Ford Ranger 3.2

Inleiding

Ford Ranger Wildtrak. Veel Amerikaanser kan je een auto niet noemen, toch? En wat te denken van die type-aanduiding: de weinig subtiele badge op beide flanken verraadt de longinhoud van de vijfcilinder turbodiesel, 3200cc groot alsjeblieft. Onze testwagen is bovendien gezegend met een zestrapsautomaat. We schrikken haast als de nummerplaat aangeeft niet de kas van één of andere Sunshine State te spijzen, maar weldegelijk Belgische wegbeheerders een beetje fondsen toestopt om iets te doen aan 's lands lamentabele wegennet. Al zal dat de Ranger allemaal worst wezen. Deze jongen doet het liefst op het onverharde, en omdat pick-ups in dit land nog steeds de extreem gunstige voorwaarden van lichte vrachtwagens genieten, is de bijdrage aan de staatsfinanciën sowieso erg beperkt.

Een echte yank dus, die Ranger, geboren en getogen in Amerika en niet langer een kloon van Mazda's BT-50. Alleen zal je de kloeke 4x4 niet aantreffen in Ford's dealerships aan de andere kant van de plas. Ford zet in pick-up walhalla voortaan alles in op de grotere F-150, met als voornaamste beweegreden de steeds sneller afkalvende pick-up markt. Want ook Amerikanen zien de effecten van hoge emissies en dito brandstofprijzen. Dat brengt ons bij de volgende vraag: als ze in de States, waar iedereen geboren wordt met een laadbak in de maag, de Ranger niet meer nodig hebben ... waarom wij dan wel? Laten we dat even uitzoeken.

Exterieur

Ford België deelt de Ranger in bij de de bedrijfsvoertuigen en in dat segment primeert functie natuurlijk altijd over vorm. Met andere woorden: het koetswerk moet zo optimaal mogelijk tegemoet komen aan de laadbehoeften van de klant, en als de wagen dan ook nog eens een leuk snoetje meekrijgt, is dat niet meer dan een leuke bijkomstigheid. Ook in het wereldje van de pick-ups gaat die ballon grotendeels op, al rechtvaardigt de grote populariteit van het concept bij particulieren wel wat meer frivoliteiten. En kijk, de Ranger is één van de meest recente (her)verschijningen in het segment en is wat ons betreft ook één van de leukst aangeklede. Eén van de grootste ook, al laat Ford wel mensen in de kou die maximale laadprestaties voor ogen hadden door de enkele cabine niet in te voeren.

De Super Cab, zo heet ironisch genoeg de kleinste cabinevariant op onze markt, heeft vier deuren waarvan de achterste portieren tegen de rijrichting opendraaien. Achteraan heb je dan twee noodzitjes, een groot contrast dus met de royale zitbank van onze dubbele cabine die met conventionele deuren door het leven gaat. Beide versies hebben een identieke laadbreedte van 1,56m en wielbasis van 3,22m. De laadbak is uiteraard wel wat minder lang in het geval van laatstgenoemde: 1,56m ten opzichte van 1,84cm. Je kan die bak gewoon zo laten, maar Ford biedt natuurlijk ook een heel scala aan afdekmogelijkheden aan. Er is keuze uit hardtops, bakkuipen , harde of zachte laadbakafdekkingen en zelfs een aluminium rolluik. Dit laatste stond op onze testwagen gemonteerd.

Onze Wildtrak is de topversie in het gamma en is dan ook getooid met heel wat optische aardigheidjes. Meest in het oog springend zijn de rvs sidebars en wat lijkt op een rollbar in composietmateriaal. Ook de achtienduimers met specifieke tekening zijn voorbehouden voor deze versie. Welke extraatjes de Wildtrak voor je over heeft in het interieur, doen we op de volgende pagina uit de doeken.

Interieur

Tegenwoordig hoef je je niet meer te schamen om je gezelschap uit te nodigen in je bonkige pick-up, want deze allesladers worden vandaag haast op hetzelfde niveau afgewerkt als gewone personenwagens, zij het dat er steeds over wordt gewaakt dat fantasie niet ten koste gaat van praktische inzetbaarheid. De gebruikte materialen zien er dus ook in deze Ranger helemaal niet ondermaats uit, maar blijven nog wel makkelijk te onderhouden. Alle hedendaagse snufjes zijn aanwezig, maar Ford houdt het stukken soberder dan in de nieuwe Kuga, Fiesta of Focus en dat is in dit segment alleszins een pluspunt.

