Jaguar X-Type Estate 2.0D

Inleiding

Het is slechts jaren en niet eens decennia geleden dat een aantal kenmerken die toen al algemeen aanvaard werden bij andere merken uit het hogere segment bij Jaguar als taboe werden beschouwd. We kunnen er zonder probleem vier opnoemen; een kleine, meer budgetvriendelijke Jaguar, een diesel, een break, een handgeschakeld exemplaar. En nu staat op onze testbank een wagen die dat allemaal is: de Jaguar X-Type Estate. Het gevestigde cliënteel, dat doorgaans enige graad van vergrijzing heeft bereikt en traditie hoger in het vaandeel heeft staan dan innovatie, moet slikken want eigenaar Ford drukt door. Sterker nog, sceptici zouden kunnen claimen dat de eigenheid van het merk verloren gaat want meer en meer componenten worden aan het moederhuis Ford ontleend en anderzijds vinden we enkele stukken huismechaniek terug bij de andere Europese luxemerken van het concern (Aston Martin, Volvo en Land-Rover). Strikt genomen heeft de X-Type, ondanks een hertekende ophanging, aangepaste aandrijflijn en herwerkte motoren, zelfs meer gemeen met een -excusez moi- ordinaire Mondeo dan met het andere edele blik dat de fabriek in Coventry verlaat. Maar nu wil die Mondeo, toch ietwat banaal van uiterlijk, verre van de slechtste auto uit het segment zijn. De missie is duidelijk; determineren of deze onorthodoxe mix ‘werkt’.

De X-Type is verkrijgbaar met drie zescilinder benzinemotoren met een inhoud van 2.0, 2.5 en 3.0l. De prijzen daarvan beginnen bij € 31.950 en lopen op tot € 42.150. De diesel is verkrijgbaar vanaf € 28.350. De beschikbare uitrustingsniveau’s zijn zoals bij de meeste benzineversies Classic, Executive en Sport. De Sport-versie van onze testwagen kost standaard € 31.950, inclusief lichtmetalen velgen, sportophanging, sportstuur en twee bekerhouders in een neerklapbare armsteun achteraan, maar de rits opties doen onze testwagen probleemloos boven € 45.000 uittorenen.

Exterieur

Weinigen beweren dat Jaguar het ontwerp van de X-Type slecht heeft aangepakt want hoewel het uiteraard wennen is aan de naar Jaguar-normen bekromen dimensies van het geheel, voldoet het uiterlijk aan de vooropgestelde normen. De X-Type is onmiddellijk herkenbaar als een kat en straalt elegantie, sierlijkheid en klasse uit in een moeilijke combinatie met kracht. Aan welke pennentrek dat gelegen is, valt nauwelijks te determineren, maar de X paait duidelijk een jonger publiek dan de grotere berlines van het merk. Opdracht volbracht met andere woorden. Wat de berline betreft ten minsteij de opdracht om het van traditie doorspekte design-erfgoed van de constructeur om te zetten naar een break -nota bene een ‘functionele’ variant- kan de ontwerpers toch niet licht gevallen zijn. Uiteraard blijft de herkenbaarheid van het front, maar referentiepunten achteraan zijn moeilijker te definiëren. Toeval of niet, de achterpartij heeft wat weg van de Volvo V40 die inmiddels uit de catalogus verdwenen is. Erg vinden we dat niet, want het ontwerp viel bij omstaanders doorgaans in de smaak. De vraag naar of het ook ‘Jaguar’ is kan nog stof leveren voor geanimeerde toogdiscussies. Of nee, Scotch Single Malt en Davidoff-sigaar-discussies.

Aan de buitenzijde kan je als X-Type klant opteren voor stilistische stromingen die meer de elegante, dan wel meer de sportieve kant op gaan. In het geval van onze testwagen werd het dat laatste. De zwarte koetswerkkleur zorgt in dit geval voor een stealth-look met meegespoten radiatorrooster, beschermlijsten en deurklinken. Enkel de type-aanduiding achteraan is verchroomd. Adembenemend (optioneel) 18-duims lichtmetaal maakt het plaatje compleet. Het eindrapport voor deze X-Type is positief, al verliest onze testwagen wat punten voor een afwerkingsfoutje.

