Kia Sorento 2.2 CRDI AWD

Inleiding

Noem ons gerust ouderwets, maar wij beschouwen bescheidenheid nog altijd als een kwaliteit. En toegegeven, we gaan er soms misschien een tikkeltje te lichtvaardig van uit dat anderen dat dan ook zo zien. Neem nu de term 'facelift': door de band genomen wordt dat etiket op een wagen gekleefd die wezenlijk niet verschilt van zijn voorganger, met uitzondering van beperkte aanpassingen aan koetswerk en motor. Denk aan nieuwe kleurtjes, andere stofjes. Verwacht een paar procenten minder dorst en wat onbeduidend gepruts aan bumpers, velgen en lichtblokken. Iedereen akkoord? Nou niet dus; sommige constructeurs vinden dergelijk vijlwerk voldoende om het bijvoeglijk naamwoord 'nieuw' voor de typenaam te plakken, terwijl je zo doorziet hoe de vork echt in de steel zit. Maar er zijn ook merken die overdrijven in de andere richting. Zoals Kia bijvoorbeeld.

De Sorento werd in september 2012 'opgewaardeerd', maar de veranderingen zijn dermate ingrijpend dat we ons vandaag nog steeds afvragen waarom de Koreanen er zo bedeesd over communiceren. Inderdaad, optisch sleutelde Kia enkel aan de voor- en achterkant van haar grote suv, maar de metamorfose als bekroning van deze arbeid is stukken groter dan wat we van zo'n verjongingsoperatie gewoon zijn. En dan hebben we het nog niet eens over het stijvere koetswerk en het flink gewijzigde onderstel gehad, toch wel behoorlijk fundamentele ingrepen als je het ons vraagt. Markeer alle wijzigingen op de nieuwe infofiche met een vette fluostift, en je kan er in alle veiligheid en zonder fietslicht een donkere gewestweg mee oversteken. Kia had de zevenzitter evengoed voor een nieuw model kunnen verslijten. Zelfs wij zouden in dat verhaal zijn gevolgd.

Nu goed, letters en cijfers in marketingmanifesten zijn niet zelden lichtjes verbloemd; het is daarom nog altijd, en alleen de realiteit die ons moet kunnen overtuigen. Zodoende nemen we de Sorento mee in zijn hoogste uitvoeringsniveau, Sense gedoopt en € 44.090 geprijsd. Aldus heeft de Kia altijd een 2.2 CRDI onder de kap; dat is een vierpitter zelfontbrander met een maximaal vermogen van 197pk. Deze krachtbron wordt steeds gekoppeld aan een automaat en vierwielaandrijving. Zeven plaatsen zijn net als zowat de hele mikmak standaard in dit niveau. Zak je zes lijnen in de tabel en 25% in de prijs, dan kom je uiteindelijk uit bij € 32.990, waarvoor je de Lounge 2.0 CRDI met 150pk kan bestellen. Alweer een diesel dus, want de 2.4 GDI benzine wordt in België niet ingevoerd. In deze basisuitvoering wordt de eenheid gepaard aan een manuele zesbak en voorwielaandrijving, en noteren we een standaarduitrusting die nog steeds erg behoorlijk blijkt te zijn. Het is ook de enige versie die als vijfzitter kan besteld worden.

Exterieur

De eerste Sorento mocht zichzelf aanprijzen vanaf 2002, en was nog ontworpen met reële terreinambities in het achterhoofd. Kia monteerde een kloek koetswerk op een ladderchassis en voorzag de vierwielaandrijving van een lage verhouding, zoals het een echte moddervreter paste. Zeven jaar en meer dan 900.000 verkochte exemplaren later werd generatie twee gelanceerd, en die verschilde fundamenteel van zijn voorganger. Zo kieperden de Koreanen de klassieke onderstelconstructie overboord ten voordele van meer rijkwaliteiten op het verharde. Ook het lijnenspel werd helemaal herbekeken, met dank aan de frisse wind die door de tekenhallen van het merk blies en de algemene tendens om suv's wat civieler uit te dossen. Het resultaat was een grote, scherp getekende suv die in Europa alleen al meer dan 34.000 kopers wist te charmeren.

