Jaguar XE P250

Inleiding

Jaguar heeft, zo moet je concluderen, een haat-liefde verhouding met het segment van de compacte berline. Meer haat dan liefde trouwens. Ooit werd het hen opgedrongen door leenheer Ford, dat ze een Mondeo liet verkleden. Die X-Type was pakken beter dan z’n reputatie. De XE werd in 2015 met dezelfde beweegredenen gelanceerd - een beetje meer volume draaien. Dat beetje lukt beter dan het volume. We zetten ‘m hier bij Auto55 al eens op een lijst van auto’s die beter verdienden.

Inmiddels is die concurrent voor de BMW 3-Serie (zie hier voor een test van de nieuwe), Mercedes C-Klasse en Audi A4 alweer vier jaar oud. En dan dringt een opfrisbeurt zich op. Die omvat geen grote technische wijzigingen. Wel technologische verfijning. De motoren blijven ook gewoon. Daar werd de afgelopen tijd overigens al flink wat aan gesleuteld. De zescilinders zijn allemaal al verdwenen. Nu heb je onder de kap louter nog tweeliters die Jaguar Land-Rover zelf maakt (van het Ingenium-type). Als diesel zijn die 180 of 240pk sterk. Als benzine is dat 250 of 300pk.

Duurder geworden

Vier jaar geleden had je al een XE vanaf € 34.990. Tegenwoordig is dat al meteen € 42.890. Een pittig verschil dat evenwel niet geheel aan de inhaligheid van de Britten is toe te schrijven. Destijds moest je immers zelf met de transmissie roeren en kreeg je voor die prijs een diesel met 163pk. Tegenwoordig heeft elke versie een automaat. De benzineversie met 250pk, hier voorgereden, is er vanaf € 44.200 al moet je nog wel een vijftal flappen rekenen voor opties, wil je hem gelijkaardig uitdossen.

Dat de catalogusprijs wat de hoogte in ging, geldt natuurlijk ook voor z’n voornaamste concurrenten. Bovendien kunnen we je verklappen dat zo’n XE maar zelden voor de catalogusprijs verkocht wordt. Het is dus niet de onwil van Jaguar om z’n klanten met een aantrekkelijk pakket te bedanken, dat het matige succes van deze berline verklaart - dat schuilt vooral in z’n onvermogen om competitieve leasingtarieven voor te leggen. Het is niet meer zo frappant als weleer - maar een Jaguar devalueert nu eenmaal meer dan een BMW of Mercedes.

Exterieur

Over het uiterlijk van de XE was bijna iedereen tevreden. De aanpassingen gaan dan ook niet verder dan wat je van een conventionele facelift verwacht. Kop- en staartlichten met nieuwere lichttechnologie bijvoorbeeld. En vooral achteraan van design aangepakt zodat je hem minder makkelijk verwart met de grotere XF.

Zuivere lijnen

De achterbumper is wat aangedikt, de voorbumper een tikkeltje agressiever vormgegeven. Gooi er nog nieuwe kleurtjes en velgen bovenop en je hebt het gehad. Fijn vinden we het om te zien dat Jaguar het al bij al sober houdt. Er hangt relatief weinig opsmuk tegen de koets geplakt.

Interieur

Het grootste nieuws zit in de XE om de bestuurder heen. Boordelektronica. De XE voelde daar al van bij het begin verouderd aan. Ze moeten ook roeien met de riemen die ze hebben. De jongste tijd werd echter een hoop geïnvesteerd in die technologie. Het siert dat de Britten niet meteen de race om het grootste scherm inzetten, maar dat er wordt nagedacht over een handige, meer behouden opstelling.

Weg is de draaiknop voor de automaat

De rol voor de schermen vooraan (tot maximaal 3) is minder prominent, maar net zo ingrijpend. Een benchmark is het systeem niet. Daarvoor is het wat te traag en te omslachtig. Maar eens je je weg erin vindt, apprecieer je wat Jaguar deed. Vooral het scherm achter het bedieningspaneel van de klimaatregeling (voor het eerst geïntroduceerd op de Range Rover Velar) blijft overtuigen met z’n fijne integratie.

