Ford Mondeo 2.0 TDCI 180

Inleiding

Eindelijk! Er is een nieuwe Mondeo. Dat was nu echt eens de hoogste tijd. Niet alleen omdat het vorige model al te lang meegaat (want het hield behoorlijk stand) maar ook omdat we deze versie al een tijd kennen. Tegen dat hij in première gaat op het Autosalon van Brussel en je er als Europeaan effectief een bestelbon kan tekenen, is er drie jaar overgegaan. Begin 2012 stelde Ford immers al de Fusion voor. Binnen de nieuwe mondiale productpolitiek van het merk is dat nu Mondeo’s evenknie.

Gedaan met Ford Genk

Dat één en hetzelfde model wereldwijd aan de man gebracht moest worden, is gek genoeg één van de redenen waarom de Mondeo zo (te) laat is. De Amerikanen dachten op sommige vlakken wat kort door de bocht te kunnen gaan en het heeft wat langer geduurd dan voorzien om alles conform de Europese eisen te maken.

Tegelijk moest Ford in Europa de fabriek in Valencia klaarstomen voor het model. Daarvoor wordt techniek gebruikt die de Spanjaarden nog niet gewend waren. Dat kost tijd.

En dan is er natuurlijk nog de onfortuinlijke sluiting van de productievestiging in ons eigen Genk dat wél ruim ervaring had met de bouw van dit type voertuigen. Een gevolg van een erg onfortuinlijke economische realiteit en een structurele overcapaciteit in de sector, maar wat ook niet vergeten hoeft te worden.

Het gamma

Niet eens 1 op 10 klanten in ons land kiest voor een benzine. Het gamma dat bestaat uit een 1.0 Ecoboost, 1.5 Ecoboost of 2.0 Ecoboost (allemaal turbomotoren dus) met respectievelijk 125, 160, 203 en 240pk (een tweede 2.0) gaat dus nagenoeg compleet aan ons voorbij. Bij ons is het voorlopig simpel: of je rijdt met een 1.6 TDCi of je hebt een 2.0 TDCi. De eerste levert 115pk, de tweede 150 of, zoals bij de testauto, 180pk. Er is een vijfdeurs en een break die € 1.500 extra kost. Eén enkele vierdeursversie komt er ook: een benzinehybride die 99g/CO2/km zal uitstoten.

De prijs

Volgens Ford kan je de nieuwe Mondeo kopen vanaf € 24.700. Niet helemaal juist overigens, want tenzij je nog eens € 150 neertelt voor de wettelijke kit (gevarendriehoek, brandblusser, EHBO-kit en zo meer) mag je er niet mee op de baan. Een diesel is er dus niet voor minder dan € 27.100. En de 180pk krachtige vijfdeurs in Titanium-uitvoering kost € 31.350.

Exterieur

Aan de buitenkant zie je het niet, dat de Mondeo eigenlijk al drie jaar oud is. De koets oogt strak, die wielkasten zijn netjes gevuld en de smoel wekt emotie op. En de achterkant, die lijkt nog het meest op een evolutie van z’n voorganger. Daarbij dient overigens wel gesteld dat niet alle panelen met dezelfde Duitse precisie bij elkaar gevezen zijn. De Mondeo laat dus al wat punten liggen ten opzichte van, pakweg, de recente gelanceerde Passat nog voor er één meter gereden is.

Groot!

Als de Mondeo er aan de buitenzijde gi-gan-tisch uitziet, dan komt dat omdat hij dat ook is. 4,87m lang, 185m breed en 1,48m hoog. Daarmee worden de grenzen van het segment echt wel afgetast. Iets wat ongetwijfeld noodzakelijk was om het model in het thuisland van Ford het Fusion-logo op de kofferklep te kunnen kleven. Tenzij je deze nieuwe Ford in een klein parkeergaatje probeert te mikken (ja, er is een automatisch parkeersysteem beschikbaar en nee, ook hier is het écht geen alternatief voor zelf parkeren) kan je dat ook als een bonus bekijken.

Interieur

Wat meteen opvalt als je plaatsneemt, is het netjes uitgevoerde instrumentarium. Daarin worden analoge cijfertjes gecombineerd met een groot ingewerkt scherm waarop onder meer de wijzertjes getoond worden en waarop tal van informatie wordt weergegeven. Helaas steekt de rest van het dashboard - nochtans uitgevoerd in zacht aanvoelend materiaal - daar een beetje tegen af. En aan de middenconsole zie je helemaal dat de Mondeo al even op de markt hoefde te zijn. Nogal wat concurrenten in dit segment pakken uit met degelijker aanvoelende knopjes en mooiere schakelaars. Maar gelukkig kan je in deze simpele structuur ook veel minder ergonomische fouten oogsten. Een verademing naast een Fiesta en een Focus.

