Ford S-Max 1.8TDCi

Inleiding

"Het volk wil monovolumers en terreinwagens", zo spreken de toelatingsstatistieken voor nieuwe wagens en dat niet alleen in ons landje. De monovolumer (MPV) moet vandaag 7 plaatsen bieden, terwijl een kroostrijk gezin dat daar behoefte aan heeft, vandaag echt wel een uitzondering is. Wij vonden 1,76 als gemiddeld aantal kinderen per gezin. Merk ook op dat de gemiddelde gezinsgrootte – alleenwonenden, gehuwden, samenwonenden en eenoudergezinnen -slechts 2,3 personen bedraagt...

De 4x4’s, terreinwagens of SUV’s moeten stoer ogen en hoog op hun poten staan, maar willen zich liefst niet meer vuil maken in een off-road situatie. Gekke tijden, waar menig marketeer bij de autogiganten een flinke kluif aan heeft. In het monovolumelandschap wil Ford zich laten opmerken met de S-Max, een volkomen nieuw model binnen het gamma en bovendien ‘made in Belgium’. In de aanloopfase voor de lancering, sprak het merk over een ‘SAV’ of ‘Sports Activity Vehicle’ en benadrukte dat de S-Max zich nestelt tussen de Mondeo (berline) en nieuwe Galaxy (een grote MPV). Met zijn S-Max beweegt Ford zich – voorlopig althans – in concurrentieloos terrein. Dat is uiteraard utopisch, maar strikt gesproken juist. Hij speelt in een hogere klasse dan de Opel Zafira, Renault Scénic en VW Touran, om slechts dit drietal te noemen, maar mag zich evenmin een ‘grote MPV’ noemen, want daar werpt Ford zelf de eveneens gloednieuwe Galaxy in de strijd tegen in hoofdzaak de Renault Espace, een, Chrysler Voyager of een VW Sharan.

Ford stelt zijn S-Max aan het Belgische publiek voor met twee benzinemotoren en evenveel diesels. Het benzineaanbod begint bij de 2.0i (145 pk) en eindigt bij de 2.5i (220 pk). Gezien de sportieve ambities die Ford koppelt aan dit nieuwe model, zouden we gerust nog wat meer pit verwachten, maar daar blijven we voorlopig op onze honger zitten. Twee diesels dingen om de gunsten van de kopers: een 1.8 TDCi, goed voor 125 pk en een 2.0TDCI diesel (136 pk en 340 Nm). Wij reden de kleinste diesel, gekoppeld aan het hoogste uitrustingsniveau, ‘Titanium’. De S-Max staat vanaf 25.600 euro bij de Ford-concessies.

Exterieur

Het eerste wat opvalt bij de confrontatie met de S-Max is dat hij afstand neemt van het ellendige ‘busjes-beeld’, waar de meeste monovolumewagens zich ondanks talloze inspanningen van een leger designers niet van kunnen losrukken. Dit alleen al is een applaus waard aan het adres van Ford. Hoe de S-Max daar dan wel in slaagt? Door zijn ganse silhouet. Er is de relatief lage bouw – 1610 mm - in combinatie met de grote lengte – 4768 mm – en lange wielbasis: 2850 mm. Er is de sterk naar achter afhellende daklijn, uitlopend in een nog discrete, maar niet te overziene dakspoiler. Er is zijn tegen de gebruiken in, geen dakrails voorzien. De booglijn van het dak vinden we ook terug in de achterklep. De achterlichtblokken zijn hier om de hoeken gezet en halen hun vorm uit het zijaanzicht van de S-Max. Kijk ook naar de massieve bumper/schort achteraan, waar Ford het werk van de carrosserietuners alvast overbodig heeft gemaakt. We noemen ook de motorkap, die hier haar naam eer aandoet en helpt om een echte snoet te creëren, veeleer dan een uitstulping te zijn van de massieve cabine. Het radiatorrooster is sierlijk smal gehouden. De heldere koplampblokken tonnen hun technische inhoud en zijn volgens het actuele modebeeld in een punt uitlopend, diep doorgetrokken op de flanken. De 18” velgen met Continental SportContact 2 in maat 235/45 op onze testwagen, alsook de erg donkere beglazing voor de middelste en achterste zijruiten, accentueerden eveneens de gedrongen, sportieve look. Merk tevens de geprononceerde wielkasten op, die ook meer naar potentie verwijzen dan naar transportmiddel voor een halve voetbalploeg met chauffeur en verzorger.