De grote broer van de Sportage meet 4,69m in de lengte en 1,89m in de breedte. Het dak staat 1,70m van de grond, en de rijhoogte zakte met 10mm ten opzichte van generatie twee wat het instappen vergemakkelijkt. De wielbasis blijft 2,7m optekenen, maar door het herbekijken van het interieur - met name de vloer kwam lager te liggen - won de tweede zetelrij 3cm en de derde 1cm aan beenruimte. Als zevenzitter slikt de koffer voortaan 258 liter; in de configuratie met vijf stoelen krijg je een flinke 1047 liter kwijt. Leg je alle zetelrijen plat, dan stijgt het laadvolume tot 2052 liter, altijd gemeten tot het dak.

Nieuwe kleuren en andere velgen zijn zowat verplichte kost bij elke facelift, maar zoals reeds aangehaald gaat Kia toch wel een paar stappen verder dan wat we bij een dergelijke schoonheidsoperatie gewend zijn. Door het hele front beneden de motorkap compleet te herzien, krijgt de Sorento een veel serieuzere en tegelijk elegantere aanblik, zonder dat de gretigheid die het vorige model in zich had verloren ging. De tijgergrille bleef behouden doch bijgewerkt naar het actuele aanzicht, de lichtblokken werden verzacht en de bumber gaat nu veel meer op in de rest van het ontwerp. Achteraan zijn de wijzigingen zo mogelijk nog ingrijpender. De hele achterpartij - kofferklep, lichtunits en bumper - werd helemaal opnieuw getekend en ook hier mag die operatie gerust geslaagd genoemd worden. Vooral de nieuwe lichtblokken leveren prima werk in het opwaarderen van de aanblik achteraan. In profiel wijzigde niets en dat was ook helemaal niet nodig, mogen we concluderen als we het resultaat goedkeurend monsteren.

Interieur

Net zoals Kia duidelijk blijk geeft niet over één nacht ijs te zijn gegaan bij het bijwerken van het exterieur, zo ook getuigen de aanpassingen aan de binnenkant van een doorgedreven studie ter zake. De Koreanen hadden zowel aandacht voor kleine details als de grotere gehelen. Zo maakte de interieurafdeling gebruik van van zachtere materialen, erg geslaagde gesatineerde chromen biesjes en een beter soort leder ter bekleding van het stuurwiel. Tegelijkertijd werden hele blokken herbekeken, zoals de volledig herwerkte middenconsole en het grote, nu in één stuk doorlopende panoramische schuifdak (€ 1.500). Andere opvallende wijzigingen zijn de nieuwe digitale tellerpartij en de automaat met een recht schakelrooster. Ook maakte Kia werk van een effectievere geluidsisolatie en voegde het een aantal comfortfuncties toe, zoals ventileerbare voorzetels op het hoogste uitrustingsniveau.

De Sorento ziet er niet alleen uit als een grote auto; die indruk overheerst ook binnenin, ofschoon zijn buitenmaten hem eerder in het segment van de middelgrote suv's onderbrengt. Dat is een pluim op de hoed van de ontwerpers, die het gevoel van grote ruimte en weelde hebben weten te creëren dat je in een hoogpoter van dit kaliber verwacht. Als Audi de maatstaf is inzake interieurbouw, dan neemt Kia ongetwijfeld die honneurs waar op het Aziatische continent. De aangename texturen, de mix van traditionele soberheid en hoogtechnologische besturingselementen en de voortreffelijke demping van externe geluiden dragen allemaal bij aan een bijzonder solide indruk. Reken daarbij goed verstelbare en comfortabele zetels (ook wat betreft de laatste rij, die onzichtbaar in de koffervloer verdwijnt), een behoorlijk overzicht op de omgeving en enkele leuke hulpjes zoals stoel- én stuurverwarming en je begrijpt dat we best tevreden zijn over het geleverde resultaat.

Zelfs al vanaf het eerste uitrustingsniveau is de uitrusting zonder meer genereus te noemen ... al moet je wel in het achterhoofd houden dat Kia niet meer de prijzenkraker is van weleer. Desalniettemin zijn zaken zoals bluetooth connectiviteit, een lederen stuurwiel en pook, automatische klimaatregeling, snelheidsregelaar, verwarmbare buitenspiegels en dergelijke meer in tegenstelling tot heel wat andere merken gewoon standaard op de correct geprijsde Lounge; voor de voorwielaandrijver met een 150pk sterke 2.0 CRDI onder de kap en vijf zitplaatsen vraagt Kia een investering van € 32.990. De optielijst beperkt zich tot metaalkleur en het panoramisch open dak, en voor het interieur is er keuze uit een beige, zwarte (standaard op Sense), bruine of wit-zwarte lederen interieur (+ € 300 enkel op Sense). Wil je dus comfort en functionaliteit toevoegen aan de basisversie, dan ben je verplicht één of twee niveaus te klimmen. Fusion voegt zowat alle leuke snufjes toe en Sense biedt als voornaamste extra's de lederen bekleding en sleutelloos starten, naast alle onconventionele veiligheidsnufjes. Maar daarover meer in volgende rubriek.