Uitstekende rijhouding

Je kan je uitstekend nestelen achter het stuur in compleet nieuwe zetels. Daarin werd nogal wat geïnvesteerd en dat loont. Er zijn er zelfs met massagefunctie en zo, maar je hoeft gelukkig zo gek niet te doen om zonder klachten op je bestemming aan te komen. En je zit ook netjes achter de pedalen, dankzij een ruime verstelmogelijkheid van zowel de zetel als de stuurkolom. Ze gaan allebei in hoogte en diepte over ruime afstand.

Achteraan is het nauwelijks slechter zitten. Ook daar is er hoofd-, knie- en beenruimte met hopen voorradig. Maar de rugleuning verstellen zit er natuurlijk niet bij.

Kofferinhoud

Het koffervolume is gigantisch. En dat heeft niet eens zo veel te maken met het feitelijke volume. 458 liter is behoorlijk zonder meer. Maar de Mondeo maakt het verschil in laadoppervlakte. De laadruimte van deze grote Ford is niet zo hoog. Da’s wat minder handig die ene keer dat je er een wasmachine in wil vervoeren, maar des te handiger op elk ander moment. Wie stapelt de dingen in de koffer immers op elkaar? Juist. De achterbank is natuurlijk ook helemaal neerklapbaar. In dat geval past er tot 1.446 liter achter de voorste inzittenden (geladen tot tegen het dak). Als je een tijdelijk of volwaardig reservewiel wil in de plaats van zo’n compleet nutteloze herstelkit, verlies je wel telkens een handvol liters.

Veiligheid

Ford heeft stevig in de schuif met veiligheidsuitrusting zitten rommelen. Het belooft dan ook vanalles. Meer airbags, meer rigiditeit en vooral: meer elektronica. Elektronica die de afstand met de voorligger in de gaten houdt, die zelf remt als een ongeluk om de hoek loert, die je helpt bij het in- en uitparkeren, die je op je rijstrook helpt te houden, die voetgangers herkent en ervoor stopt als je dat zelf niet doet. Maar er is ook een ‘maar’. ABS en stabiliteitscontrole zijn vanzelfsprekend standaard - al het andere niet. Daarvan kan dan weer wel gezegd worden dat ze in pakketten zitten of gekoppeld zijn aan hogere uitrustingsniveaus waardoor hun prijs in realiteit nogal meevalt.

Airbags

Een heel assortiment airbags staat paraat in het geval de vijf driepuntsgordels (of in Isofix-punten vastgesnoerde kinderzitjes) niet meer voldoen. Twee intelligente frontale exemplaren, thorax-airbags voor de voorste inzittenden, gordijnairbags over de volledige lengte van de flanken en een knieairbag die de stuurkolom afschermt. En dan hebben we het wel gehad zeker? Mis poes.

Gordelairbags

Ja, gordelairbags. Ze kosten je € 200 extra, maar dan hebben twee inzittenden achteraan een gordel die zichzelf ontplooit bij een ongeval. Dat betekent natuurlijk dat het contactoppervlak met lichaam groter wordt, de kracht beter wordt verdeeld en potentiële verwondingen wat lager blijven. Erg innovatief, maar de onafhankelijke crashtestorganisatie EuroNCAP kent er geen extra punten voor toe, en da’s misschien wel de reden waarom we het niet standaard is.

Rijgedrag

Ford heeft zo onderhand wel ruimschoots de tijd gehad om de Mondeo op de testbanen in Lommel (die activiteit blijft wel in ons land) haarfijn af te stellen. Met minder dan perfectie zijn we dan ook niet tevreden. En het dient in elk geval gesteld dat de eerste indrukken hoopvol stemmen. Het elektrisch bekrachtigde stuurtje centreert oké, de koets blijft behoorlijk vlak in de bochten zonder daarom op rechte stukken al te veel van de grillen van de ondergrond op de ruggengraat van z’n inzittenden los te laten. De Mondeo verdraagt het ook dat je snelle bochten met een zelden geziene precisie aan elkaar rijgt. Daarin schijnt de expertise van Lommel nog het meest door.