Enkele minpunten dan. De Ranger is een Amerikaan, dus alles ziet er groter uit dan strikt noodzakelijk. Niet alleen de cabine is bijzonder genereus voor lijf en leden, ook de knoppen, de spiegels ... haast alles is royaal opgemeten. Behalve het navigatiescherm. Het dingetje is nauwelijks groter dan een moderne smartphone en oogt niet alleen ridicuul in de massieve boordplank, het is ook simpelweg moeilijk afleesbaar. Schrijft een journalist met 12/12 zicht. Tweede misser is de brillenhouder in de dakhemel: slecht afgewerkt, ongelijke naden, veel te groot. Ook de "premium" middenconsole (zo staat ie in de prijslijst), net als de zonnebrilhouder standaard vanaf het Limited niveau, lijkt zo uit de gietmal te komen zonder dat de kantjes netjes zijn afgevijld zoals het hoort.

Detailkritiek, want voor het overige worden we - zeker in deze Wildtrak versie - op alle vlakken verwend. Heerlijk zittende lederen zetels met ruime hoofdsteunen, zetelverwarming, een achteruitrijcamera in de spiegel, twee-zone klimaatregeling en een prima geluidsysteem: het is er allemaal. En dat voor een erg aantrekkelijke prijs. Ook de specifieke Wildtrak markeringen mogen er zijn, al moet je dan wel van oranje houden. Het belangrijkste houden we voor het laatste: de geluidsisolatie doet voortreffelijk haar werk, en dat is voor zij die een doorgaans erg rumoerige pick-up cabine gewoon zijn, toch wel een serieuze troef denken we zo.

Veiligheid

Ford heeft een indrukwekkende inhaalbeweging gemaakt in dit domein, wat de Ranger treffend illustreert door als eerste pick-up ooit vijf sterretjes in te kleuren op de gerenommeerde EuroNCAP botstests. En dat is lang geen evidentie voor een bonkige terreinvreter waarbij onbuigzaamheid net een voorwaarde is in het lastenboek. De Ranger heeft het beste veiligheidspakket in zijn categorie, met zowel standaardairbags voor de bestuurder en passagiers, zij- en gordijnairbags en een knieairbag voor de bestuurder. Allemaal standaard, net als stabiliteitscontrole en ABS op de vier wielen. Vanaf het tweede uitrustingsniveau heb je bovendien recht op de geniale verwarmbare voorruit.

Ford liet de programmeurs in één beweging ook wat extra software schrijven zodat de ESP nog wat meer kan dan enkel de koets in het gareel houden als de bestuurder de bocht verkeerd heeft ingeschat. Een eventuele aanhangwagen die aan het slippen gaat, wordt zo mogelijk gecorrigeerd. Er is een assistent bij het afdalen en wegrijden van hellingen, er wordt rekening gehouden met de belading van het voertuig. En het systeem tracht te voorkomen dat de koets aan het rollen gaat bij een te snel aangesneden bocht. Natuurlijk is er ook standaard vierwielaandrijving, voorzien van tractiecontrole. Voorwaar een mooi rapport.

Rijgedrag

Er was een tijd dat de pick-up een beetje het zwarte schaap was in het onverharde. Met hun onhandig lange wielbasis en dito lengte waren ze minder interessant voor de echte terreinrijder. Maar nu de bonkige 4x4's van weleer ofwel compleet zijn uitgerangeerd ofwel zijn gepromoveerd tot onbetaalbare luxekarren, heerst voortaan de pick-up over modder en zand. We meten de Ranger dan ook af op die kwaliteit, al is een gezond rijgedrag haast even belangrijk omdat de particulier dergelijke wagens uiteraard elke dag wil kunnen inzetten. Omdat de Ranger een Ford is, zijn onze verwachtingen in beide disciplines dan ook hooggespannen.

Gelukkig maakt de Ranger deze ook meer dan waar. Op het asfalt doet de pick-up goed zijn best om zijn hoge zwaartepunt en dito gewicht te verbergen. Ook de typische springerigheid in onbeladen toestand lijkt wel verleden tijd. Uiteraard snijdt de Ranger de bochten minder snedig aan dan een personenwagen en neemt alles een beetje meer tijd in beslag, maar geen pick-up rijder die zich daar aan zal storen.

