die 231pk sterk is. Het verschil tussen beide uitvoeringen zit hem in de luchtinlaat. Die is variabel bij de 231pk sterke versie, waardoor die wat meer vermogen levert bij een hoger toerental. Eigenaardig genoeg heeft de 192pk-versie net een tikkeltje meer koppel. De 192pk heeft een vijfbak, terwijl de krachtigere uitvoering recht heeft op zes versnellingen. Het prijskaartje begint bij € 29.499. Mazda had niet veel zin om oneindig veel versies leverbaar te maken, wat resulteert in een volledige uitrusting. Zelfs het 18-duims lichtmetaal is standaard. Het voornaamste verschil met de € 32.999 kostende 192pk-uitvoering (hier op de testbank) zijn zaken als verwarmde zetels en een DVD-navigatiesyteem. De 231pk is steeds van alle mogelijke zaken voorzien en kost € 36.999. De enige frequent gevraagde optie zal metaalkeur zijn met een prijskaartje van € 500, maar dat had onze kanariegele testwagen niet.

Exterieur

De Japanners hebben bij het ontwerp van de RX-8 hun fantasie de vrije loop gelaten. Binnen het nieuwe, typerende Mazda-design, waar de RX-8 zijn scherpe lijnen en onder meer het vijfhoekige radiatorrooster vooraan aan dankt, was er dus ruimte voor creativiteit. De concept die het productiemodel voorafging, bulkte daarvan en Mazda heeft het meeste behouden. Uitgesproken wielkasten, een panoramische achterruit én een op z’n zachtst gezegd originele opstelling van de deuren. Mazda wou immers een echte vierzitter maken en zocht naar een manier om de instap naar achteren te vereenvoudigen. Vier echter deuren horen niet op een sportwagen en er was geen plaats voor. Twee grote voorportieren gaan wél, maar dat is verre van praktisch. Mazda voert dan maar de zelfmoorddeuren opnieuw in (zo genoemd omdat je je tussen twee scharnierende delen kan knellen). Het voorportier opent conventioneel, het kleine achterportier klapt naar achteren. Omdat er geen B-stijl aanwezig is, is de opening uitzonderlijk groot. Opzet geslaagd, want de instap naar achteren is merkbaar eenvoudiger dan bij een coupé en benadert zelfs die van een berline.

Niet meteen doorsnee is ook wat onder de kap ligt. Bij Mazda wou men dat natuurlijk graag benadrukken. De afgeronde driehoekige vorm van de rotoren in het motorblok komt dan ook een aantal keren terug in het ontwerp. Subtiel op de motorkap, in de bumper en zelfs bij het mistlicht achteraan. De wielbasis is langer dan gemiddeld, met 2,70m op een totale lengte van 4,43m. Dat zorgt voor een ruim interieur, een gestrekt uiterlijk (nog geaccentueerd door de schuine, ver naar voren geplaatste A-stijl) en natuurlijk een betere gewichtsverdeling. De andere afmetingen zijn een hoogte van 1,34m en een breedte van 1,77m. De afwerking van het geheel is foutloos. We hadden niet anders verwacht.

Interieur

Het eerste wat opvalt als we plaatsnemen in het interieur is het uitzonderlijke zicht naar buiten toe. De ingewerkte V-vorm in de motorkap en de duidelijke zichtbare wielkast geven je, nog voor je naar de rest van het interieur gekeken hebt, de indruk in iets ‘aparts’ te zitten. Een indruk die Mazda wist door te trekken, zonder dat het daarom maniakkaal werd. De wijzerplaat bestaat uit drie ronde klokken. Daarin vinden we zaken als de koelwatertemperatuur, het brandstofpeil en de oliedruk. Centraal staat een grote analoge toerenteller, die meteen duidelijk maakt dat je hier in een sportwagen zit. De snelheidsmeter is digitaal en werd in hetzelfde klokje ingewerkt. Leuk, al verkiezen we de afleesbaarheid van een analoge teller. Het instrumentenbord kreeg een witte achtergrondverlichting en metaalkleurige ringen. Als je de lichten aansteekt, worden de wijzerplaten subtiel blauw en de letters rood verlicht. Alsof ze bij Mazda niet konden kiezenij

