Land Rover Defender 110 D240

Inleiding

Je kan moeilijk een ondankbaardere klus verzinnen dan het ontwerpen van een nieuwe Defender. Want hoe vervang je nu een icoon dat van 1948 tot 2016 onafgebroken in productie was?

Autotest nieuwe Land Rover Defender

Land Rover had net zo goed kunnen beslissen om de Defender niet te proberen moderniseren. Dat het het toch deed, heeft ongetwijfeld te maken met de grote commerciële waarde van de naam en het stoere, onverschrokken imago dat aan de hoekige terreinvreters hangt. Maar het pad naar het nieuwe model liep niet over rozen. Dat zullen we straks even verder uitspitten.

Het gamma bestaat net als bij de in 2016 met pensioen gestuurde Defender uit een korte 90 en een lange 110, al staat het cijfer nu niet meer voor de wielbasis in inches. Het is nu eerder arbitrair. De eerste staat in de catalogus vanaf 50.800 euro, maar wordt dit jaar nog niet uitgeleverd. Hij is een beetje vertraagd omwille van de coronacrisis. De tweede kost minimaal 56.800 euro.

Nieuwe Defender: beschikbare motoren en prijs

Ga je in het aanbod van de nieuwe modderploeteraar struinen, dan blijkt al snel dat de Britten een heel ander decor zetten dan voorheen. Altijd een achttrapsautomaat, de lange variant heeft steevast een luchtophanging en de instapmotor is een diesel met 200pk. Verder nog in de aanbieding: een tweeliter diesel met 240pk, een tweeliter benzine met 300pk, een drieliter zescilinder benzine met 400pk. Een stekkerhybride staat op de planning. Het is tenslotte 2020. Je kan probleemloos een Defender bestellen die 100.000 euro kost. Glups.

Bij deze eerste test houden wij het al bij al bescheiden, met 240 noeste dieselpaarden. We schatten de prijs van het testexemplaar (Land Rover gaf geen details) op 76.200 euro.

Exterieur

De designers bij Land Rover zorgden voor een beetje een atypisch profiel, waarin links en rechts een paar subtiele verwijzingen naar de originele Defender verwerkt worden. Het internet lust het wel, zo kan je afleiden uit de talloze stroom reviews die de hoera-toon van de constructeur netjes overnemen. De stroop plakt echter niet zo goed aan de Auto55-boterham.

Lijkt de nieuwe Defender nog altijd op de gewraakte concept car?

In 2011 presenteerde Land Rover de DC100 Concept Car - de visie van Land Rover op de Defender-opvolger. De fabrikant werd prompt door z’n klanten (van de klassieke Defender) teruggefloten. Hij bulkte van de elektronica en had een te knuffelachtig uiterlijk. Hij leek op een Skoda Yeti, hoorde je toen. Land Rover schrok van het negatieve sentiment en beloofde het concept opnieuw te bekijken. De Defender liep jaren vertraging op en toen hij eenmaal klaar was, kwam er geen concept car om het publiek op te warmen. Maar dit resultaat… dat ruikt toch nog altijd erg naar die DC100 van weleer.

Belangrijker dan het design is de functionaliteit. De Defender was zo geliefd omdat hij technisch robuust was, bijzonder goede basisterreincapaciteiten had en omdat je er tot in het oneindige dingen tegenaan en in kon vijzen tot hij precies kon wat jij ervan wilde. Eén en ander strookt echter niet meer met hedendaagse regelgeving. Wou je bij z’n voorganger op de motorkap lopen, dan legde je er een dikke aluminium traanplaat bovenop. Voetgangerveiligheid? Nog nooit van gehoord. Nu moet je het stellen met optionele inlegstukken in plastic. En je kan heus niet overal zomaar aan het boren gaan…

Nieuwe Defender voortaan met zelfdragend koetswerk

De basisarchitectuur is immers anders. Het oerdegelijke ladderchassis is verdwenen. Voortaan maakt de Defender gebruikt van een zelfdragend koetswerk. Het stijfste dat Land Rover ooit maakte. Komt het aan op basisterreincapaciteiten, dan is het verhaal gemengd. Er zijn zaken die verbeterd zijn. De doorwaadbare diepte is een pak groter dan voorheen, maar het is bij de andere verhoudingen wat geven en nemen.

