Kia Rio 1.2

Inleiding

Het was maar losse flodder. De vorige Kia Rio. Niet erg sexy en lang niet voldoende afgestemd om in het meest competitieve B-segment potten te breken. In Europa zijn er in dat segment over verschillende koetswerkvormen immers 50 (!!) verschillende modellen te koop.

De nieuwe Rio, dat is wat anders. Deze editie hoort een kanon te zijn. En de Koreanen maken er niet zo'n geheim van op wie het geschut gericht is. Toyota, Toyota, Toyota. En toeval of niet, de Rio mag het uitvechten tegen de Yaris. Die is ook al fonkelnieuw en daarvan serveren we u over een dikke week de eerste test.

De Rio moet z'n voorganger op elk vlak in de schaduw zetten. De prijs is de uitzondering op die regel, want meer ruimte, meer kwaliteit en meer zuinigheid voor minder geld - dat is een noot die geen enkele autoconstructeur gekraakt krijgt. Het aanbod bestaat in elk geval uit een 1.2 benzine met 85pk en een 1.4 met 109pk. De eerste is er vanaf €13.690, de tweede kost exact € 1.000 meer. Diesels zijn er ook. Er is een piepkleine 1.1 die 75pk opwekt en € 15.490 kost en een 1.4 die 90pk levert en € 16.490 moet kosten. Niet echt klein geld voor de Koreaan, maar de diesels voorlopig allemaal op een tussenkomst van 15% rekenen omwille van hun lage CO2-uitstoot (vanaf 85gr/km voor de 1.1) terwijl de 1.2 met een CO2-emissie van maximaal 114gr als benzine 3% overheidskorting wegkaapt. We concentreren ons bij deze eerste kennismaking op de 1.2 benzine. Van het kleine dieseltje willen we immers weten hoe die zich op een Belgische ondergrond gedraagt. Daarvoor is het dus even wachten tot het model effectief in ons land te koop is. Dat wordt iets voor de herfst.

Exterieur

Zonder zelfvertrouwen moet je niet aan de bumper van de Yaris gaan hangen, want die auto heeft in het segment toch z'n sporen verdient. Maar de Rio - die blaakt van het zelfvertrouwen. Hij heeft de voetafdruk mee: de sporen zijn gevoelig breder en de wielbasis is zo'n 7cm langer en wat uit de hand van Peter Schreyer vloeide om erover te draperen lijkt ook spek voor Europese bek.

Zelfs de vijfdeurs, die de driedeursversie enkele maanden voorafgaat, oogt dynamisch. De assertieve voorbumper verankert het model met de grond, de subtiel naar een coupé verwijzende daklijn verleent het profiel enig dynamisme en de achterzijde oogt ronduit westers. Bij nogal wat mensen roept de hoge kont iets van Seat op, ondertekende incluis.

Kia zag bij dat alles de details niet over het hoofd. De meeste versies zijn uitgerust met LED-lichten en de materialen zijn deskundig gekozen. Zwart plastic geeft de illusie van een diffuser, de koplampen zijn mooi uitgewerkt en het is lang niet onbelangrijk dat ook de assemblagekwaliteit een zevenmijlssprong voorwaarts heeft gemaakt. Kia België wil 3.000 Rio per jaar afzetten en als het van de looks afhangt zou dat kunnen lukken.

Interieur

Aan de binnenzijde is de eerste indruk vergelijkbaar met die van de koets. Het ontwerp is voldoende fris en origineel om zich van de massa te onderscheiden maar Kia overdrijft ook nooit. Dat is belangrijk, want terwijl het merk (zoals alle andere) natuurlijk verkondigt dat de Rio gemaakt is voor hippe en trendy stedelingen die willen profiteren van de standaard audio- en ipodingang - een niet onaanzienlijk deel van de handtekeningen wordt toch gezet door senioren die wel wat zien in het gebruiksgemak van een kleiner autootje. Gemoedsrust is dan niet onbelangrijk en dat heeft Kia ook in de gaten. Daarom geeft het merk ook 7 jaar (overdraagbare) fabrieksgarantie.

De meeste versies hebben een stuur dat in de hoogte én diepte regelbaar is en ook de voorzetel laat zich in de hoogte verstellen. Dat moet bijna iedereen een goede rijhouding opleveren, maar als je lange benen hebt controleer je toch even of je de origineel ogende tuimelschakelaars in de middenconsole niet met je knie bedient. Laat je je gaan in de uitrusting dan kan je de Rio probleemloos krijgen met verwarbare zetels, een verwarmbaar stuur, leder en een navigatiesysteem met een ingewerkt scherm. Het gevolg daarvan is natuurlijk wel dat je gebombardeerd wordt met meer knopjes dan je in een compacte auto verwacht. Maar het blijft al bij al behoorlijk overzichtelijk.

Zowel voor- als achteraan is er over het plaatsaanbod niets negatiefs te zeggen. De B-segmenters zijn de jongste tijd allemaal behoorlijk ruim geworden. Idem voor de koffer. Daar past 288l in als je de verstelbare rugleuning voor de achterbank in z'n meest rechtopstaande positie parkeert. En als je de achterbank plat legt, lust de Rio 923l.