De beschikbare ruimte vooraan is uitstekend en de zithouding, de ergonomie en de sportzetels kunnen met dezelfde term omschreven worden. Het interieur is doorspekt van leuke details, zoals de vormgeving van de verluchtingsroosters, het openklappende schermpje voor het GPS-systeem, de antislip ribbels in de rand van de zetelbekleding en ook hier een aantal verwijzingen naar de vorm van de motor. Zo is de versnellingspook (afgerond) driehoekig en komt dezelfde vorm nogmaals terug in de geïntegreerde hoofdsteunen. Dat de ruimte vooraan als adequaat mag bestempeld worden, is logisch. Achteraan hebben sportieve bolides een kwalijke reputatie op dit vlak. Doorgaans zijn de zitplaatsen achteraan enkel geschikt voor kinderen, als extra bagageruimte of zijn er helemaal geen zitplaatsen. Mazda doorbreekt het stramien. De zetels achteraan zitten niet alleen uitstekend, er is ook meer dan voldoende ruimte. Je kan er gerust volwassenen van meer dan 1,70m laten plaatsnemen zonder dat die opgeplooid zitten of met hun knieën overal tegenaan botsen. Een heel erg goed overzicht achteraan heb je niet, omwille van de dakstijlen de raamomlijsting en de brede integraalzetels vooraan. Om dezelfde reden valt het zicht rondom eigenlijk sowieso wat tegen, maar deze RX-8 biedt er zo veel voor in de plaats dat we dat door de vingers zien. Iets moeilijker hebben we het met de materiaalkeuze, want plastic is nog steeds het domineerde materiaal, ook al is dat van hoge kwaliteit en vaak in trendy zilvertintjes gespoten.

Wie in het bruikbare handschoenkastje, de deuren en de ook achteraan doorlopende middentunnel niet voldoende bergruimte vind, kan zijn materiaal nog in de koffer kwijt. Een echte koffer, met een inhoud van 292l. De belaadbaarheid is niet optimaal omwille van de smalle doorlaadopening, maar ook hier geldt dat Mazda meer biedt dan zowat elke denkbare concurrent.

Veiligheid

Het veiligheidsaspect bij sportieve wagens is steeds het onderwerp van een delicate oefening. Een stijve structuur levert weinig problemen op omdat die ook het weggedrag ten goede komt, maar bij airbags en gordelspanners heb je steeds het aspect van gewicht. Dat is namelijk nefast voor de sportiviteit. Toch leveren de Japanners zowat alles wat ook op een moderne berline zit als deel van de standaarduitrusting. In concreto gaat het om ABS met remkrachtverdeler, stabiliteitscontrole, frontale airbags, zijdelingse airbags vooraan, gordijnairbags, driepuntsgordels op alle zitplaatsen én ISOFIX bevestigingspunten voor kinderzitjes.

Rijgedrag

Mazda heeft bij deze RX-8 gekozen voor een rotatiemotor en dat is, alweer, een aparte keuze. Die motor, ook wel Wankelmotor genoemd, heeft immers geen conventionele zuigers of cilinders, maar een afgeronde driehoekige rotor in een ronde kamer. Die kamer neemt de functie van de cilinders over terwijl de rotor het werk van de zuigers doet. In dit geval gaat het over twee kamers met een rotor, met elk een inhoud van 654cc. Daardoor komt de totale motorcapaciteit op 1308cc, al heeft de fiscus het omwille van het opgeleverde vermogen het nodig gevonden om de motor als een 2,6 te belasten. Een rotatiemotor heeft als voordelen een zeer lineaire vermogensopbouw, een beperkt gewicht omwille van het compacte ontwerp en een hoge vermogensopbrengst omdat er per krukasomwenteling meer verbrandingen plaatsvinden. Het nadeel is dat dergelijke motoren benzine lusten alsof ze een persoonlijke zetel in de OPEC hebben en bijzonder slijtagegevoelig zijn. Of waren. Mazda heeft immers hard aan deze motor gewerkt, specifiek aan deze punten, met opmerkelijk resultaat. Naast de slijtvastheid werd immers vooral de beademing van de krachtbron verbeterd. Een lager verbruik, ook al is een gemiddelde van 10,8 en een testgemiddelde van dik 13l nog steeds niet ‘zuinig’, en meer vermogen zijn het resultaat. Een vergelijking met de RX-7 demonstreert de vooruitgang. Die motor met een identieke inhoud had bij de RX-7 immers twee turbo’s nodig om 240pk te leveren. Deze krachtbron levert, atmosferisch, 192 of 231pk.

