Ford Mustang Bullitt

Inleiding

België is een sleutelmarkt voor de Ford Mustang. Ja, echt. In de Belux worden er per capita meer van verkocht dan eender waar ter wereld. Dat wil wat zeggen nu de Mustang, voor het eerst in ruim een halve eeuw, in meer dan 120 landen te koop is. Het is een auto die je koopt omdat je ervan houdt. Op uitstraling. Voor het rijplezier. Eén op drie exemplaren bij ons heeft de achtcilinder onder de motorkap.

Ditmaal pakt Ford uit met wat speciaals. De modelnaam vind je enkel op de papieren. Er zit geen Ford-logo op de kofferklep en de pony galoppeerde weg uit de grille. Een ode is het aan de film die dezelfde naam draagt: Bullitt. Met de legendarische Steve McQueen die aan het stuur van een groene Mustang 10 minuten lang bad guys in een Dodge op de hielen zit. Die achtervolgingsscène is nog steeds verplichte lesmaterie voor wie een actiefilm wil regisseren.

Min of meer gelimiteerde oplage

Het eerste jaar zal Ford niet meer dan 1.000 stuks van de Bullitt maken. Wereldwijd. En daarvan komen er 100 naar de Belux. Die kosten allemaal € 6.000 meer dan een reguliere handgeschakelde achtcilinder. Voor € 52.500 parkeer je die in je garage. Rijden kost nog flink wat extra want met een CO2-uitstoot van 277g/km kan de fiscus vandaag niet meer lachen. Maar dan nog weet deze Bullitt uit de pakken met een gunstige verhouding tussen prestaties, uitrusting en uitstraling. Wil je één van die 100 exemplaren voor het eerste jaar (Ford plant elk jaar een onbekend aantal exemplaren), dan haast je je best naar een dealer die hem mag verkopen.

Exterieur

De donkergroene lak is precies dezelfde als in de film uit 1968. Het is de enige die je kan krijgen, denk je dan meteen. Maar nee, Ford biedt de Bullitt ook aan in het zwart. Niemand bij het merk kan daar een reden voor geven. Slechts 5% van de klanten koopt ‘m zo. Nog exclusiever dus, maar zeker niet juist. Over exclusief gesproken - dat wil de Bullitt wel zijn. De stijlaccenten aan de buitenzijde missen hun effectief niet, dat merk je aan de reacties van omstaanders. Over de grille, nu nog louter een gaas met een chroomomlijsting en het logo op de achterzijde hadden we het al.

Unieke uitstraling

Een andere blikvanger zijn de 19-duimers. Zwart, met een glanzende rand. En er zitten specifieke donkere uitlaten onder. Past perfect bij de onheilspellende brom die eruit komt. Die kan je overigens zelf bijregelen, want de uitlaatlijn heeft een ingebouwde regelklep.

In de maatvoering is de Bullitt precies gelijk aan eender welke andere Mustang met V8. 4,78m lang, 2,01m breed en 1,38m hoog. Ford legde hem niet dichter tegen het asfalt. Waarom zou het ook? Nu hoef je je tenminste niet te veel zorgen te maken bij drempels, putten en bulten.

Interieur

Aan de beginselen van wat de Mustang is, wordt natuurlijk niet geraakt. Dat betekent dat je je best bewust bent van enkele beperkingen. Ford heeft het bijvoorbeeld over en vierzitter. Wij zien het eerder als een 2+2, want voor hoofd en benen heb je achteraan geen overschot. De koffer is met een inhoud van 408l correct al moet je alles over een aanzienlijke drempel heisen. En tenslotte is er nog de materiaalkeuze. Je moet er eigenlijk je neus voor ophalen. Zo is zelfs het gedraaide aluminium van deze speciale uitvoering overduidelijk een simpel laagje hard plastic. Anderzijds is realisme ook aan de orde. Je kan in deze prijsklasse wel de kwaliteit eisen als je de prestaties achterwege laat. Of andersom. Ford kiest het laatste.

