Ford Ka 1.2 benzine

Inleiding

In 1996 stelde Ford zijn Ka voor, een gloednieuw basismodel voor het merk met het blauwe ovaaltje, dat debuteerde in een segment waarin Ford voordien nooit vertegenwoordigd was. Voor het veel besproken 'New Edge'-design, dat de Fords van midden de jaren negentig tot begin deze eeuw typeerde, tekende Claude Lobo. Het was de bedoeling een 'anti-Twingo' neer te zetten, een auto waarvoor de ontwerper veel respect toonde. Hij liet zich echter vooral inspireren door de oorspronkelijke Mini en droomde van een wagen met een zo sterke uitstraling dat een facelift jarenlang overbodig zou blijven. Dat laatste is hem in elk geval gelukt, want de Ka bleef 12 jaar onveranderd in productie in het Spaanse Valencia. Enkel het interieur onderging een lichte 'correctie', meer specifiek voor wat het handschoenkastje betreft, wat bij de lancering niet meer was dan een omkeerbare brillendoos voor het wegbergen van enkele cassettes (ja dat bestond toen!) en een zonnebril.

In totaal werden er 1,460 miljoen Ka's verkocht over die 12 productiejaren, waarvan de Britten een derde voor hun rekening namen. Het succes van de Ka was heel wisselvallig: men mocht het karretje of men haatte het... In Nederland verkocht men vijfmaal zoveel Ka's als in België, maar België heeft dan ook altijd het accent gelegd op de grotere Fiesta. Nederland opteerde voor de Ka en investeerde met succes aanzienlijke budgetten in diens marketing. In 2003 verschenen de 'StreetKa' en 'Sportka' - een 'mini-roaster' met manueel te openen stoffen dak en een maximaal op sportiviteit getrimde Ka tegen scherpe prijs (< 15.000 euro). Beiden waren slechts een kort leven beschoren. In 2004 stuntte Ford met een spectaculaire nettoprijs voor de Ka: voor 6.990 euro mocht je hem meenemen.

Vandaag staat dan uiteindelijk een nieuwe Ka in de showroom van de Ford-dealers, maar dat blijkt een afgeleid product van de Fiat 500, die van dezelfde productieband rolt in Polen. De Ka neemt de handschoen op in het sub-B-segment, dat in Europa goed is voor 10% van alle nieuw verkochte auto's; in België vertegenwoordigt het sub-B-segment 6,8% en is lichtjes stijgend. In aantallen gaat het over 788.698 stuks in Europa. Fiat is ongeslagen kampioen, met 25% van de verkoop in het sub-B-segment, verdeeld over de Fiat Panda (15%) en 500 (12%). In België voert de Renault Twingo de categorie aan, gevolgd door de Citroën C2, Citroën C1, Suzuki Swift en Toyota Aygo. Ford lanceert zijn nieuwe Ka officieel à 9.500 euro voor de 1.2 benzine in Ambiente-uitvoering. Renault vraagt voor zijn Twingo minimaal 8.700 euro en Citroën afficheert 11.200 euro als instapprijs voor een C2. Bij Fiat staat de 500 vanaf 11.025 euro in de prijslijst.

Exterieur

De Ford Ka mag dan al van dezelfde productieband rollen als de Fiat 500 en daarmee ook heel wat onderdelen gemeenschappelijk hebben, hij oogt in elk geval duidelijk anders en verloochent zijn familie niet. De nieuwe Ka neemt duidelijk afstand van zijn voorganger en verschijnt volwassener op de weg. Hij oogt 'meer auto' en zit de Fiesta wat dichter op de hielen. De nieuwkomer is even lang dan het afgeloste model - 362 cm - maar wel 10 cm hoger. Het gebruik van HSS Boron staal geeft de nieuwe Ka meer stijfheid zonder zijn gewicht te laten toenemen. Vooraan is er de afwezigheid van enige bumperbescherming - een algemene actuele trend - wat in de stad onvermijdelijk in geen tijd enkele ongewenste parkeerschrammen zal kosten... De Ford-ontwerpers konden het niet laten om de Ka ook een 'muil' mee te geven - de versmelting van radiatorrooster en luchthapper tot een groot vlak - al valt het allemaal nog best mee. De grote heldere lichtblokken die ver doorlopen in de flanken - bij de Ka vloeien ze bijna over in de A-stijlen - zijn eveneens een typisch stijlkenmerk van het actuele autodesign. De ronde mistlichten - standaard op de Titanium-uitvoering - zitten goed verscholen in de frontpartij. Om de voorruit schoon te houden past Ford een asymmetrische wisserconfiguratie toe: een groot wisserblad voor de bestuurder en een kleintje voor de passagier. In zijaanzicht ontdekt men nog het meeste trekjes van de oer-Ka uit 1996. De bolle dakvorm en de scherpe driehoeksvorm van de achterste zijruit zijn meteen herkenbaar. Ook hier ontbreken beschermstrips. Met enkele 'plooien' in de carrosserieflanken zijn de ontwerpers erin geslaagd om de wagen een dynamiek te geven die ook in stilstand beweging suggereert. Vrij zeldzaam geworden is de dakantenne, die Ford waarschijnlijk goedkoper kan inkopen dan ze te combineren met de achteruitontdooiing, wat een esthetischer oplossing biedt. Standaard rijdt de Ka rond op stalen velgen: 14" met 175/65 banden voor de basisversie; 15" met 195/50 schoeisel voor de Titanium-uitvoering. Ford ruilt ze echter graag in voor aluminium exemplaren en dat tegen een vriendenprijsje. Zo is het speciale uitrustingspack 'Style Pack Ambiente' voor de basisversie, dat 14" aluvelgen en mistlampen omvat tegen de promotieprijs van 400 euro i.p.v. 560 euro. Onze testwagen was geschoeid met Conti Premium Contact 2 in maat 195/50 R15.