Veiligheid

De tweede generatie van de Sorento kreeg al kort na zijn introductie vijf sterren van het Euro NCAP instituut, en de Koreanen waren bij de ontwikkeling van deze ingrijpende facelift duidelijk vastbesloten om ook in de nieuwe puntentelling de maximale score te benaderen. Standaard krijgt de Kia frontale, zij- en gordijnairbags, actieve, in de hoogte verstelbare hoofdsteunen, isofix verankeringspunten op de tweede zetelrij en dergelijke meer. Eveneens van de partij zijn altijd ABS, ESP met koerscorrectie, wegrijhulp op hellingen, parkeersensoren achteraan en een aktieve motorkap die zich achteraan opricht ter vermindering van de letsels bij het aanrijden van een voetganger. Ook mistlampen vooraan krijg je er altijd bij, net als led-dagrijlichten, hoeklichten en grotere remschijven vooraan. Tenslotte verhoogde Kia het aandeel aan staal met hoge treksterkte in het koetswerk, waardoor het volgens de constructeur één van de sterkste in zijn klasse wordt. Ook de torsiestijfheid ging er met 18% op vooruit, wat eveneens bijdraagt aan een stabieler en comfortabeler rijbeleving.

Het neusje van de op alles voorbereide zalm moeten we zoeken in het hoogste uitvoeringsniveau. Die komt met adaptieve koplampen, een bandendruk controlesysteem, een dode hoekverklikker en een assistent die je erop wijst als je de rijstrook verlaat. Een adaptieve snelheidsregelaar of een systeem dat de wagen automatisch behoedt voor botsingen bij lage snelheden hebben hun weg nog niet naar de gadgetafdeling van Kia gevonden, maar lang kan dat niet meer duren. Voor deze Kia vinden we dat gebrek in het aanbod een minpunt, maar de standaarduitrusting maakt veel goed.

Rijgedrag

Het onderstel van de Sorento geniet nog steeds dezelfde set-up, te zeggen McPhersons vooraan en een multilink achteraan. Maar zowel de voor- als achtertrein werden ingrijpend gewijzigd met het oog op meer rijcomfort en stabiliteit. Sterkere componenten helpen de geleiding preciezer te maken en betere bevestigingsrubbers verminderen trillingen. Kia ging vrij ver in het verbeteren van de in 2009 verschenen Sorento, en ook in deze rubriek vallen de aanpassingen niet alleen op papier te lezen, maar zijn ze ook daadwerkelijk voelbaar aan boord. In combinatie met de puike geluidswering zorgt het herwerkte onderstel ervoor dat de rit erg sereen en rustgevend overkomt.

En dat is maar goed ook, want de Sorento is duidelijk ingesteld op comfort. Daar waar nogal wat constructeurs de fout begaan om hun hoogpoters geforceerd sportief over te laten komen met een onaangenaam harde demping tot gevolg, verslikt deze Koreaan zich niet als het wegdek dat onder hem doorschuift zijn beste tijd heeft gehad. Zelfs uitdagende kasseibanen worden zonder oprispingen verteerd, en het valt op hoe mooi de gevonden balans wel is tussen flexibiliteit en rigiditeit. Dat de Koreaan zich dan ook niet profileert als fervent bochtenpikker, viel dan ook geheel binnen onze verwachtingen. Normaal gaat alle vermogen naar de voorwielen en de achtertrein wordt pas bij de zaak betrokken als eerstgenoemde het niet meer ziet zitten. Die krachtverdeling is voelbaar en komt doorgaans te laat, maar nogmaals - dit is niet het soort wagen dat uitnodigt tot grensverleggende capriolen. Daarom vinden we de mogelijkheid om het communicatieloze stuur sportiever (volgens Kia betekent dat harder) dan wel zachter (‘comfortabeler') in te stellen op zijn zachtst gezegd overbodig.