Krijg nu vooral niet de indruk dat de Mustang onaangenaam is. Verre van. In deze uitvoering heb je een B&O geluidsinstallatie (1.000 watt sterk want je moet boven het gebrom van de motor geraken), een digitaal instrumentarium, drempelsierlijsten en uitzonderlijk goed steunende Recaro’s die je stevig beet nemen en tegelijk niet als een dwangbuis voelen. Het is, alweer, net genoeg om een beetje speciaal te zijn. Groene accenten, een hoop snufjes en nutteloze gegevens in het instrumentenpaneel en een biljartbalachtige pook… Het werkt. Het genummerde typeplaatje geeft je de indruk dat Ford een limiet in het aantal Bullitts voorop stel, maar dat is niet zo. Ford is niet zo goed met limieten.

Veiligheid

Op veiligheidsvlak is de Mustang geen hoogvlieger. In 2017 werd het model door de EuroNCAP getest en haalde het model nier meer dan 2 miezerige sterretjes. Niet dat het echt slecht scoort voor wat de bescherming van de inzittenden betreft, maar het laat over de ganse lijn punten liggen. De voetgangerveiligheid was pover en er waren geen extra veiligheidssnufjes om dat te compenseren.

Aanpassingen

Ford deed prompt wat het makkelijkst aangepast kon worden en voorzag een reeks extra snufjes. Noodremhulp met voetgangersherkenning, een radargestuurde cruise-controle. De actieve motorkap werd opnieuw gekalibreerd. Het resultaat was een hele ster extra. Het zijn er nu drie op een maximum van vijf. Beter dan het was, laat het ons daarop houden.

Rijgedrag

De vijfliter werd voor de gelegenheid voorziet van een ander inlaatkanaal en een grotere gasklep. Daardoor kan er meer lucht en benzine in de motor. Dat zie je aan het verbruiksgemiddelde, dat van 12,1 naar 12,4l/100km stijgt (277g/CO2/km). Daardoor heeft de Bullitt 10pk extra (460pk). Het koppel steeg met 529Nm niet, maar de curve loopt gunstiger. En kijk, met een acceleratietijd van 4,4 seconden is de Bullitt zowaar twee tienden sneller. Bij een rustige rijstijl kwamen we op een testverbruik van 13 liter. Dat is een afwijking die verdedigbaar is. Dat kunnen gedownsizede motortjes niet voorleggen.

Niet alleen rechtdoor

Met ruim 1,8 ton op de weegschaal loop je het risico dat het allemaal nogal lomp wordt, met name wanneer er bochten aan te pas komen. Daar gaat de Mustang evenwel verrassend goed mee om. Het stuurgevoel is direct en de standaard (op Bullitt) gestuurde ophanging houdt de koets strak in het gareel zonder daarbij botweg oncomfortabel te worden. We zweren, er hangt zelfs een zweem van verfijning. De uitlaat probeert die wel de deur uit te blazen met gegrom, gepruttel en geplof. Je voelt evenwel ook aan het weggedrag dat de afstelling deskundig is. Bochten - hij lust ze wel.

Conclusie

Natuurlijk heeft een muscle car een beetje de reputatie van onpraktisch en ouderwets te zijn. De ingrediënten zijn al een halve eeuw lang dezelfde: een berg pk’s en een scherpe prijs. De Mustang verandert er niets aan. Hij voegt wel verfijning toe. De laatste generatie heeft een onafhankelijk onderstel, de besturing is scherp, de ophanging efficiënt. De 2,3l viercilinder (test hier) is wellicht makkelijker om mee te leven. Een nog fijner product. Niet iets waar elke Mustangklant naar zoekt.

Wat aparts, deze Bullitt

Binnen het gamma wil de Bullitt wat speciaals zijn. Dat de prestaties zijn aangescherpt, is meegenomen, al betwijfelen we of iemand het verschil zal voelen. Het zijn vooral de cosmetische ingrepen die hun effect niet missen. Een Mustang moet kriebelen. En dat doet deze Bullitt toch net iets meer dan de andere versies. Je hebt meteen in de gaten dat het om wat speciaals gaat. Je hoeft zelfs niet te weten wie Steve McQueen is. Wedden dat je je speciaal voelt wanneer je ernaar toe loopt, instapt en op de startknop duwt? Elke keer weer.