Achteraan vinden we grote trapeziumvormige achterlichtblokken, die net als de verlichting vooraan ver doorsteken in de flanken. Een flink uit de kluiten gewassen achterschort geeft dit kleintje een sportief tintje. Ford bekent kleur met 11 versschillende koetswerkkeuren, waaronder een sprankelend wit ('Disco'), geconcentreerd Magenta ('Blush') en een fluo-achtig rood-roze. Bovendien verschijnen er nog drie gedurfde stylingpakketten op de prijslijst: 'Grand Prix' (rood met witte streep), 'Tattoo' en 'Digital Art' (zwart met gifgroene striping). Voor de drie exclusieve exterieurafwerkingen vraagt Ford een meerprijs van 750 euro op de Ambiente-versie of 550 euro op de Titanium.

Interieur

De frisse aanpak van de buitenkant zet zich gelukkig door in het interieur van de nieuwe Ka, die daarmee grondig breekt met het verleden. De oorspronkelijke Ka uit 1996 mag dan al niet ieders smaak zijn geweest, zijn uiterlijk wekte verwachtingen naar de interieuraankleding die absoluut niet werden ingelost. Anders dus bij de nieuwkomer die verwelkomt met een fris ogend interieur en de koper opmerkelijk veel aankledingmogelijkheden biedt. Bij de lancering van de nieuwe Ka is er keuze uit twee uitrustingsniveaus: Ambiente en Titanium.

Voorin is men hoog gezeten, een positie die door heel wat vrouwelijke verkeersdeelnemers zal gesmaakt worden. De zetels bieden behoorlijk steun en laten zich voor deze autocategorie bijzonder positief opmerken. Wij vonden bij ons testexemplaar een hoogteregeling op de bestuurderszetel, onderdeel van het 'Seat Upgrade Pack' dat voor 180 euro in de prijslijst verschijnt en voorziet in een opbergvak onder de passagierszetel, hoofdsteunen achteraan, een in twee gelijke delen neerklapbare achterbank en ISOFIX-bevestigingspunten. Op de rugleuningen van het voorste zitmeubilair vonden we handige opbergtassen. Ook de kaartenbakken in de portieren bieden een behoorlijk praktische berging. Voor- en achteraan de middentunnel zit een enkele bekerhouder. De schakelpook wordt op een 'plateau aangeboden' en ligt zeer aangenaam in de hand. De toetsen voor de elektrische ruiten staan er net boven. Onze testwagen bood een automatische stand voor de ruitbediening aan bestuurderszijde. Nog een trapje hoger vinden we de klimaatregeling in de middenconsole. De testwagen verscheen met een automatische airco, standaard voor de Titanium en optie voor de Ambiente (1100 euro / 750 euro promo). De radio/CD-combinatie zit hoog in het dashboard ingebouwd onder een overkapping. We slaagden er echter niet in om de zendernamen te laten verschijnen op het display, wat vandaag een evidentie zou moeten zijn. Verder zijn de verschillende toetsen uiterst onhandig te bedienen: ze zijn te klein en geven pas contact wanneer men de zachte vlakjes diep induwt, wat niet alleen lastig is, maar zelfs gevaarlijk tijdens het rijden. Gelukkig kan men voor de belangrijkste functies gebruik maken van de stuurwielbedieningen, die wel goed blijken te werken. Helemaal onderaan de middenconsole zat bij onze testwagen een USB-aansluiting voor een draagbare muziekspeler. Dat is een element uit het optionele 'Connectivity Pack', dat verder voorziet in Bluetooth handenvrij bellen en zelfs 'Voice Control', al werkt dat laatste enkel voor Engels-, Frans- of Duitstaligen. Bij de lancering kost het 'Connectivity Pack' 300 euro; normaal is dat 400 euro. Een leuk extraatje zijn de beide netjes links en rechts onderaan de middenconsole. Ze kunnen een GSM en muziekspeler vasthouden, zodat deze attributen niet gaan rondslingeren in de wagen en tevens in de nabijheid van de aansluitpunten - 12 V / USB - verankerd blijven. Onder de instrumentenkap vinden we naast het te verwachten kwartet - snelheidsmeter, toerenteller, koelvloeistoftemperatuur en tankinhoud - ook een zeer goed afleesbaar en informatief display met o.a. waarschuwing voor ijzel en aanduiding van de buitentemperatuur. Een boordcomputer is standaard vanaf de basisversie.