Voorts ook nog anders: de draaiknop voor de bediening van de automaat is verdwenen. Er zit nu een meer conventionele selectiehendel. Er waren blijkbaar mensen die zo’n draaiknop niet aangenaam vonden. Tja.

Al het overige blijft zoals het was. In het kort: je zit nog steeds ingekapseld naast een relatief hoge middentunnel en het plaatsaanbod is correct zonder meer. Ruim is hij echt niet te noemen.

Veiligheid

Vier jaar geleden was de XE een voorbeeldige leerling in de veiligheidsles: vijf EuroNCAP-sterren vielen hem te beurt. En een kleine update in 2016 zorgde ervoor dat die score behouden bleef. Aan de structuur wijzigde ditmaal natuurlijk niets, dus de veiligheid van volwassenen of kleine inzittenden blijft op hetzelfde niveau (resp. 92 en 82%).

Digitale binnenspiegel

Vooral op technologisch vlak scherpte de onafhankelijke veiligheidsorganisatie z’n criteria verder aan. Jaguar reageert door onder meer een automatisch noodstopsysteem (bij stadssnelheden) met voetgangerdetectie en een actieve rijstrookassistent op de lijst met standaardvoorzieningen te zetten. En tegelijk worden er wat meer snufjes beschikbaar tegen een meerprijs.

De digitale binnenspiegel bijvoorbeeld - we maakten er onlangs mee kennis in de Range Rover Evoque. Goed voor de zichtbaarheid, maar toch een stuk minder natuurlijk dan een conventionele spiegel.

Rijgedrag

Op vlak van rijgedrag kon de XE altijd al overtuigen. Vier jaar later blijft dat zo. Een aluminium-intensieve structuur, een uitstekende gewichtsverdeling en een geavanceerde ophanging zijn uitstekende basisingrediënten. De afstelling van Jaguar is bovendien uit de kunst. Koud gesteld: de Britten leren de Duitsers hier een lesje. De XE is nauwkeurig, prettig, beheerst z’n koetswerk goed én is tegelijk uitstekend gedempt. Een echte drivers car.

Prettig, maar dorstig

Die tweeliters van Jaguar Land Rover zijn in de praktijk (9,3l/100km) een stuk minder zuinig als op papier (7,0l/100km). Anderzijds rijden ze wel heerlijk. Ze komen vooral gretig uit de hoek en stuwen je voort op een wolk aanzienlijke turbodruk. 250pk is natuurlijk niet niets - toch voelt het als nog wat meer aan. Vooral wanneer je rustig aan doet. Op de staart trappen gaat natuurlijk ook. 6,5 tellen is een indrukwekkende acceleratietijd voor wat tegenwoordig de instap-benzine is. De top is natuurlijk afgeregeld op 250km/u.

Conclusie

Er verandert eigenlijk niet zo veel aan de XE. Hoera, eigenlijk. Want het was altijd al een uitstekend rijdende auto. Hij blijft op dat vlak niet louter moeiteloos overeind ten aanzien van de klassieke premium-Duitsers. Hij heeft ze lessen te leren. Aan de buitenkant zijn de wijzigingen ook bescheiden. Ze komen vooral de herkenbaarheid van het model ten goede.

Beter, maar goed?

Binnenin nog steeds een knus gevoel, geen zee van ruimte, maar wel comfortabele zetels. En om je heen meer schermen en snufje die aanvoelen alsof ze van deze tijd zijn. Mercedes en BMW zijn nog niet ongerust, maar de achterstand werd toch weer wat kleiner.

Je las het al - een onverdienstelijke auto was de XE nooit. Maar dat leverde hem niet het verhoopte verkoopsucces op. En dat is wat deze opfrisbeurt niét goed kan maken. Deze knappe, prettig sturende vierdeurs zal op bedrijfsparkings een rariteit blijven.