Ford Mondeo Clipper 2.0 TDCi

Inleiding

Hoera, hoera, er is een nieuwe Mondeo. Het product dat na de gesmaakte C-MAX en S-MAX de nieuwe trots is van de afgeslankte Ford-fabriek in ons eigen Genk. Een model dat de durf van deze andere modellen evoceert. We zouden er bijna van vergeten dat de eerste en tweede Mondeo-generatie niet het succes waren dat ze hadden moeten zijn. De eerste vooral om het concept van een ‘mondiale' auto, waarvan ook de weinig sexy naam is afgeleid, niet werkt. Wil een model voldoen aan de normen en -vooral- de smaken van klanten op verschillende continenten, dan moet het zo aangelengd worden dat het banaal wordt. Die les heeft Ford begrepen en het brengt nu ook weer meer opwindende modellen op de markt.

Het motorenpalet van de Mondeo wordt nog fors uitgebreid. Bij de lancering is de keuze in eigen land echter beperkt tot een 125pk sterke 1.8 TDCi en een 2.0 TDCi die in twee vermogensversies wordt geleverd. Een versie met 130pk die door een automatische zesbak worden geleid en een variant die 140 paarden ophoest om via een handgeschakelde gangwissel met even veel verhoudingen naar de voorwielen geleid te worden. De automaat staat momenteel evenmin in de catalogus. De vijfdeursversie is verkrijgbaar vanaf € 24.500 (125pk), terwijl de Clipper minimaal € 25.550 kost. De basisversie Trend geeft met een airco met gescheiden links/rechts-regeling, een in de hoogte verstelbare bestuurderszetel, CD-wisselaar en diens meer al weinig reden tot klagen. Erboven vinden we aan een identieke prijs (€ 26.700 of € 900 meer voor de Clipper) voor klassiek ingestelde klanten een Ghia (met afschuwelijke nep-houten sierelementen) en een Titanium-Blue-uitvoering die bepaald sportief oogt. Voor het interieur sneuvelen dan enkele koeien, terwijl zaken als zetelverwarming, een snelheidsregelaar en lichtmetalen velgen aan de standaarduitrusting worden toegevoegd. Onze Clipper van het laatste type was daarenboven voorzien van onder meer een navigatiesysteem. We schatten de totaalprijs van het testvoertuig op € 31.500, al zijn we niet zeker omdat Ford geen fiche voorzag. In elk geval is het nieuwe exemplaar amper duurder dan z'n voorganger en dat is een goede zaak.

Exterieur

Bij Ford geilt men in het stevig uitdijnende M2-segment (ook wel D-segment geheten), nog meer dan gemiddeld op centimetertjes. De vorige Mondeo was een grote auto, waarvan z'n vormgeving z'n afmetingen niet kon verhullen. Vooral de Clipper was zwaarlijvig. Die is voortaan nog groter, met een lengte van 4,83m, een breedte van 1,88m en een hoogte van 1,51, maar het nieuwe ‘Kinetic design' van de constructeur weet dat wél beter te verhullen. De wielbasis nam met 10cm toe en het spoor gaat er voor- en achteraan telkens een kleine 7cm op vooruit, wat het model een bijzonder zelfzekere voetdruk geeft. Ford mag bijzonder in z'n nopjes zijn met z'n snedige vormtaal, wij denken dat hij het moeilijk zal krijgen om de tand des tijds te weerstaan. Ook de vorige generatie oogde bij z'n lancering fris en gleed daarna in recordtempo af naar de anonimiteit.

De Titanium-uitvoering die ons werd voorgeschoteld gaat prat op optionele 18-duims velgen, en heeft zelfs een smoelwerk dat omwille van z'n doorgedreven gebruik van glanzend gaaswerk eerder agressief oogt. De productiefaciliteit in Genk heeft -tot slot- uitstekend werk geleverd. Het koetswerk is zorgvuldig en met kleine toleranties bij elkaar gelast.

Interieur

Het interieur van de Mondeo oogt een stuk futuristischer dan voorheen, toen het gewoon degelijk maar saai was. Stijlelementen van recente studiemodellen (Iosis en andere) werden geïmplementeerd. Die modernistische stroming wordt in het geval van de Titanium-uitvoering uitgebreid in de verf gezet door plastic dat qua kleur het voornoemde edelstaal moet benaderen. Ford ging gelukkig niet zo ver dat de ergonomie eronder lijdt, want die is voorbeeldig. De zithouding ook, zowel vooraan, als achteraan waar men letterlijk over een zee van ruimte beschikt.

Starten doe je steeds met een drukknop, die behalve de motor ook de boordsystemen tot leven wekt. Het navigatiesysteem is verzorgd, maar de bediening ervan is niet steeds even handig. Het eerste geldt ook voor het instrumentarium, waar onze voorkeur uitgaat naar geheel ronde wijzerplaten (ook voor de toerenteller). Het grote LCD-scherm is mooi, maar het leidt de aandacht af en tot slot vinden we ook de inplanting van het ganse instrumentarium te laag.

