Ford S-Max 2.0 TDCI 180

Inleiding

Volumeconstructeurs, en daar kan je Ford vanzelfsprekend bij rekenen, zijn meestal niet van de snelste als het erop aankomt nieuwe segmenten aan te boren. Die kijken liever even de kat uit de boom en als een marktdeel trendy blijkt, dan walsen ze er met al hun industriële macht overheen. Maar Ford - dat is soms wakker als de kippen. Ze zijn er zelfs niet helemaal vies van het uitvinden van een segment. Dat wil natuurlijk al eens tegenvallen, zoals bij de Ford Fusion. Maar soms is het een meevaller van formaat. Zoals met de S-Max in 2007. Terwijl de populariteit van grote monovolumes tanende was, bleek de injectie van sportieve accenten er als botox de jeugd van de te kunnen verlengen. Maar - en dat is cruciaal - de S-Max deed méér. Ford tapte stevig uit het vaatje met onderstel-know-how en leverde een machine af die net zo prettig reed als hij eruit zag. Nu is het tijd voor een nieuwe generatie. Die komt in september op de markt, maar we kijken nu al of Ford z’n huiswerk net zo goed heeft gedaan.

Ford S-Max gamma

Monovolumes zien nogal wat kilometers onder hun voorbumper verdwijnen. Daardoor is een benzinemotor op het gros van de Europese markten niet zo zinvol. Daar blijft het aanbod dan ook beperkt tot een 1.5 met 160pk en een 2.0 met 240pk. De eerste is meteen ook de instapper met een vanafprijs van € 32.249 (inclusief wettelijke kit en aflevering).

De diesels zijn veel talrijker. Er is weliswaar alleen een tweeliter, maar die bestaat in vermogensversies met 120, 150, 180 en 210pk. Geen kleine zestienhonderd dus, zoals Renault wel doet met z’n nieuwe Espace. De kleinste diesel kost net zo veel als de benzine, maar het gamma loopt verder door tot € 41.730. Daarvoor heb je wel een rijkelijk uitgeruste S-Max, met 180pk, zestrapsautomaat met dubbele koppeling én vierwielaandrijving. Onze tester heeft hetzelfde vermogen, maar omdat die het zonder automaat moet stellen en alleen aan de voorwielen sleurt, is die er voor € 37.730. Dan moet je nog wel enkele duizendjes opzij houden voor de extra’s.

Exterieur

Toen de S-Max voor het eerst op de markt kwam, oogde het model - voor een monovolume - een tikkeltje agressief. Vooral door z’n smoel waarin twee extra ronde lichtjes waren ondergebracht. Bij de nieuwe S-Max heeft Ford duidelijk getracht om op een breder publiek te mikken. En dat betekent onvermijdelijk dat er concessies gedaan worden. Zo is het uiterlijk weliswaar nog steeds dynamisch, maar door meer elegantie te injecteren, zit hij minder diep in de hoek van de sportievelingen. Tenminste, op esthetisch vlak. Hoe hij rijdt zal nog blijken. Ford werkt de familiesmoel, waarvan een Aston-Martin-achtig radiatorrooster nog steeds het hoofdingrediënt is, op almaar meer modellen in en dat bepaalt ook hier het uitzicht van de S-Max. En ook dat oogt minder agressief dan had gekund.

Afmetingen en belaadbaarheid

Kijken we naar de afmetingen, dan zien we dat de S-Max voortaan 4,80m lang, 2,14m breed en 1,66m hoog is. De koffer, daar past 285 liter in. Niet zo veel, maar dan kan je wel 7 inzittenden meenemen. Reduceer dat naar 5 personen en je kan al 700 liter laden. En wordt dat 2 man, dan past er tot 2.200 liter in. En niet alleen het volume is riant, het blijft ook allemaal praktisch. Zetels op de tweede en derde rij zijn individueel elektrisch neerklapbaar, de laaddrempel is met 63cm behoorlijk laag en bij de versies met een automatische kofferklep volstaat het om je voet onder de achterbumper te bewegen om die te activeren. Allemaal goede punten, zou je denken. En ja, dat is exact wat het is.

