Kia Picanto 1.0 & 1.2

Inleiding

Kia lanceerde de eerste Picanto in 2004 als opvolger van de Pride om een stevige voet tussen de deur van het Europese A-segment (tegenwoordig goed voor 12% marktaandeel in Europa en goed 7,2% in België). De auto werd in 2007 gefacelift en vond in Europa zo'n 300.000 grotendeels tevreden klanten. Die een nieuw vervoermiddel aansmeren is de eerste roeping van de nieuwe generatie, maar tegelijk wil Kia het model verteerbaar maken voor een grotere groep. Niet in het minst bij mannen.

Het gamma bestaat uit een 1.0 driecilinder met 69pk en een 1.2 vierpitter die 87pk opwekt. De piepkleine maar dappere 1.1l dieselmotor uit de vorige generatie is er niet meer. Die komt later dit jaar in grondig herwerkte vorm terug in de nieuwe Rio, maar omdat 86% van het cliënteel in dit segment -zelfs in ons dieselminnend land- voor benzine opteert was die investering hier eerder vergezocht. Beide motoren worden standaard aan een handbediende vijfbak gekoppeld en de 1.2 is er desgewenst ook met een automaat. Die mist het start/stop-systeem dat seriematig op de handgeroerde versies wordt gemonteerd en moet het stellen met een versnelling minder. Dat helpt de CO2-uitstootcijfers danig om zeep, met 125gr/km als resultaat. En dat terwijl zowel de drie- als de viercilinder met 95 en 100gr/km respectievelijk beiden in aanmerking komen voor een overheidspremie van 15%. Haast net zo goed als de beste diesels en omdat er minder rotzooi uit de uitlaat komt, een pak milieuvriendelijker.

De constructeur kleeft in ons land een vanaf-prijs van € 10.190 op de 1.0 en levert de steeds wat beter uitgeruste 1.2 vanaf € 11.840. Het verschil tussen gelijk uitgeruste versies bedraagt slechts € 400. Momenteel moeten we het stellen met de vijfdeurs, maar in september komt er nog een driedeursversie die een tikkeltje sportiever is gelijnd.

Exterieur

De nieuwe Picanto moet het in z'n segment onder meer opnemen tegen prijskrakers als de Hyundai i10, Suzuki Alto en Chevrolet Spark. Maar hij kan tegen z'n hoger prijskaartje in elk geval een smakelijker uiterlijk plaatsen. De koets is net zo breed en hoog als voorheen en 6cm langer. Ze rust op een wielbasis die met 1,5cm is toegenomen. En bovenop hetzelfde platform als de eerder genoemde i10 wist ontwerper Peter Schreyer (voorheen bij VW-Audi onder meer verantwoordelijk voor de TT en de New Beetle) alvast een koets te pennen die volwassen, kloek en gebalanceerd overkomt. Kijk naar de concurrentie en je weet dat die taak niet eenvoudig was. Stijlmatig kan de nieuwe Kia zelfs de maat nemen van de Toyota Agyo/Citroën C1/Peugeot 107 drieling en veilt hij misschien zelfs aan de stoelpoten van de Yaris. De wens om meer mannelijke kopers aan te trekken is geloofwaardig, zolang je oog niet valt op de Hankook eco-bandjes die zowaar een bloemmotief op de flank dragen.

Bij dat meer volwassen uiterlijk hoort ook een meer bruikbare koffer. Die is met een volume van 200l 27% groter dan voorheen. Niet dat de Picanto daarmee een gedroomde reiswagen wordt natuurlijk, al scheelt het wel een slok op de borrel. De achterbank is neerklapbaar en dan kan je tot 870l laden.

Interieur

Vier wijd openslaande portieren geven toegang tot een interieur waaraan de Koreanen schijnbaar net zo veel aandacht besteedden als aan de buitenzijde. Het plaatsaanbod is gezien de beperkte buitenafmetingen alvast acceptabel. We parkeerden ons op de tweede zitrij achter een 1,8m lange bestuurder en hadden weinig reden tot klagen. En aan het stuur, dat zich alleen in de hoogte laat verstellen, is de rijhouding bevrediging. De achterbank is niet de meest ergonomische en lange ritten kunnen vermoeidheid veroorzaken. Eigenschappen die in de natuurlijke biotoop van de Picanto - de stad - niet of nauwelijks zullen spelen. Nochtans is het model ook voor langere ritten niet slecht uitgerust. De middenconsole en de portieren hebben opbergvakken en ingenieuze bekerhouders, het handschoenvakje is 9,6l groot en wie de geluidsinstallatie naar z'n smaak wil kneden kan probleemloos een iPod-aansluiting aanvinken. Het kost wel allemaal centen want de Picanto is in z'n basisversie niet eens van een radio voorzien.

De gebruikte kunststoffen zijn een meevaller en door ze deskundig te doorsnijden met glanzende sierlijsten schept Kia een sfeer die je haast doet vergeten dat hij verre van de goedkoopste uit z'n segment is. Het stuurwieltje is een heus stijlelement en erachter zit een instrumentarium met drie diep uitgesneden kokers. Voor de afleesbaarheid is dat uitstekend, wat niet geldt voor het display van de radio, dat zich graag wentelt in verhullend zonlicht. Op een enkel ergonomisch en te vergeven eigenaardigheidje na, vraagt de Picanto ook erg weinig gewenning. Als interieur het criterium is, kan je enkel stellen dat de Koreanen hun huiswerk goed hebben gemaakt.