De kofferinhoud van de Clipper bedraagt in het slechtste geval 554 liter. Op de toegankelijkheid valt niets aan te merken, want de uitsnijding in de bumper is diep en breed en de klep opent voldoende hoog. De achterbank kan plat gelegd worden om tot 1.745l laadcapaciteit te vrijwaren.

Veiligheid

Veiligheid is de laatste jaren een bijzonder ‘hot' item. Ford is daar uiteraard niet blind voor, en steekt bij de lancering van de nieuwe Mondeo nog een tandje bij. Concreet wil dat zeggen dat de optielijst bulkt van voorzieningen die behalve het comfort, een wezenlijke bijdrage vormen tot de veiligheid. We plaatsen dan Xenonkoplampen en adaptieve bochtverlichting voorop, maar het behelst evengoed een intelligente snelheidsregelaar of een systeem met bandendrukcontrole.

Nagenoeg alle andere voorzieningen zijn standaard. Je hebt recht op zeven airbags (het gebruikelijke arsenaal + een knie-airbag voor de bestuurder), stabiliteitscontrole, tractiecontrole en ABS van de laatste generatie.

Rijgedrag

De 140pk sterke tweeliter dieselkrachtbron die dwars onder de neus van Mondeo ligt, werd samen met PSA ontwikkeld. De Fransen weten als geen ander hoe ze een prettige, zeer vroeg oppikkende en romige dieselmotor moeten maken en omdat Ford ook wat wou bijdragen levert de eenheid gedurende korte tijd en in sommige versnellingen extra koppel met de overboost-functie. Het maximale koppel van 320Nm komt reeds bij 1.750tr/min vrij. De zesbak schakelt soepel, met gevoel en zonder haperen terwijl de spreiding nagenoeg perfect is.

De Mondeo Clipper haalt op papier een top van 205km/u en sprint in 9,8 tellen naar 100km/u. Waarden die in geen geval door ons testexemplaar gehaald werden. Weinig verwonderlijk, want het had bij de aanvang van de testperiode 0 (nul!) kilometer op de teller en was dus niet ingereden. Wellicht ook daarom dat de remmen het na amper twee noodstopprocedures hevig rokend lieten afweten. Het rempedaal voelt nochtans zeer vertrouwenswekkend aan, maar u begrijpt dat we niet kunnen zeggen dat het goed is. Ons verbruiksgemiddelde tikt ook 3 liter hoger af dan wat de constructeur met 5,9l/100km opgeeft, maar ook dat ‘zou' nog kunnen wijzigen.

De besturing was bij aanvang van de testperiode bijzonder fijngevoelig, maar omdat de servopomp na 500km besloot adhesie te verliezen, kunnen we u ook daar geen sluitend oordeel over serveren. Behalve dan dat we van collega's weten dat dit niet de enige testwagen was met ‘kuren', van allerhande aard. Misschien wacht u toch beter tot wat kinderziektes de wereld uit geholpen zijn. De afstelling van het onderstel is exceptioneel goed, met snedige reacties en een mild onderstuurd gedrag. Om dat laatste te ervaren, moet je evenwel al bochten aanvatten aan snelheden die quasi crimineel zijn. Opvallend, zelfs met de grote velgen, blijft het comfort van een zeer hoog niveau.

Conclusie

Ford is inmiddels aan de derde generatie Mondeo toe. De eerste hebben we al lang verdrongen en naar we vermoeden zullen we uitstekende maar nauwelijks minder banale tweede generatie ook snel vergeten. Maar Ford heeft ditmaal echt oren gehad naar de kritiek op de vorige generatie. Dat uit zich onder meer in een dynamische vormtaal, Kinetic Design, die er bovendien goed in slaagt de afmetingen van het model te camoufleren. Dat werd uiteraard weer groter; deze klipper meet voortaan 4,83m, maar staat op een stijver platform waarvan de wielbasis met 10cm en het spoor met 7cm toenam. De prijs nam in vergelijking met z'n volume nauwelijks toe. De diesels -momenteel als enige beschikbaar op de Belgische markt- zijn er dan ook al vanaf € 24.600 terwijl de standaarduitrusting probleemloos aan de groeiende eisen van de voertuigklasse voldoet.

Het plaatsaanbod binnenin is nog indrukwekkender dan het al was, en het is dan ook geen enkel probleem of vijf volwassenen met elk 100l bagage in alle comfort naar hun bestemming te brengen. En de veiligheidsuitrusting is uitstekend, al zijn we dat in dit segment al gewend. Het chassis is een pareltje, met een zelden geziene combinatie van dynamiek en comfort. De door ons geteste 140pk sterke 2.0 TDCi lost evenwel de beloftes van de constructeur niet in. De prestaties (officieel: 205km/u topsnelheid, sprinttijd van 9,8 tellen), het verbruik (norm: 5,9l) en zelf de remmen stellen teleur. Wellicht omdat de invoerder de auto niet inreed, maar het tegendeel kunnen we niet constateren. En de stuurinrichting hield het na 600km zelfs voor bekeken. De Mondeo strekt tot aanbeveling, en zelfs nog meer op papier, maar misschien wacht u best even tot wat kinderziektes de wereld uit zijn.