Kia Rio 1.1 CRDI EcoDynamics

Inleiding

Toen Kia de nieuwe Rio introduceerde, schuwde de marketinglocomotief aan het hoofd van de Koreaanse sneltrein de superlatieven niet. ‘Hij is groter, dames en heren, en bovendien lichter, stiller, ruimer, zuiniger, geraffineerder ... en ziet hij er niet geweldig(er) uit bovendien?' Er werd nog nét niet fier verkondigd dat we collectief onze zoektocht naar wat automobielperfectie heet per direct konden staken. Nu moet je weten dat er in Europa in het B-segment over verschillende koetswerkvormen heen, meer dan vijftig verschillende modellen te koop zijn. En die vinden zichzelf allemaal behoorlijk interessant. Laten we de wierook dus maar even de kans geven te vervliegen. En ons vervolgens concentreren op de feiten.

In 2006 lanceerde Kia de derde Rio-generatie en sleet sindsdien wereldwijd bijna 900.000 eenheden. De vervanger wordt gebouwd in Kia's Sohari-fabriek in Korea, valt voortaan ook te bestellen als driedeurs en is zoals reeds gesteld groter - meer bepaald breder, langer doch lager - en bovendien ‘niet zwaarder'. Dat wil zeggen dat hij hetzelfde weegt als z'n voorganger, ondanks de toegenomen buikomtrek en de royaler toegekende basisuitrusting. Uiteraard is de Rio een kind van zijn tijd en springt hij vanzelfsprekend een pak bewuster met de brandstof om, een gegeven waarvoor onze testwagen alvast met de nodige bewijzen kon komen aandraven. Want onze 1.1 CRDI EcoDynamics in de hoogste Sense uitvoering en vijf portieren verklaart met 3,8l/100km toe te kunnen komen (99g CO2/km). Beperk je je tot de Access instapper, dan behoeft de kleine oliestoker met drie dappere cilinders amper 3,2l/100km, en pompt hij daarbij 85g/km koolstofdioxide richting achterligger. Hij is de jouwe voor €14.790, maar de positie van prijzenkraker wordt waargenomen door de reeds geteste 1.2 benzine die je slechts € 12.990 armer maakt (Lounge, driedeurs). Hoog tijd om na te gaan of de Kia jouw investering verdient.

Exterieur

Eerlijk is eerlijk: tot voor kort zouden we niet meteen overwogen hebben om een Rio van de vorige generatie als uitwendige gelijke naast een A1 of Polo te laten poseren. Vandaag lijkt dat idee echter niet eens zo ver meer naast de kwestie. Kia heeft ter zake duidelijk het licht gezien, getuige de frisse en westerse koetswerkontwerpen die het merk de laatste tijd uit zijn fabrieken laat rollen. Kijk maar naar secuur gesneden knapen als de Venga, Sportage en recent nog de Cee'd. In navolging van die populaire jongens was het Rio's beurt om zo'n Europees maatpak aangemeten te krijgen, compleet met de ondertussen welbekende tijgergrille, die zich prominent ophoudt tussen de geconcentreerd kijkende lichtunits.

Frontaal bevestigd de Rio met andere woorden de erg geslaagde en dynamisch ogende familiesnoet; in profiel zocht de ontwerper het terecht niet te ver en ging verder op hetzelfde, bewezen elan. De stijle wigvorm, goed uitgezochte verhouding tussen glas en metaal, het lage dak en enkele welgemikte spanningslijnen verlenen de Kia op zijn langste zijde de nodige schwung en appetijt. Alle pennentrekken stijgen resoluut naar achteren toe, en het kon dan ook haast niet anders of de poep van de hatckback moest er eentje van het forsere type worden. Kia ziet daarin gedeelde genen met de Sportage, al blijft het onduidelijk of dit louter om een observatie gaat, dan wel de bedoeling was.

Nu heeft die overigens met evenveel westerse flair uitgetekende, maar niettemin vrij volumineuze kont ook zo zijn voordelen. Zo past er onder de hoedenplank en bovenop het (optionele) reservewiel 288 liter met de achterbank in zijn gebruikelijke positie, een volume dat tot 923 liter aandikt als de achterzetels worden neergelegd. Handigheidje: de hoedenplank laat zich zonder gemor demonteren en past als gegoten rechtop tegen de leuning van de achterbank. Ga je dan aan het stapelen met een vakantieset zachte tassen voor vier, dan geloof je je ogen niet hoeveel de Kia kwijt kan. B-segmenters ... ze worden toch zó snel groot. Omdat de wielbasis met 70mm toenam en het koetswerk 25mm in de breedte groeide, doet ook het interieur een goede zaak als het om plaatsaanbod aankomt. Maar daarover zo meteen meer.