Interieur

De stijlrichting van het exterieur wordt naar binnen toe weerspiegelt in het gebruik van duidelijk uitgesneden zitmeubilair en het gebruik van optionele koolstofkleurige inlegelementen voor het de traditionele Jaguar-stijl gegoten boordplank. De afgeronde middenconsole met (duur) aanraakscherm dat voor een overzichtelijke en gebruiksvriendelijke bediening van de meeste elektronica als CD-speler, GPS en telefoon zorgt, zullen voor elke fan van het merk herkenbaar zijn. Met uitzondering van de gebruikte kunststoffen, die voor de bedieningshendels aan het stuurwiel en enkele knoppen toch wat te goedkoop ogen, valt het allemaal in de smaak en zijn er geen ergonomische valkuilen.

Het plaatsaanbod is vanzelfsprekend vergelijkbaar met dat van de Mondeo, wat borg staat voor een gunstige verhouding tussen binnenruimte en koetswerkafmetingen. Door de verstelbare stuurkolom en de uitgebreide instellingsmogelijkheden in de harde, doch comfortabele voorzetels is de rijhouding perfect. De hoge daklijn achteraan zorgt voor voldoende hoofdruimte. Verwacht dus geen problemen bij het huisvesten van volwassenen. De voet- en knieruimte is vergelijkbaar met die van concurrenten in deze klasse, maar echt uitblinken doet ze niet. Over het zitcomfort van de achterbank zijn we vol lof. Daar doet deze X het zelfs marginaal beter dan de Mondeo, die toch een te schuin opgesteld zitvlak heeft. Enkel de knieruimte zou krap kunnen worden als de inzittenden vooraan elke beschikbare centimeter ruimte willen confisqueren.

De kofferklep is zoals de laatste trend dicteert voorzien van een apart te openen achterruit voor het laden van kleine stukken. Daarnaast krijg je een kofferinhoud van 455l, wat normaal is voor een lifestyle-georiënteerde break. De achterzetels laten zich in ongelijke delen neerklappen (70/30) tot een nagenoeg vlakke laadvloer zodat het voertuig ook kan ingezet worden voor een weekenduitstap naar de plaatselijke doe-het-zelf zaak. Of je kan een extra set golfclubs meenemen naar uw wekelijkse treffen op de minutieus geknipte grasmat.

Veiligheid

De veiligheidsuitrusting bestaat uit zes airbags, twee frontale exemplaren met twee fasen, zijdelingse plofkussens vooraan en gordijnairbags. Daarnaast noteren we de obligate driepuntsgordels op alle zitplaatsen, vooraan voorzien van spanners en spankrachtbegrenzers. Een knie-airbag voor de bestuurder is enkel voorzien voor de 2.5 en 3.0 benzinemotoren. De actieve systemen bestaan uit een geavanceerd ABS-systeem met remkrachtverdeler en tractiecontrole. De uitrusting vertoont sowieso hiaten en de optielijst is lang en prijzig, maar het is ronduit schandalig dat voor een derde hoofdsteun achteraan moet bijbetaald worden.

Rijgedrag

“Een diesel!” schreeuwde men bij Jaguar ongetwijfeld verbouwereerd alvorens op zoek te gaan naar hun zojuist verloren oogbollen op de mahoniehouten vergadertafel in het hoofdkwartier van het Britse luxemerk. Enige discussie achteraf bleek de Ford-vertegenwoordiger aan de andere kant van de tafel stoïcijns te laten want het in het vooronder van onze testwagen huist een zelfontbrander die zijn roots heeft bij de gigant met het blauwe ovaal. Toch neemt Jaguar de overigens uitstekende 2-liter common-rail dieselmotor niet klakkeloos over. De Britten hebben eraan gewerkt om hem beschaafder te maken. Laat ons hopen dat het publiek voor de combinatie valt want het dieselverhaal kost Jaguar de commercialisering van een compacte tweezitter. We kunnen in elk geval concluderen dat de aanpassingen geslaagd zijn, want de krachtbron doet z’n werk met meer finesse en minder decibels dan in de Ford. Toch kan je aan de typerende dieseleigenschappen niet ontsnappen. De trillingen en het grollende motorgeluid, ook als is het goed gedempt, halen het niet bij de finesse van een zescilinder benzinekrachtbron. De prestaties zelf zijn nauwelijks beschamend te noemen, vooral in de tussenspurtjes geeft het geheel vertrouwen. Bij 3.800t/min wordt 130pk geleverd terwijl het koppel al bij 1.800t/min. piekt op 330Nm. De Estate spurft daarmee naar 100km/u in een redelijke 10,2sec en haalt een top van 198km/u. We zullen aan het feit dat we meer verwacht hadden dus niet te zwaar tillen, ook al biedt de concurrentie duidelijk meer vermogen in deze klasse. Een zesbak was wel leuk geweest en een automaat had op z’n minst aangeboden mogen worden.