Ga je het terrein in, ook dan doet de Ranger zijn stoere uiterlijk alle eer aan. Het ladderchassis en de inschakelbare vierwielaandrijving met transferbak worden in onze testwagen aangevuld met een heerlijk dociele automaat, wat rustig over hindernissen kruipen tot een aangename bezigheid maakt. Met een bodemvrijheid van 230mm, lange veerwegen en een doorwaadbare diepte van maar liefst 80cm kan de Ranger ook het ruigere werk aan, al monteert Ford standaard eerder op het asfalt toegespitst schoeisel en ervaren we de afwezigheid van een (optionele) sper toch als een gemis. Niet dat wij deze nodig hadden tijdens onze uitstapjes in het bos, maar de ondergrond ligt er tijdens deze test dan ook kurkdroog bij.

Deze Wildtrak komt altijd in combinatie met de 3.2 vijfcilinder, een 200pk en 470Nm turbodiesel die naar keuze kan gekoppeld worden aan een manuele zesbak of automaat (+ € 1.200). Deze krachtbron levert voldoende vermogen om ook in het dagelijkse verkeer vlot voor de dag te komen, al vermoeden we dat de 150pk variant, een 2.2 TDCi, niet echt onder zal moeten doen. Bovendien brengt de 3.2 niet geen voordeel mee wat het laadvermogen (circa 1.100kg) of sleepvermogen (3,5 ton) betreft. De 3.2 presteert natuurlijk beter en klinkt leuker, maar is ook ietsje gulziger. Met een normverbruik van 10,4l/100km doet hij 1 liter minder goed dan de 2.2. En wij tikten, net omgekeerd, op één litertje meer af.

Conclusie

Pick-ups zoals deze Ford Ranger ontsnappen nog steeds aan de fiscale afstraffingsdrang van 's lands regering. Het is dan ook weinig verrassend dat dergelijke bonkige terreinvreters - zowat de laatste betaalbare capabele offroaders op de markt - nog altijd vlotte cijfers in de verkoopstabellen laten optekenen. En het is dan ook meer dan logisch dat ook deze jongen uitpakt met troeven die vooral particulieren over de streep zullen trekken: een leuk gelijnd koetswerk, comfortabele cabine, overcomplete basisuitrusting en een mooi aanbod aan interessante opties.

Zeker deze Wildtrak is erg royaal uitgedost met z'n specifieke aankleding van het interieur en enkele nuttige toevoegingen aan de buitenkant. In zijn allerduurste trim kost de Wildtrak 3.2 automaat met dubbele cabine € 32.885, zowat de helft meer als de meest goedkope uitvoering. En toch vinden we dat prijskaartje acceptabel, want de concurrentie rekent steviger door en als je de basisversie naast deze topvariant legt, zijn de verschillen in specificaties behoorlijk groot. Want als instapper heeft Ford een cabine met enkel twee noodzitjes achteraan voor je veil, net als de (nog steeds erg behoorlijk presterende) kleinere 2.2 TDCi viercilinder en stukken minder luxe. Bovendien is de Ranger de grootste pick-up op de markt, een niet onbelangrijke troef in dit segment.

Waar Ford wel nooit op bespaart is het veiligheidspakket. Zeven airbags zijn standaard, net als de stabilteitscontrole voorzien van alle toeters en bellen zoals aanhangerstabilisatie en rolbeveiliging. Ook 4x4 wordt op alle versies gemonteerd, en alle varianten mogen tot 3,5 ton (geremd) achter zich slepen. Als dubbele cabine vervoer je vier passagiers en hou je toch een 1 ton aankunnende laadbak van 1,56 bij 1,56m over, even breed maar 28cm korter dan die van de de Super Cab. Een enkele cabine wordt trouwens niet bij ons gecommercialiseerd.

De cabine is ruim en stil, de zetels zitten prima en het overzicht over de omgeving is goed. Alleen Ford's downsizingsdrang inzake navigatieschermpjes kunnen we niet echt appreciëren. Zowel op het terrein als op de baan staat de Ranger zijn mannetje en achter het stuur lijken de typische onhebbelijkheden van het pick-up concept haast een zaak van het verleden. Alleen het verbruik herinnert ons aan de zwaarte van deze kloeke alleskunner. Ford belooft een gemiddelde dorst van 10,4l/100km voor onze met automaat uitgeruste testwagen, een waarde die nog niet gelogen blijkt ook.
Ook al vinden we het niet-aanbieden van een sper een misser van de Europese Ford-tak, toch zijn de superieure terreinwaardigheid, standaard veiligheidsvoorzieningen, het prettige rijgedrag en de comfortabele cabine redenen genoeg om deze Ranger te kronen tot onze favoriete pick-up van het moment. En hadden we al gezegd hoe leuk deze Wildtrak er uitziet?