Interieur

Het weze ondertussen duidelijk dat Kia zijn zaakjes goed voor mekaar heeft als het een gloednieuw model van modieus plaatwerk moet voorzien. En in één zelfde beweging hebben de meest Duitse der Koreanen ook zichtbaar de finesse in de vingers bij het modelleren van een bijpassend interieur. Onze mond valt niet langer open als we bij het opentrekken van het bestuurdersportier een frisse, homogene en hoogwaardige binnenkant ontdekken die, eerlijk waar, amper nog moet onderdoen voor de concurrentie uit Wolfsburg of Ingolstadt. En toch, onderstreep het woord ‘amper': de aarzeling die in voorgaande zin nog wist binnen te sluipen, dankt zijn ontstaan aan enkele detailpunten die erop wijzen dat het totaalconcept toch nog beter kan. De handrem en de bekerhouders staan bijvoorbeeld te gezellig dicht tegen elkaar, zodat beide tegelijk benutten zere vingers oplevert. En de standaard usb aansluiting had geen zin om de al even standaard radio met onze iPhone te laten converseren, een onderonsje dat zo goed als alle wagens tegenwoordig niet meer afslagen. We zeiden het al - randbemerkingen.

Want alle zichtbare oppervlakken werden van aangename en leuk ogende materialen voorzien, die bovendien nauw op elkaar aansluiten en precies in elkaar overvloeien. Een dikke plus geven we Kia voor de klare tellerpartij, de texturen van geborsteld kunststof rond de audio-installatie en de prettige weerstand van de verschillende (draai)knoppen die het kwaliteitsgevoel naar omhoog brengen. We loven het merk om zijn moed om met tuimel'achtige' schakelaars of een bruin interieur wat uit de band te springen, en hebben geen enkele klacht over de manier waarop omgevingsgeluiden uit de cabine worden geweerd. Laat je je gaan in de uitrusting dan kan je de Rio probleemloos krijgen met verwarmbare zetels, een verwarmbaar stuur, leder en een navigatiesysteem met een ingewerkt scherm. De basisversie moet het evenwel zonder zaken als een manuele klimaatregeling of elektrische zijruiten stellen. Je zou kunnen stellen dat met de cabine, ook de optielijst enigszins de Duitse toer opging ...

We haalden al eerder de praktisch vormgegeven koffer aan, maar ook de inzittenden worden - gelet op het segment - behoorlijk verwend. Kia plaatste de A-stijl wat meer naar voren, wat in combinatie met een grotere wielbasis ook meer effectieve binnenruimte opleverde. De prima zittende stoelen bieden plaats aan vijf. Het verdient vermelding dat ook de rijhouding erg goed kan afgeregeld worden. Met uitzondering van de basis-Access is het stuur niet alleen in de hoogte, maar ook in de diepte regelbaar. Denk daarbij aan een goed uitgekiende hoek tussen het zitvlak en de boordplank, een quasi ideale positionering van de versnellingspook ten opzichte van die van het stuurwielbereik, de royale been- en knieruimte voor de voorin gezeten en de forse, uitstekend verstelbare hoofdsteunen, en je kan je wel voorstellen dat we weinig tot geen kanttekeningen bij Kia's huiswerk hebben. In deze rubriek alvast.

Veiligheid

De instapversie is naar Koreaanse normen wel wat magertjes aangekleed, maar alle veiligheidsuitrusting zit op alle modellen. Meer dan elders telt in dit segment elke euro, dus is het wel net zo prettig om te weten dat je niet hoeft te bezuinigen op een airbag of twee als je absoluut navigatie wil. Bovendien heeft het legioen beschermengelen een behoorlijk indrukwekkende getalsterkte. Je hebt altijd recht op zes airbags, ABS met remkrachtverdeler, noodremhulp en stabiliteitscontrole. De hele mikmak dus. Er is zelfs standaard een waakhond ingebouwd die verhindert dat je achteruit bolt als je op een helling wil vertrekken.

Natuurlijk zijn er driepuntsgordels en hoofdsteunen op alle zitplaatsen en heb je achteraan ook verankeringspunten voor kinderzitjes. Je kan in de uitrustingslijsten opklimmen maar de veiligheidsuitrusting blijft steeds gelijk. Vooruitstrevend spul zoals een rijstrookassistent of botspreventieradar is er niet, maar dat is in het B-segment dan ook vooralsnog niet verrassend.

Rijgedrag

Staan de verhitte trompetten van alle voorgaande lof nog na te kletteren, dan steekt in dit onderdeel bij Kia gewoonlijk een verkoelend tochtje op. Het merk is ambitieus en laat geen gelegenheid onbenut om erop te wijzen hoeveel progressie in zowat alle domeinen van de automobielkunde is gemaakt; maar als het op bovengemiddeld rijplezier en zuinigheid aankomt, bleek de revelatie vaak ietwat voorbarig afgekondigd. De Rio is echter anders. Al kan deze vaststelling ook sterk gekleurd zijn door de gekozen motorisatie. We lieten de 1.2 en 1.4 benzine, alsook de performante 1.4 turbodiesel voor wat ze zijn en gingen de boer op met de groenste rakker uit de prijslijst, de 1.1 CRDI met 75pk.