Interieur

Er is zoiets als een industrie-standaard voor generatiewissels. Iets wat je als automerk eigenlijk altijd probeert te bewerkstelligen. We kunnen het met de ogen dicht opsommen. Je zorgt voor wat meer ruimte, wat meer comfort, modernere sierlijsten en materialen die over grotere oppervlakten beter aanvoelen. Dat is decennia zo. En de jongste tijd mag je daar ook nog boordelektronica van de jongste generatie aan toevoegen. En de S-Max, die heeft het allemaal. Vooral op de twee achterste zetelrijen is het aangenamer toeven dan voorheen. Je hoeft er niet eens zaken voor bij te bestellen zoals de optionele aircobediening voor die zitjes. En in de laatste categorie - die van de elektronica - kunnen we in elk geval jubelen. Want Ford ging er op vlak van elektronica met rasse schreden op vooruit. Want dat was echt niet goed. Niet dat het nu perfect is. Verre van eigenlijk. Voor je neus zit een grotendeels digitaal dashboard, maar het is een hele zoektocht om daarop te zien te krijgen wat je echt wil zien en ook het centrale aanraakscherm (nieuw, groter en met compleet nieuwe software) is nog steeds geen toonbeeld van gebruiksvriendelijkheid. Maar je ergert je er al niet meer blauw aan. Vooruitgang. Het loont overigens te moeite om aan te stippen dat een ‘premium’ dashboard slechts standaard is vanaf uitrustingsniveau Titanium. Dat vergat de fabrikant ons te melden.

Is hij apart?

De rest van het interieur is erg comfortabel en… voorspelbaar. Van een product dat pretendeert zich van de massa te willen onderscheiden hadden we net iets meer originaliteit verwacht. Een apart bekledingspatroon op de zetels, een originele handremhendel (die is nu natuurlijk elektronisch) of versnellingspookknop, een originele dakconsole, een indeling in de middentunnel die we nog niet gezien hadden… Maar het is allemaal erg conventioneel. Bergruimte zat, bedieningselementen die oké (maar niet fantastisch) zijn, een ideale rijhouding… Nee, niets slechts te zeggen, maar als je een originele monovolume wil zijn, dan mocht het toch wat meer zijn dan gewoon goed. Is het niet, Ford?

Veiligheid

Stabiliteitscontrole, bandendrukcontrole, driepuntsgordels op alle zitplaatsen, ABS en tractiecontrole. Dat is tegenwoordig allemaal verplichte uitrusting. Daar weet je dus van dat elke S-Max ze heeft. Net als zeven airbags. Zeven omdat er voor de knieën van de bestuurder ook één zit. Die moet het pad effenen naar een vijf-sterren-EuroNCAP crashtestnotering.

Tegen een meerprijs

Een trapje hoger op de uitrustingstabellen (Titanium in plaats van Trend) vinden we aan boord al meteen een systeem dat verkeersborden herkent en je waarschuwt als je van je rijstrook afwijkt. Pas hier vind je zaken als automatische koplampen en een regensensor. Wil je zaken als dodehoekwaarschuwing, een systeem dat effectief ingrijpt als je van rijstrook wisselt of actieve remassistentie dan moet je dat uit de optielijst plukken.

Het einde van de snelheidsovertreding?

Wat echter pas echt onze nieuwsgierigheid prikkelt, is de intelligente cruise-controle. Die gebruikt GPS-gegevens en de verkeersbordherkenning om te weten te komen hoe snel je ergens mag rijden en past de begrenzer daarop aan. Dat lijkt op het einde van de snelheidsovertreding, maar je geeft Ford beter nog even de tijd om het systeem te perfectioneren. De bediening van het systeem is hopeloos ingewikkeld en het gaat om een begrenzer en dus niet om een snelheidsregelaar. Dat betekent dat je met je voet gans de tijd op het gaspedaal moet zitten. Niet handig. De sector geraakt er wel, maar je pluimt er best nog niet meteen je bankrekening voor.