Net als aan de buitenzijde, overtuigt het interieur door z'n afwerking en materiaalkeuze. Je kijkt om te beginnen op een compacte maar verzorgde boordplank. Daarin heeft de snelheidswijzer overigens een rond geïntegreerd LED-display, net als bij... je raadt het... Toyota. Toevallig had zustermerk Hyundai bij de i40 net dezelfde inspiratie. Het dashboard is grotendeels uitgevoerd in een zacht aanvoelend materiaal dat van ver een lederstructuur heeft en eigenlijk zijn ook alle andere materialen waar je mee in aanraking komt, voorzien van een zacht aanvoelende afwerking. Je kan je vragen stellen bij sommige van de aangeboden kleurencombinaties maar daar heb je op z'n minst de keuze.

Veiligheid

De instapversie, die bijna niemand in ons land bestelt, is gespeend van de leukste snufjes, maar alle veiligheidsuitrusting zit op alle modellen. En die is behoorlijk uitgebreid. Je hebt altijd recht op zes airbags, ABS met remkrachtverdeler, noodremhulp en stabiliteitscontrole. De hele mikmak. Er is zelfs een hill-start-hulp die verhindert dat je achteruit bolt als je op een helling wil vertrekken.

Natuurlijk zijn er driepuntsgordels en hoofdsteunen op alle zitplaatsen en heb je achteraan ook verankeringspunten voor kinderzitjes. Je kan in de uitrustingslijsten opklimmen maar de veiligheidsuitrusting blijft steeds gelijk.

Rijgedrag

We kozen voor de eerste kennismaking voor de 1.2l grote instapper. Een model dat het EcoDynamics-label op de kofferklep krijgt dankzij de aanwezigheid van een start/stop-systeem en op papier genoegen neemt met 4,8l/100km. De viercilinder produceert 85pk en 121Nm trekkracht, wat voldoende moet zijn om 1.029kg door het verkeer te loodsen. De opgegeven topsnelheid bedraagt 168km/u en de sprinttijd zou in 13,8 tellen moeten kunnen. Daarmee is de 1.2 vlotter dan de twee diesels - tenminste op papier.

In de praktijk is de Rio wat gehandicapt enerzijds door het feit dat zowel vermogen als koppel bij relatief hoge omwentelingssnelheden vrijkomen en anderzijds door de aanwezigheid van z'n vijfbak. Alle andere motorversies hebben recht op 6 versnellingen. Zelfs als je de Rio 1.2 stevig op de staart trapt, gebeurt er niet zo heel veel. Dat gebrek aan drama wordt natuurlijk versterkt door de ophanging die naar behoren filtert, maar niet zo karaktervol is. De stuurinrichting is nog een zwak puntje - de elektrische bekrachtiging geeft weinig sensatie en de stuurbeweging wordt onvoldoende lineair versterkt. Vooral rond de rechtuitstand reageert het iets te nerveus. Kia doet dat natuurlijk om je als bestuurder het gevoel te geven dat de Rio levendig op input reageert. Net als elke andere autofabrikant dat tegenwoordig doet. Maar het werkt niet.

Conclusie

Waren de ambities bij de vorige Kia Rio nog bescheiden, dan zijn ze nu torenhoog. Het model moet aan de poten van meer dan 50 concurrenten in het B-segment zagen. En als het van Kia afhangt, zijn die van de Toyota Yaris de eerste om eraan te beloven. Het aanbod van deze nieuweling bestaat uit een 1.2 met 85pk en een 1.4 met 109pk voor wat de benzines betreft. Bij de diesels is er een 1.1 met 75pk en een 1.4 met 90pk. De instapper op benzine kost € 13.690 en een diesel is er vanaf € 15.490. Beiden kunnen aanspraak maken op een overheidskorting omwille van hun lage CO2-uitstoot.

De jongste Rio is duidelijk opgegroeid. Aan de buitenzijde levert dat het model een meer assertieve, haast Europese koetswerkstijl op en omdat alle afmetingen behalve de hoogte in de plus gingen, zorgt dat aan de binnenkant voor meer plaatsaanbod. Zelfs in de koffer, die nu tussen 288 en 923l lust. Vooral de boordplank overtuigt, het is origineel van vorm en het gros van de materialen waar je mee in contact komt, voelen zacht aan.

Kia probeert voor eigenaars het risico zo veel mogelijk te beperken. Daarom geeft het merk 7 jaar fabrieksgarantie die overdraagbaar is. Daar heb je niet zo veel aan als onheil toeslaat in de vorm van een ongeluk, maar dan kan je beroep doen op ABS en ESP, zes airbags, Isofix bevestigingspunten en diens meer. Zaken die ook op de instapversie standaard zijn.

De 1.2l benzinemotor moet met 85pk en 121Nm slechts 1.029kg voortslepen, maar dat gaat niet echt van harte. Je moet de vijfbak en de viercilinder behoorlijk laten samenwerken om een beetje prestaties uit de combinatie te persen en dan verbruik je natuurlijk meteen meer dan de 4,8l/100km die Kia belooft, ondanks de aanwezigheid van een start/stop-systeem en een wat nerveus gecalibreerde elektrische stuurbekrachtiging. Misschien dat de kleine driecilinder diesel met iets meer trekkrachtreserve een ander verhaal oplevert.