De S-Max heeft het uiterlijk mee en dat stemt ons hoopvol. Temeer daar er bij het openen van de achterklep geen nare verassingen volgen. De klep zwaait hoog open, zodat ze zelfs voor iemand met lengtemaat 1,90 m een beschuttend afdak boven het hoofd biedt. In de koffer kan men minimaal 285 liter kwijt onder de hoedenplank, indien de optionele 7-zit configuratie werd besteld. De laadcapaciteit met 5 inzittenden bedraagt een royale 1051 liter en wanneer de achterbank – of middelste rij naargelang wat men bestelt – ook nog neerklapt en slechts twee inzittenden de vracht begeleiden, dan kan tot 2000 liter (!) gestapeld worden onder de daklijn. Uitstekende waarden. Op onze wagen was de optionele uitschuifbare laadvloer (€ 400) gemonteerd. Deze heeft 3 klikstanden en is best praktisch, al maakt zijn aanwezigheid het verborgen bergvak onder de koffervloer ontoegankelijk. De S-Max moet het zonder reservewiel stellen, maar heeft wel een ‘Conti Mobility Kit’ aan boord, wat staat voor een tas met daarin een compressor en een bus schuim. Deze redder in nood laat een redelijke indruk, maar het blijft in het geval van een lekke band altijd bang afwachten of dit soort noodoplossingen het ook echt wel doen...

Interieur

De S-Max verwelkomt met een zeer ruim interieur. Vooral de brede achterportieren die de instap heel vlot maken, vallen positief op, gevolgd door een vorstelijk plaatsaanbod (vooral been- en hoofdruimte) op de middelste zetelrij. Achteraan vinden we drie gelijke zitmeubels, die individueel neerklappen en over een extra klikstand beschikken om de zitting te laten zakken, zodat een volkomen vlakke laadvloer ontstaat. Het is wel nodig om de rug telkens te laten opklappen en vervolgens weer te ontgrendelen voor de volgende stap. De buitenste zetels beschikken over een stevige greep voor de manipulatie; het middelste exemplaar biedt een treklus. Op de buitenste plaatsen vinden we ook ISOFIX-bevestigingspunten. De inzittenden achterin hebben recht op een centraal plafondlampje, aangevuld met een paar leesspots. De in dit genre wagens obligate klaptafels zijn ook van de partij. Ze hebben een behoorlijke stevige verankering op de zetelruggen. De fraaie coupé-daklijn heeft geen nadelige gevolgen voor het interieur; ze daalt pas echt boven de kofferruimte.

In totaal zijn 32 zetelopstellingen mogelijk, lezen we in de Ford-documentatie. We hebben ze niet nageteld, maar kunnen bevestigen dat de S-Max een erg praktisch interieur voorschotelt. Wat de opbergmogelijkheden betreft, zijn er ruime portierbakken voor en achter, tassen op de rugleuningen van de voorste zetels, een brillenbakje onderin het dashboard, een tweede brillenbakje in de dakconsole, een royaal handschoenkastje (echter met een zwak uitgevoerde afsluitklep) en nog een volumineuze berging onder de centrale armsteun voorin. Een eigenaardige keuze vinden we de manueel aan te schakelen verlichting voor de make-up spiegeltjes in de zonnekleppen.

De zetels voorin zijn van het sportieve type en goed gevormd. Ze beschikken over een elektrische hoogteregeling, maar moeten het stellen zonder instelbare lendensteun. De gordels zijn eveneens in de hoogte verstelbaar. Dashboard en middentunnel zijn overdreven opgesmukt met een nep ‘alu-look’. Het plastic oogt en voelt goedkoop, terwijl het bij instralend zonlicht ook nog erg hinderlijk gaat verblinden. De oranje dashboardverlichting oogt wel aangenaam en verzorgd. De handrem in ‘vliegtuigstijl’ is eens wat anders, zonder meer.