Veiligheid

Kia was niet van plan een karige veiligheidsuitrusting z'n goede punten te laten ondermijnen. Dat betekent evenwel niet dat we niets meer te wensen zouden hebben. Stabiliteitscontrole is op alle versies een optie van € 500. In een ideale wereld zou dat standaard zijn. Toch heb je aan ABS met remkrachtverdeler, noodremhulp, zes airbags, driepuntsgordels op alle zitplaatsen en Isofix-bevestigingspunten voor kinderzitjes in dit segment een veiligheidspalet dat je als compleet mag beschouwen.

Vanaf het tweede uitrustingsniveau is de Picanto zowel vooraan (dagrijlichten) als achteraan uitgerust met LED-lampen. Dat valt weliswaar beter op het netvlies, maar het effect van een geoptimaliseerde zichtbaarheid op de veiligheid is evenmin te onderschatten.

Rijgedrag

Het onderstel van de Picanto is klassiek. Een onafhankelijk voorophanging wordt een gecombineerd met een geleide achteras. Een degelijke basis die zonder extremen op te zoeken een voorkeur geeft aan comfort. De eerder al vernoemde Hankook ecorubbers helpen het verbruik te drukken en zijn daarom wat aan de gladde kant. Voor het gripniveau is dat weinig bevorderlijk. Dat het niet echt een probleem vormt heeft enerzijds met de roeping en anderzijds met het voorspelbare onderstuurde karakter van de auto te maken. Verrassingen hoef je niet te verwachten. Het stuur geeft voldoende houvast en verraadt de roeping van het model als stadswagen. De parkeervirtuoos uithangen zal je nooit een spierverrekking opleveren. Wie de Picanto echter zo vlot wil rijden als hij eruit ziet, zal zich ergeren aan de gevoelloze elektrische bekrachtiging.

Een elektrische tandheugelinrichting voor de besturing bespaart echter wel benzine. Koppel dat aan moderne efficiënte benzinemotortjes en een start/stop-systeem en je krijgt resultaten die goed zijn voor je bankrekening en het milieu. De 1.0 tikt af op 4,1l/100km en de 1.2 verbruikt 2 deciliter meer. Hanteer de principes van het ecorijden en je haalt waarden die met de fabrieksgegevens flirten. De kleinste van de 2 heeft een stevige trap onder de kont nodig om vlot te presteren en komt ook dan niet verder dan een sprinttijd van 14,4 tellen en een top van 152km/u. Het verschil met de 1.2 die 87 in plaats van 69pk maar nauwelijks meer koppel heeft is groot; 11,2 seconden en 171km/u. Wie dynamisch van A naar B wil, investeert dus best in de tweede. Remmen doen beiden meer dan behoorlijk, zelfs wanneer ze zwaar belast worden. Wie dat echter frequent wil doen, stipt best stabiliteitscontrole aan. Daarop worden de achterste trommelremmen immers vervangen door schijven en die hebben net wat meer uithouding en bijtkracht.

Conclusie

Kia lanceerde de eerste Picanto in 2004 als opvolger van de Pride. De auto werd in 2007 gefacelift en vond in Europa zo'n 300.000 grotendeels tevreden klanten. Die een nieuw vervoermiddel aansmeren is de eerste roeping van de nieuwe generatie, maar tegelijk wil Kia het model verteerbaar maken voor een grotere groep. Het gamma bestaat uit een 1.0 driecilinder met 69pk en een 1.2 vierpitter die 87pk opwekt. Beide motoren worden standaard aan een handbediende vijfbak gekoppeld en de 1.2 is er desgewenst ook met een automaat. Beide handgeschakelde varianten komen in aanmerking voor een overheidspremie van 15%, dankzij een zeer lage CO2-emissie van respectievelijk 95 en 100gr/km. De constructeur kleeft in ons land een vanaf-prijs van € 10.190 op de 1.0 en levert de steeds wat beter uitgeruste 1.2 vanaf € 11.840. Het verschil tussen gelijk uitgeruste versies bedraagt slechts € 400.

Momenteel moeten we het stellen met de vijfdeurs, maar in september komt er nog een driedeursversie. En dan zijn er nog Kia's garantievoorwaarden die een dekking van 7 jaar met een beperking van 150.000km voorzien. Dat kwalificeert als riant, al is onduidelijk hoeveel roet de kleine lettertjes in het eten kunnen strooien.

De koets is net zo breed en hoog als voorheen en 6cm langer. Ze rust op een wielbasis die met 1,5cm is toegenomen. Bij een meer volwassen uiterlijk hoort ook een meer bruikbare koffer. Die is met een volume van 200l 27% groter dan voorheen. De achterbank is neerklapbaar en dan kan je tot 870l laden. Ook binnenin hebben de Koreanen hun huiswerk goed gemaakt. De rijhouding is bevredigend, net als het plaatsaanbod en de gebruikte materialen zijn een meevaller. De afleesbaarheid van het instrumentarium is net als de ergonomie uitstekend. Eigenlijk vormt alleen het aflezen van het informatiedisplay van de optionele radio een uitdaging. De middenconsole en de portieren hebben opbergvakken en ingenieuze bekerhouders, het handschoenvakje is 9,6l groot en wie de geluidsinstallatie naar z'n smaak wil kneden kan probleemloos een iPod-aansluiting aanvinken.

Stabiliteitscontrole is op alle versies een optie van € 500. Toch heb je aan ABS met remkrachtverdeler, noodremhulp, zes airbags, driepuntsgordels op alle zitplaatsen en Isofix-bevestigingspunten voor kinderzitjes in dit segment een veiligheidspalet dat je als compleet mag beschouwen. Het onderstel reageert voorspelbaar en het is weinig verrassend dat Kia bij dit model comfort laat primeren. Wie toch wat vlotter uit de voeten wil, opteert best voor de 1.2 in plaats van de 1.0. Die presteert merkbaar vlotter en het prijsverschil (tussen gelijk uitgeruste versies) is met € 400 bescheiden.