Dat de constructeur ook achterwielaandrijving moest opgeven, kon er nog wel bij veronderstellen we. Het alternatief hoeft in dit geval niet meteen een stap terug te zijn want de X-Type werd aangekondigd met een aandrijflijn voor de vier wielen. Alleen hebben de instapversies daar geen recht op. De diesel wordt bijgevolg altijd aangedreven op de voorwielen, wat uiteraard een stap terug is. De buitensporig brede band zorgt wel voor een optimale tractie, een hogere stabiliteit en finaal dus ook voor een sportieve rijsensatie. De ophanging werd grotendeels overgenomen van Ford, maar vanzelfsprekend werd de afstelling onder handen genomen. De X-Type heeft een comfortabel onderstel, maar is op de Sport voorzien van een aangepaste ophanging die spijtig genoeg dubieuze feedback geeft. Breed 225/40 R18-rubber zorgt in combinatie met een precies stuurwiel voor een alerte, snedige reactie op de commando’s van de bestuurder, parasietreacties zijn tijdens snelle bochten niet geheel uit de lucht. Door het brede bandoppervlak en de kleine wangen krijg je bovendien alle oneffenheden doorgespeeld, zijn rolgeluiden niet uit de lucht en wordt het geheel wel erg gevoelig voor sporing. Spijtig dat Jaguar de durf ontbrak om een écht sportief afgestelde ophanging te steken. Dat zou, in combinatie met een hogere band, zorgen voor een beter weggedrag en minder rolneigingen in de bochten. Omdat deze X ook als familiewagen inzetbaar moet zijn, scoort de filtering van kleine oneffenheden ondermaats.

Conclusie

Na de overname van Jaguar door Ford werd beslist de rendabiliteit van de luxueuze dochteronderneming te vergroten door het productievolume op te drijven. Met alleen het elitaire aanbod dat destijds de catalogus vulde ging dat niet, dus mikte men op een stunt à la Mercedes of BMW, die succesvol compacte modellen commercialiseerden. Het verhoopte productievolume haalt de constructeur vooralsnog niet, en intussen wordt de ene traditie na de andere overboord gegooid. Het resultaat, een break én een diesel met voorwielaandrijving, hoeft daarom niet zo slecht te zijn. Deze X-Type combineert een ruim, comfortabel en typerend interieur (met een ruime koffer en desgewenst een vlakke laadvloer) immers met best dynamische rijeigenschappen. De diesel weet zich goed uit de slag te trekken terwijl de voorwielaandrijving zorgt voor een veilig en voorspelbaar weggedrag.

Deze X-Type mag naar Jaguar-normen dan wel onorthodox zijn, het is een mix die we kunnen smaken. Om het model met een onderscheiding op zak bij de importeur achter te kunnen laten, missen we echter nog wat zaken. De concurrentie biedt dieselmotoren die krachtiger zijn en combineert die met een zesversnellingsbak of een automaat. Het onderstel van de Sportuitvoering, met een snedige besturing maar een te soepele demping, beschouwen we ook als minder homogeen dan dat van de Duitse concurrentie en de filtering en geluidsisolatie moet écht beter kunnen. In het voordeel van de X-Type speelt dan weer de aparte uitstraling en het feit dat dit de minder evidente keuze is, gezien de geschiedenis van het merk zeker als Estate. Het is eens wat anders dan alweer een A4, C-Klasse of 3-Reeks. Goedkoop is de Jaguar niet geworden. Er zitten hiaten in de basisuitrusting en de optielijst is lang.