Knalde je voorheen met de Defender zo het terrein in, dan moet je de nieuwe wel eerst in de hoogste ophangingsstand zetten. Als hij daar zin in heeft, tenminste.

Interieur

Je moest al heel erg van de klassieke Defender houden om het interieur ervan voor lief te nemen. Er was eigenlijk nauwelijks een interieur. Wie groot was, paste er amper in. Er waren schaarse ergonomische overwegingen, zoals het feit dat de knoppen groot genoeg waren om met handschoenen te bedienen, maar daar hield het eigenlijk op. De rijhouding was eigenaardig, de zetels waren minimalistisch en de geluidsisolatie schitterde door afwezigheid. Dat is in één klap allemaal opgelost. De Defender heeft degelijk meubilair, zit uitstekend en het stuur en het pedalen zitten op een plaats die ook na duizend kilometer nog comfortabel blijft. Hij is bijna net zo stil als eender welke andere moderne auto.

Hoe delicaat is de nieuwe Defender?

Aan de erfenis van het iconische model zijn enkele kleine concessies gedaan. Zo beweert Land Rover dat je hem nog steeds met de tuinslang kan schoon spuiten aan de binnenkant als je wil. Wat dat teweeg brengt bij de draaischakelaars en schermen (in dit geval is zelfs het instrumentarium digitaal), is een beetje een open vraag. Je kijkt er maar beter mee uit, denken we.

Flexibel interieur

Een tweede aardigheidje is de mogelijkheid om de inrichting vooraan aan te passen. Je hebt de keuze uit een naakte boordplank zonder middenconsole, een volwaardige middenconsole (die erg veel bergruimte biedt) of een derde zitplaats in het midden. Die ziet er wat raar uit, maar ze is niettemin erg functioneel. Een derde zetelrij verbergt de Defender onder de koffervloer. Je ziet nog steeds dat hij Brits is want de deur achteraan opent voor ons richting voetpad, in plaats van naar de rijbaan, maar instappen doe je voortaan op de meer conventionele manier. Via de achterbank. Enige lenigheid is nog steeds een plus.

Of er dan helemaal geen heimwee optreedt naar z’n illustere voorganger? Wel, je zou het kunnen krijgen van de zichtbaarheid rondom. Die is nu zoals in elke moderne auto beknot. En ook het overzicht naar voor en naar buiten is aangelengd. De bestuurderszetel kleeft niet meer tegen een rechte zijruit. Land Rover monteert nu een hoop camera’s om dat te compenseren. Dat is niet hetzelfde, maar het werkt wel.

Veiligheid

Op vlak van veiligheid kwam de oorspronkelijke Defender nooit echt ver. Bij z’n conceptie halverwege vorige eeuw, was het vooral een ‘attitude’ geen ontwikkelingscriterium. Je moest er zo mee rijden dat veiligheidsuitrusting nooit een factor werd. Later kwam de Defender evenmin veel verder. De allerlaatste exemplaren hadden stabiliteitsmodule en een airbag. Je moet al een optimist zijn om over kreukelzones te kunnen spreken.

Hoe veilig is de nieuwe Land Rover Defender?

Dat alles is nu, vier jaar later, in één klap verleden tijd. De Defender is op dat vlak meteen een schoolvoorbeeld. Hij beschikt ook meteen over de laatste elektronische snufjes. Een dodehoekwaarschuwing, rijstrookassistent en zo meer. Crashtestorganisatie EuroNCAP kreeg nog geen Defender in handen, maar we zullen je verklappen dat z’n botsresultaten erg gelijkaardig zullen zijn aan die van de Discovery. Die kreeg in 2017 nog vlag en wimpel van de wittejassen bij het veiligheidsinstituut. Vijf sterren. De Defender mag op hetzelfde mikken.