De kleine driecilinder is uitgerust met een resem EcoDynamics attributen om je met indrukwekkend laag normverbruik van 3,8l/100km (Sense uitvoering) en een CO2 uitstoot van 99g/km naar de dienst inschrijvingen te sturen. Start&stop, elektrisch bekrachtigd stuur en zelfs een zesde versnelling werden hiervoor opgetrommeld. Die toewijding indachtig is het des te teleurstellender dat het testgemiddelde van 5,3l/100km je weer met de neus op de feiten drukt. Afgezien van het overdreven optimisme dat Kia nogal eens durft te manifesteren als het op dit cijferwerk aankomt, gaat de driepitter wel als een bijzonder fijn krachtbronnetje door het leven. Leuk geluid, gretig in de toeren klimmend en helemaal passend bij de rijstijl waartoe het interieur je aanzet. Nooit hadden we het gevoel over te weinig kracht te beschikken, met uitzondering misschien van hernemingen rond de snelheidslimiet op de autosnelweg.

En ander traditioneel maar niettemin heikel punt op het Koreaans rapport is de communicatie tussen stuur, onderstel en bestuurder, maar ook hier weer viel de Rio niet echt door de mand. De halfstarre achteras en de McPhersons vooraan filteren onregelmatigheden behoorlijk weg en reageren voorspelbaar als je de limieten aftast, al liggen die gezien het gemonteerde blokje weliswaar zo goed als onbereikbaar ver. De stuurinrichting is nog een zwak puntje - de elektrische bekrachtiging geeft weinig sensatie en de stuurbeweging wordt onvoldoende lineair versterkt. Maar ook hier maken we de kanttekening dat we minder nervositeit of gespeelde levendigheid ervoeren dan op het eerder geteste exemplaar met de 1.2 benzine.

Conclusie

Kia is met drie modellen in het B-segment vertegenwoordigd: de excentrieke Soul, de compacte monovolume Venga en deze wat traditionelere Rio. Leverbaar met drie of vijf deuren, kan worden uitgerust met een 1.2 of 1.4 op benzine en een 1.4 diesel, maar ook met een drie cilinders tellend 1.1 oliestokertje dat erin slaagt de Koreaan in zijn meest elementaire uitvoering gemiddeld over honderd kilometer amper 3,2 liter te laten drinken. Waardoor de Kia pronkt met een uiterst lage CO2 emissie van 85g/km. Wij lieten deze veelbelovende krachtbron monteren in een vijfdeurs Sense met alle toeters en bellen, en waren benieuwd of deze herboren Rio de gevraagde € 19.790 waard was.

Langs de buitenkant bestaat daar alvast weinig twijfel over, want Kia leverde een koetswerk af dat vanuit elk zichtpunt ‘klopt'. De typische familiesnoet, de dynamische flanken en zelfs het kloeke achterwerk ogen niet alleen westers en modern, maar werden ook gezegend met de juiste proporties en zijn wars van overdadige accenten. Ook binnenin overtuigt de gehanteerde aankleding met zijn soberheid, ergonomie en materiaalkeuze, die eigenlijk niet hoeft onder te doen voor concurrenten uit de Heimat. Iedereen zit betrekkelijk ruim, de afstelmogelijkheden zijn adequaat en de koffer is verrassend praktisch. Maar bovenal heeft de auto massa: zowel in de voortreffelijke demping van het geluid, de goede filtering van oneffenheden als de interactie met de bedieningsinstrumenten, voelt de Rio veel voller en groter aan dan hij is. En dat is een compliment.

De Rio stijgt in achting, maar ook in prijs. Niet verwaarloosbaar is het feit dat het merk ook 7 jaar (overdraagbare) fabrieksgarantie aanbiedt, maar toch. De basisversies zijn eerder schaars aangekleed, zo moet je al in het derde (en voorlaatste) niveau gaan winkelen vooraleer klimaatregeling standaard wordt voorzien. Daarbij komt dat de Rio zijn beloofde zuinigheid niet kan waarmaken: schommelt het gemiddelde nog rond de vijf liter als je binnen de agglomeratie blijft, dan klimt het richting 5,6 eens de autostrade wordt betreden. Maar het driepittertje klinkt wel aardig en doet zijn werk behoorlijk goed, zo goed zelfs dat hij ons liet vergeten dat hij maar liefst zestien seconden nodig had om de Rio naar de honderd op de tellernaald te brengen. Het blokje is anderzijds krachtig genoeg bij lagere snelheden, het gebied waarin de Rio het meest zal worden ingezet. Het samenspel tussen onderstel en krachtverwekker komt dan ook erg harmonieus over, zoals de hele auto eigenlijk. Foto's vind je hier.