De koffer slikt minimaal 224 liter, wat 20% meer is dan het voorgangermodel. De rugleuning van de achterbank kan in twee gelijke delen neergeklapt worden ('Seat Upgrade Pack' à 180 euro), wat niet resulteert in een vlakke laadvloer, maar het laadvolume wel flink vergroot tot 747 liter. Daarbij moeten de hoofdsteunen niet afgenomen worden, wat zeker een pluspunt is. Behoorlijk lastig in de dagelijkse praktijk is daarentegen de vaststelling dat de koffer slechts met de sleutel kan geopend worden. Een ontgrendeling vanuit het interieur zochten we tevergeefs. De afstandsbediening van onze testwagen toonde wel een knop voor de kofferontgrendeling, doch die bleek slechts fantasie en dus niet te werken!

Net als voor het exterieur stelt Ford drie gedurfde stylingpakketten voor met dezelfde benamingen - Grand Prix, Tattoo en Digital Art - voor het interieur. Ze kunnen los of in combinatie met de buitenafwerking gekozen worden. Onze testwagen maakte zijn opwachting met het aantrekkelijke 'Interieur Pack - Tattoo - Leder', dat 1150 euro wordt aangerekend en tevens zetelverwarming omvat. Er is echter geen verklikker voor de zetelverwarming en de knop (aan/uit) zit wat onhandig onderaan de zetelconsole.

Veiligheid

Voor de Belgische markt werd 'beknibbeld' op de veiligheidsuitrusting om de prijs van de Ka zo competitief mogelijk te kunnen stellen, argumenteert Ford Motor Company Belgium. Anderzijds blijkt Fiat nogal de scepter te zwaaien over de samenwerking en sluit Ford - voorlopig? - af van bepaalde uitrustingsmogelijkheden. Dat geldt zowel voor sommige comfortitems als voor wat de veiligheid betreft.

De Ka doet niet mee aan het opbod met airbags - integendeel zelfs - hij beperkt zich momenteel tot enkel frontale airbags als standaarduitrusting. Dat kan later veranderen, maar dat blijkt af te hangen van de 'goedheid' van partner Fiat... Zelfs optioneel kan men geen zij- of gordijnairbags bijbestellen. Hetzelfde verhaal geldt voor ESP! ABS is er uiteraard wel. De Ka is een vierzitter en biedt op elke plaats een in de hoogte regelbare hoofdsteun. De automatische gordels moeten het stellen zonder hoogteregeling.

Rijgedrag

Ford stelt de nieuwe Ka voor met een 1.2 benzinemotor (69 pk) of een 1.3 diesel (75 pk). De diesel is naar keuze leverbaar met of zonder partikelfilter. Beide motoren voldoen aan de Euro 4 milieunorm en worden gevolgd door een handgeschakelde 5-bak. De benzinemotor stoot 119 g CO2 per km uit; de diesel staat met 112 g/km gespecificeerd. Dat laatste is goed nieuws voor de particuliere koper, die 3% korting geniet op de factuur inclusief BTW voor wagens met een CO2-uitstoot tussen 105 en 115 g. Bovendien verleent de Belgische staat ook nog eens 150 euro korting op factuur voor de aankoop van een dieselwagen die standaard uitgerust is met een roetfilter.

Het eerste wat opvalt, is dat er weinig ruimte zit tussen het stuurslot en het dashboard, zodat het insteken van de sleutel met de nodige precisie dient te gebeuren. Een volgend detail dat ergernis wekt nog voor we met de Ka op pad trokken, was de moeizame werking van de gordelsloten. Dat bleek overigens voor de beide voorstoelen toepasselijk. Vermoedelijk gaat het om de plaatsing van de sloten, maar het euvel liet zich gedurende de ganse testperiode opmerken. Men moet echt kijken naar de sloten om er de gesp van de gordel precies in te stoppen, anders lukt het niet.