Rijgedrag

Het leidt geen twijfel dat de nieuwe Defender een uitzonderlijk capabele offroadmachine is. In vele gevallen is hij wellicht beter dan z’n voorganger. Die moest het immers grotendeels hebben van de kunde van z’n bestuurder. Die is nu geen echte factor meer. Allerhande elektronica, netjes overgenomen van de andere grote SUVs van het merk, zorgt ervoor dat deze vierwieler schier onmogelijke hindernissen overwint. Tegelijk ligt in die sterke automatisering ook een grote handicap. Wie recreatief gaat terreinploeteren, en zo zijn er nogal wat onder het publiek voor de Defender van weleer, wordt het plezier van het overwinnen van een hindernis grotendeels ontnomen. Wie van z’n Defender afhangt voor lijf en leden, hetzij in werk, hetzij in trips voor overlanding of expeditie, wil vooral niet afhankelijk zijn van kleine elektronische details waarin één slecht functionerende sensor je voortgang kan stuiten. Dat zulks geen louter theoretische bedenking is, bleek al de tweede testdag. Onze testauto besloot ’s morgens dat de off-road rijhoogte niet beschikbaar was omwille van een storing in de ophanging. De dag erna was die fout op miraculeuze wijze verdwenen.

(Voorlopig) niet voor de meest veeleisende terreinklanten

Land Rover heeft besloten dat die extreme gebruikers - waar nota bene z’n unieke imago op gestoeld is - géén prioriteit zijn. Stoere pakketten met winches, bagagedragers en daktenten zullen daar niet aan kunnen verhelpen. Eventuele toekomstige versies die zich beperken tot basistechnologie misschien wel.

Op de weg is de jongste generatie dan weer wel een verademing. Om de eerder al aangehaalde stilte, aangevuld met een degelijk comfort. Hij is slechts een tikkeltje stugger dan een Discovery, en dat is nog alleen omdat de Britten dat bewust deden. Hij stuurt, remt en accelereert modern. Naar 100km/u in een seconde of 10. Een liter of 11 reëel verbruik. Een zevenmijlssprong in vergelijking met z’n archaïsche voorganger. Land Rover jaagde de Defender voor z’n afstelling zelfs over de Nürburgring. Kun je nagaan.

Conclusie

Land Rover heeft het niet zo graag: een rechtreekse vergelijking tussen de klassieke en de nieuwe Defender. “Dit is een product voor de 21ste eeuw”, heet het dan. Maar kijk, het injecteerde wel enkele stijlelementen die verwijzen naar het origineel in het design en kleeft er dezelfde naam op. Dan vrààg je gewoon om een oordeel dat ook kalibreert ten aanzien van de stamvader.

Hoe indrukwekkend is de nieuwe Land Rover Defender?

Bekijk je de Defender als een terreinwaardige SUV, dan heeft hij niks dan troeven. De lijst elektronische hulpmiddelen is schier eindeloos, hij worstelt zich door nagenoeg alles. Hij is ruim, handig, stil, comfortabel, krachtig en heeft ook op de weg een voorbeeldig weggedrag. Allemaal objectieve kwaliteiten waaraan ook het onvermijdelijke prijskaartje hangt.

Toch kan je niet anders dan stellen dat Land Rover, net als bij de gewraakte concept car uit 2011, besloten heeft dat de klant voor wie het rudimentaire aspect, de controle, de eenvoud van mechaniek (ja, desnoods binnen hedendaagse beperkingen), het overzicht en de aanpasbaarheid lang niet meer zo prioritair is als vroeger. De Defender is in de eerste plaats een marketingsaus die bovenop een grote, kundige, comfortabele en erg gedigitaliseerde SUV werd gegoten. En zeg eens… hàd Land Rover dat al niet in het aanbod?