Ofschoon de Sorento tot 49kg lichter werd en de motoren een verbeterd EGR systeem meekregen, zijn we wat het verbruik betreft wat minder goed gestemd. Op papier belooft de 2.2 CRDI een CO2 uitstoot van 175g/km en een gemiddelde dorst van 6,7 liter per in combinatie met de automaat en (niet permanente) vier keer vier, maar zoals wel vaker het geval blijkt bij Kia mogen die cijfers nogal optimistisch genoemd worden. Wij hadden de grootste moeite om het gemiddelde rond tien liter te houden, en dan deden we nog wel extra ons best. Dat is niet alleen dik drie liter meer dan wat Kia zelf beloofd, maar ook minstens één (en vaak meerdere) liter slechter dan zijn directe concurrenten. Anderzijds is de krachtbron wel prettig in de omgang: voldoende krachtig om de honderspurt nipt beneden de tien seconden te houden, vlot in de hernemingen en betrekkelijk aangenaam om naar te luisteren.

Conclusie

Kia bracht in 2002 de Sorento uit, een capabele terreinwagen met een oerklassiek ladderchassis en vierwielaandrijving met reductiebak. Generatie twee liet vanaf 2009 het betere offroadwerk voor wat het was en kwam naar buiten met een zelfdragend koetswerk, niet permanente vierwielaandrijving en een fel gesmaakt in- en exterieur, toen al voorzien van de ondertussen welbekende designelementen die het merk terecht koestert. Generatie drie is nog niet voor morgen, maar de facelift die de Koreanen in september 2012 presenteerden, gaat ons inziens ver genoeg om toch van een volledig nieuw model te spreken. De wijzigingen aan in- en exterieur zijn daarbij bijzonder geslaagd en bovendien erg relevant. Het nieuwe front en de compleet gewijzigde achterkant, de nieuwe middenconsole en de betere materialen in het interieur zijn allemaal ingrepen die de wagen een stuk eleganter, homogener en serener voor de dag laten komen.

Kia's grootste suv is standaard voorzien van zeven zetels, maar kan in zijn basislivrei ook als bijzonder ruime vijfzitter besteld worden. Al is ‘basis' misschien niet het gepaste woord, want ook de Lounge instapper kan rekenen op een royale standaarduitrusting. In ruil voor € 32.990 levert het merk dan de Sorento als voorwielaandrijver met een manueel geschakelde, 150pk sterke 2.0 CRDI onder de kap. Onze testwagen in het hoogste uitvoeringsniveau - Sense genaamd - komt met de 197pk sterke 2.2 CRDI, altijd in combinatie met een zestrapsautomaat en 4x4. Het fors hogere prijskaartje van € 44.090 valt te verantwoorden door een hele hoop extra comfortfuncties, een lederen interieur, navigatie en ga zo maar door. Enkel het panoramische schuifdak, metaalkleur en een ander kleurtje voor de lederen zetelbekleding kan je dan nog uit de optielijst kiezen als je wil. Ook de meeste veiligheidsvoorzieningen zijn standaard, enkel een rijstrookassistent en dode hoekverklikker worden exclusief meegeleverd in de duurste versie.

Dat de 2.2 CRDI geen zuinigheidskampioen was hadden we al wel durven vermoeden, want Kia heeft op dat domein wel nog wat achterstand in te halen. En zelfs al worden de achterwielen enkel aangedreven wanneer de voortrein het niet meer ziet zitten, het hogere gewicht van 60kg en de conventionele zestrapsautomaat benadelen onvermijdelijk het verbruik. Kia belooft een gemiddelde dieseldorst van 6,7l/100km (CO2 uitstoot van 175g/km) maar wij hadden dik drie liter meer nodig, zonder dat we de Sorento meer dan gebruikelijk hebben opgejut. Dat vraagt de Kia overigens ook niet, want het onderstel verkiest een op comfort ingestelde rijstijl. En dat treft, want de grote lobbes is er nog goed in ook. Het chassis werd ingrijpend gewijzigd en garandeert een bijzonder goede demping, een adequate filtering van de trillingen en lawaai en dat met behoud van een aanvaardbare dosis snedigheid en precisie. Dat het (qua kracht instelbare) elektrisch bekrachtigde stuur niet communiceert met de bestuurder, stoort in deze Sorento veel minder dan in de kleinere wagens van de vloot.