Het stuurgevoel valt best in de smaak en dat zowel in stedelijk gebied als erbuiten. Het stuur is zelfs behoorlijk communicatief en daarmee overtroeft de Ka de meeste van zijn actuele rivalen. Het onderstel laat zelfs vermoeden dat de nieuwe Ka best wat sportief rijplezier zou kunnen schenken, voor zover hij bedacht wordt met wat pittiger krachtbronnen onder de motorkap. In de stad en op gewestwegen laat de 1.2 benzinemotor zich van zijn beste zijde kennen en kan goed opschieten in het dagelijkse verkeer. Adembenemende sprintjes mogen we natuurlijk niet verwachten, maar de aandrijflijn laat zich in het geheel positief opmerken en voldoet aan de roeping van de Ka als stadsrakker. De op onze testwagen gemonteerde automatische airco bleek de motor echter vrij zwaar te belasten, wat opviel door een herhaalde duik van het toerental in vrijloop. Op de snelweg heeft de 1.2 met zijn 69 pk het aanvankelijk moeilijk om boven de 100 km/u uit te klimmen, maar weet vervolgens toch zonder veel moeite de 120 km/u aan te houden. Dringen we aan, dan kan er ook meer op de teller verschijnen, maar de Ka laat duidelijk voelen dat zijn ambities elders liggen. Buiten de stad is de Ka ook behoorlijk lawaaierig, zeker op de snelweg tegen de toegestane maximumsnelheid van 120 km/u. Dat is niet helemaal ongewoon, gezien de 1.2 benzinemotor bij die snelheid al 3800 tr/min draait. Opvallend is dat de 'lawaaihinder' hoofdzakelijk bestaat uit rol- en motorgeluiden. Storend windgeruis blijft uit, wat erop wijst dat de aerodynamica van de Ka best veel aandacht kreeg.

Op de snelweg verbruikte onze Ka gemiddeld 7,7 à 7,8 l/100 km bij een vrij constant aangehouden 120 km/u. Een gemengd parcours liet het verbruiksgemiddelde opklimmen tot 8,2 l/100 km. Met een tankinhoud van slechts 35 liter is zijn rijbereik dan ook wat mager uitgevallen. Achter het tankklepje schuilt een dop met slot en niet het ingenieuze 'EasyFuel'-tanksysteem zonder vuldop, zoals we dat kennen van de Mondeo en Fiesta. Lastig is ook dat het waarschuwingslampje voor de brandstofreserve oplicht bij 52 km rijbereik, waarna de boordcomputer ophoudt verder te rekenen en de indicatie op het display gewoon 'bevriest'.

Conclusie

In 1996 verscheen de Ford Ka als benjamin voor het merk, dat daarmee de aanval inzette op een tot dan onaangeroerd gelaten segment. De Ka was een typische vertegenwoordiger van het besproken 'New Edge'-design. Ontwerper Claude Lobo beoogde in eerste instantie een 'anti-Twingo' op de weg te zetten, een auto die jarenlang zonder facelift gecommercialiseerd zou kunnen blijven. Dat is hem in elk geval gelukt, want de Ka bleef 12 jaar onveranderd in productie. In totaal werden er 1,460 miljoen Ka's verkocht, waarvan een derde in Groot-Brittannië. De nieuwe Ka wordt samen met de Fiat 500 in Polen gebouwd. Hij treedt aan in het sub-B-segment, dat in België aangevoerd wordt door de Renault Twingo, gevolgd door de Citroën C2, Citroën C1, Suzuki Swift en Toyota Aygo.

De nieuwe Ka is veel meer 'auto' geworden dan zijn voorganger, wat zich vooral laat opmerken aan de interieuraankleding en algemeen sterk toegenomen afwerkingskwaliteit. Het is niet langer het hulpje of de bijspringer, al zal hij in heel wat gevallen nog steeds aangekocht worden als tweede wagen. Hij blijft ook bovenal een stadsrakker, maar vervult die rol met verve en hoeft in die specialiteit de actuele concurrentie niet te vrezen. De gevraagde prijzen - vanaf 9.500 euro - zijn correct zonder spectaculair te zijn, zeker gezien de Ka op veiligheidsvlak - slechts twee airbags - toch wel wat steken laat vallen. Daarnaast is er het in vergelijking tot vroeger rijke aanbod om de Ka te personaliseren, wat ondanks democratische Ford-prijzen de factuur hoger kan doen oplopen dan verwacht.