Rijgedrag

De S-Max staat op het onderstel van de nieuwe Mondeo. Een auto waarvan we vinden dat hij een uitzonderlijk goed evenwicht tussen comfort en rijplezier biedt, maar die net een tikkeltje minder scherp is dan voorheen. En dat verdict zullen we, misschien niet verrassend, ook uitspreken over deze S-Max. Die wordt door twee zaken gehandicapt. Enerzijds is er z’n gewicht. Zet 1,7 ton op de weegschaal en je hebt elk van de 180 diesel-pk’s nodig om in minder dan 10 tellen 100km/u per uur te halen. En z’n lange versnellingsbakverhoudingen helpen dan wel om het verbruik terug te dringen tot een erg puike 5,0l/100km, maar voor het dynamisme werkt het niet mee. En omdat de vorige S-Max nog op de markt kwam met een hydraulische stuurbekrachtiging en de nieuwe het moet stellen met een elektrisch exemplaar, doe je op dat vlak ook onvermijdelijk een stap achteruit. Centreerfunctie en stuurgevoel waren voorheen beter. Ford ontwikkelde wel nog een adaptieve stuurinrichting met variabele overbrenging (weinig aan je stuur draaien bij lage snelheden en veel bij hoge, voor eenzelfde stuureffect). Dat staat echter nog niet meteen in de optielijst en als het er wel staat, negeer je dat beter. Het klinkt leuk, maar het is onvoorspelbaar. Veelal premiummerken bieden dat aan en het kon nog geen enkele keer overtuigen.

De bediening van de S-Max levert je ook wat minder sensatie op dan voorheen. Stuur, pedalen en versnellingsbak zijn allemaal nogal karakterloos en ‘halfzacht’. Maar het weggedrag, dat kan nog steeds overtuigen. Ford haalt er wel een kunstgreep voor uit de mouw - torque vectoring, dat in bochten het binnenste voorwiel afremt om onderstuur te compenseren - maar het blijft voor dit segment zeldzaam prettig. Je kan zelfs de achtertrein wat laten uitwaaieren. Stabiliteitscontrole komt daarvoor laat genoeg tussenbeide. Het is dan uiteraard wel kordaat.

Conclusie

Toen Ford in 2006 voor het eerst op de proppen kwam met de S-Max woei er een frisse wind door het monovolumesegment. Een dynamisch uiterlijk en een weggedrag dat erbij paste. Dat hadden we nog niet eerder gezien. Nu is het tijd voor generatie twee en het is duidelijk dat de S-Max is opgegroeid. Dat merk je aan een ruimer en beter afgewerkt interieur, een slimme indeling en een verbeterde ergonomie. Je kan er comfortabel zeven inzittenden of meer dan 2.000l bagage in kwijt. Allemaal zaken die bejubeld kunnen worden. Tegelijk werd de S-Max - nu op het onderstel van de nieuwe Ford Mondeo - ook wat comfortabeler. Hij deed dat echter zonder veel aan speelsheid in te boeten. Ga enthousiast de bocht in en deze 1,7 ton zware bus waant zich een Fiesta RS. Het is de stabiliteitscontrole die hem (desnoods) weer tot z’n zinnen brengt. Allemaal dingen die zowel prettig als lovenswaardig zijn, maar…

Een kind van deze tijd

De S-Max is evenwel niet zonder zonde. Z’n bediening voelt wat minder scherp aan dan voorheen. En hoewel de boordelektronica werd verbeterd, is het nog steeds geen toonbeeld van bedieningsgemak. En zelfs met 180 noeste dieselpaarden in de koets, zijn de prestaties niet flitsend. Gelukkig laat hij ook slechts een officieel verbruik van 5,0l/100km optekenen. En dan zijn er nog enkele opties. Een intelligente snelheidsbegrenzer bijvoorbeeld, die de snelheid afleest van de borden. Die laat je beter links leggen. Net als de dynamische besturing.

En de prijs?

Er is al een Ford S-Max vanaf € 31.249. Die prijs kan Ford verdedigen. En zowel de 1.5l Ecoboost met 160pk als de 2.0 TDCI met 120pk zijn er voor die prijs. Het testros - met 180pk en alle toeters bellen - zal je iets meer dan € 40.000 armer maken. De nieuwe Ford S-Max arriveert in september in ons land.