Prettig sturend

Het weggedrag zelf is erg neutraal. We aarzelen een beetje om het speels te noemen. Omdat het niet bij het karakter van zo’n grote gezins-vijfdeurs past en ook omdat de Mondeo wat te veel beroep doet op de remschijven van het binnenste voorwiel om tegen de binnenkant van de bocht te blijven kleven. Maar Ford kan gerust zijn - ook deze nieuwe telg bewaakt de reputatie die het bedrijf opbouwde met uitstekende rijmachines met overgave.

Zuinigheid eist z’n tol

De Mondeo werd wel groter, maar niet zwaarder. Maar met al die extra centimeters kan je niet verwachten dat er erg veel gewicht werd gedumpt. Een Passat ging zo’n 100kg op dieet, terwijl deze Amerikaanse Duitser het op 25kg houdt. Drie jaar geleden was dat wel wat geweest, maar tegenwoordig staan we er niet meer van te kijken. De diesel die we aan de tand voelen draait ook al een tijdje mee. De tweeliter stamt nog uit een samenwerking met PSA (Peugeot Citroën). Hij is inmiddels opgewaardeerd met recente turbo’s, een krachtiger common-rail-installatie en andere injectoren. Daardoor haalt hij meer rendement - 180pk en 400Nm - terwijl hij weinig van z’n gewillige karakter prijsgaf. Dat kan hij overigens gebruiken, want om het verbruik te beteugelen, wordt hij gepaard aan een transmissie die al vanaf de derde uitgesproken lange verhoudingen kent. Het resultaat is een auto die je steeds harder op de staart moet trappen dan je van een model dat in staat is om in 8,3 seconden naar 100km/u te accelereren verwacht. Je moet je troosten met het feit dat de Mondeo in deze configuratie niet meer dan 115g/km aan CO2 de atmosfeer inblaast of 4,4l/100km verbruikt. In de praktijk tel je er overigens ook best een liter of twee bij - wat betekent dat het feitelijke testverbruik al bij al erg redelijk blijft.

Conclusie

Het is een zucht van drie jaar geleden dat we voor het eerst oog in oog stonden met de nieuwe Mondeo. Er kleefde wel Fusion op, maar het was ’m. Die late introductie in Europa heeft onder meer te maken met de trieste hoofdstukken die eerst nog bij Ford in Genk geschreven moesten worden. Het blijft ook niet zonder gevolg. We kunnen vandaag nog steeds onder de indruk zijn van de goede zetels, het plaatsaanbod, de schier eindeloze koffer of het hoge comfortniveau. Maar aan de boordplank, de schakelaars en de knopjes zie je dat het binnen een normale productcyclus zo stilaan tijd zou zijn voor een facelift. Gelukkig was de filosofie er al één van sobere elegantie van bij de aftrap (een groot verschil met de Focus en Fiesta) waardoor de ergonomie toch al geen mijnenveld meer is.

Diesel boven

In ons land kiest nog steeds meer dan 90% van alle klanten voor een dieselmotor. En zo ongeveer de helft doet het met een break in plaats van een vijfdeurs. Logisch dus dat we voor deze eerste proef kilometers gingen malen met de diesel. Een tweeliter met 180pk en 400Nm die echter een stuk minder fluks is dan die waarden doen vermoeden. Hij doet de honderdsprint wel in 8,4 tellen, maar hij heeft in het dagdagelijks verkeer last van z’n lange versnellingsbakverhoudingen. Die zorgen natuurlijk wel weer voor een verbruik waarmee te leven valt. Zelfs als het twee liter boven het opgegeven gemiddelde van 4,4l/100km blijft, is het nog steeds geen drinkeboer.

Stuurpret met een gezinswagen

De expertise van Ford inzake afstelling zorgt ervoor dat de Mondeo weerom een erg prettig te sturen ruime gezinswagen is. De besturing is fijn, het onderstel tegelijk strak en comfortabel. En er wordt maar een beetje meer elektronica voor ingezet dan bij de Focus die wat speelser is. Over elektronica gesproken - een uitgebreid arsenaal ervan valt onder veiligheidsvoorzieningen. Automatische remhulp en zo. Maar daar zijn het de (optionele) opblaasbare veiligheidsgordels die het meest innovatief zijn.

De juiste prijs

Dan zijn er nog de prijzen. Een Mondeo diesel kost je minimaal € 27.100 (dat is inclusief de wettelijke kit die Ford apart in de prijslijst zet, maar die je toch nodig hebt). Daarvoor heb je een 1.6 TDCi die 115pk opwekt. Die zal later in deze rubriek aan bod komen. De 2.0 TDCi met 180pk kost € 31.350. Wil je een break, dan komt er € 1.500 bij.