Centraal in de middenconsole stak een ‘infotainment’-module van Blaupunkt, waarin radio/CD, telefoon en navigatie samengaan. De radio biedt TIM voor het in een geheugen opslaan van de recente verkeersinformatie. Het navigatiesysteem beperkt zich tot de Benelux en pijlaanduidingen. De begeleiding is correct, maar de (her)berekening verloopt te traag. De 1000 euro die Ford ervoor verlangt, zijn echter verdedigbaar. Het stuur is in de hoogte en diepte regelbaar en ligt goed in de hand.

Veiligheid

Ford levert de S-Max standaard met voor- en zijairbags voorin, gordijnairbags over de voorste en middelste zitplaatsen en een knieairbag voor de bestuurder. Andere veiligheidsvoorzieningen zijn ESP, gordels met spanmechanisme (vooraan), verstevigingsprofielen in alle portieren als bescherming tegen zijdelingse aanrijdingen, een wegklapbare stuurkolom en terugtrekkende pedalen.

Optioneel is de ‘Adaptive Cruise Control’ leverbaar, waarmee niet alleen een automatisch aan te houden snelheid kan worden geprogrammeerd, maar waarmee de snelheid ook aanpast wanneer een voorligger te dicht wordt genaderd. Dezelfde techniek wordt ingezet voor het ‘Forward Alert’ dat waakt over de afstand tot de voorligger en akoestisch en visueel waarschuwt indien gevaar voor een aanrijding dreigt.

Rijgedrag

De 1.8 TDCi levert 125 pk, maar ook een koppel van 320 Nm, wat we normaal slechts bij de tweeliters vinden. Bovendien is er nog de ‘overboost’-functie, die het max. koppel kortstondig – bijvoorbeeld tijdens een inhaalmanoeuvre – op 340 Nm brengt. Dat alles helpt om de S-Max rijprestaties te geven die weliswaar geen potten zullen breken, maar zeker niet ontgoochelen. Ford komt zijn belofte na: de S-Max rijdt niet als een ‘busje’, maar als een aangename, zelfs licht sportieve berline. De 1.8 TDCi gedraagt zich onverwacht dapper, zonder een racebeest te zijn, maar dat zal een S-Max koper ook niet verwachten. Tenslotte heeft Ford ook nog zoiets als een ST-modellengamma op stal staan.

Deze S-Max is knap zuinig, met minima tot 6,2 l/100 km en een realistisch gemiddelde van 7,2 l/100. Dat levert een rijbereik op van +/- 650 km. De S-Max vertoont een zeer goed bochtengedrag met weinig neiging tot overhellen. Hij stuurt prettig en voldoende direct. We vragen ons zelfs af of deze 1.8 TDCi die een hydraulische stuurbekrachtiging heeft, niet beter bedeeld is en preciezer stuurt dan de zwaardere versies waar Ford een elektrohydraulische bekrachtiging monteert. Ondanks het zijruitje vooraan, is het overzicht aan kruispunten of in scherpe bochten niet optimaal. Het overzicht op de snoet is problematisch, maar dat geldt voor heel wat moderne wagens.

Conclusie

Met de S-Max is Ford er verrassend goed in geslaagd om een ‘ruimtewagen’ neer te zetten die afstand neemt van het typische monovolumebeeld. Hij rijdt bovendien erg aangenaam en paart lange-afstandscomfort aan een praktische inrichting. De afwerking zagen we graag nog wat beter verzorgd, maar het prijskaartje maakt veel goed.

Voor 31.795 euro – het prijskaartje van onze testwagen – koop je slechts een goed uitgeruste Opel Zafira of Renault Scénic. Twee weliswaar populaire modellen, die echter duidelijk in een lagere klasse spelen. De Ford S-Max overklast ze moeiteloos, dankzij een veel aantrekkelijker design, een aanzienlijk ruimer en comfortabeler interieur, tot zelfs niet onaardige rijprestaties.

De volledigheid verplicht ons wel te vermelden dat onze testwagen was uitgerust met het ‘Executive Business Pack’, dat o.a. leder, metaalkleur, elektronische parkeerhulp (V + A), navigatie en elektrisch verstelbare zetels (V) wegschenkt aan 1600 euro, i.p.v. de normale waarde à 3.715 euro. Maar ook zonder deze buitenkans is de S-Max competitief geprijsd.