Mazda koppelt de krachtbron bij de versie op de testbank aan een handgeschakelde vijfbak. Die schakelt prettig en sportief, maar niet supersnel. De krachtigste variant krijgt een met de hand bediende zesbak. Omdat je tot net voorbij 100km/u in tweede versnelling kan blijven, is de acceleratietijd verre van beschamend. De spurt naar 100km/u kan immers in 7,2sec. Sportief, maar echt snel wordt het pas met de 6,4sec die de versie met zesbak laat optekenen. De topsnelheid bedraagt in dit geval 223km/u. Al bij al is de RX-8 sportiever dan dat cijfermateriaal doet vermoeden. Het snelheidsgevoel is relatief laag omwille van de geleidelijke vermogensopbouw, maar dat zegt natuurlijk niet alles. Het onderstel is in deze cruciaal en dat is een pareltje. Het chassis is zeer stijf en heeft een voorophanging die gebruik maakt van dubbele driehoeken. De aangedreven achterwielen hebben een meervoudig geleide ophanging. De afstelling is kurkdroog en de dunne wangen van de banden op de 18-duims velg zijn ook niet bepaald vergevingsgezind, waardoor je moet opletten dat de RX-8 op slechte wegen niet gaat dribbelen. Zodra het wegdek voldoet aan een minimumkwaliteit kan je echter het volle potentieel van de RX-8 benutten. Doordat de compacte RENESIS-krachtbron relatief ver achter de voorwielen zit, is de gewichtsverdeling exact 50/50. Voeg dan nog het uitstekende 225/45 Bridgestone Potenza-rubber toe aan het recept en je hebt een combinatie die asfalt vreet als tussendoortje. De toerentalafhankelijk bekrachtigde tandheugelinrichting laat je toe met de RX-8 vlijmscherp een bocht aan te snijden. De hele koets volgt dan schijnbaar zonder mopperen, ongeacht de snelheid. Als er al onder- of overstuur opsteekt, is dat minimaal en perfect controleerbaar. Zelfs als je overstuur uitlokt blijkt de controle ervan kinderspel te zijnij heerlijk. En in eerste versnelling kan je het manoeuvre zo gek niet bedenken, of je kan het uitvoeren. Een beetje meer power zou dat ook in tweede mogelijk maken, maar dan zal je moeten opteren voor de variant met 231pk. De geventileerde schijven rondom voldoen om de RX-8 tot stilstand te brengen. Ruimschoots.

Conclusie

Mazda’s RX-8 is een buitenbeentje. Dat is zeker. Onder de strak en origineel gelijnde koets schuilt immers een sportwagen met een 1308cc Wankelmotor die goed is voor 192pk. De motor is evenwel niet het enige afwijkende aan deze sportwagen. Mazda bouwde immers een vierdeurs waarvan de deuren tegengesteld aan elkaar openen. Door het ontbreken van een B-stijl krijg je vlot toegang tot het aantrekkelijke en doordachte interieur. Ook achteraan heb je ruimte voor twee volwassenen en dat doet geen enkele rechtstreekse concurrent de RX-8 na. Reken daarbij een uitstekende comfort- en veiligheidsuitrusting en zelfs een bruikbare kofferruimte van 292l en je weet dat deze RX-8 een coupé is die zich echt leent tot dagelijks, functioneel gebruik. Supersnel is deze versie niet, wat overigens geen echte handicap is omdat het onderstel zich perfect leent voor sportief gebruik zonder dat er te grote toegevingen gedaan moeten worden op het vlak van comfort.

Spijtig dat de fiscus de wankelmotor omwille van het vermogen beschouwd als een 2,6 en de krachtbron nog steeds neigt naar chronisch drankmisbruik, zij het veel minder als voorheen. Beide zijn echter minpuntjes die het achter het stuur van de RX-8 niet kunnen halen voor het rijplezier en ook in de rationele afweging niet zo veel uitmaken. Want zeg nu zelf; in vergelijking met de concurrentie biedt Mazda voor een gelijkaardige prijs twee extra zitplaatsen met bijhorende deuren, een bruikbare kofferruimte, een ‘andere’ motor, een ruime comfort- en veiligheidsuitrusting en een weggedrag dat de vergelijking kan doorstaan. Wat wil je dan nog meer? Wat paardjes misschienij