Ford Focus 1.5 Ecoboost 180

Inleiding

Het is niet de eerste keer dat de Ford Focus deze rubriek siert. Noch de tweede, of de derde. Want in de kern van het C-segment - nog steeds het tweede grootste marktdeel in ons land - heb je behoorlijk veel keuze. Toen de Focus in 1998 voor het eerst de Escort uit de catalogus verdreef, waren er vijf aandrijfopties. Nu zijn het er twaalf, na de opfrisbeurt die heden voor het eerst door onze handen gaat. Het model onderging tal van detailaanpassingen die - dat beweert de constructeur tenminste - erop gericht zijn de rijbeleving nog verder te optimaliseren. Wat dat concreet inhoudt leer je (hopelijk) in de rubriek rijgedrag. Wie de vernieuwde Focus op naam wil zetten, krijgt de kans vanaf het weekend van 5 december. Dan wordt die op de Belgische markt losgelaten.

Nieuwe motoren

Eigendom van een Focus is toegankelijk vanaf € 16.100 in combinatie met een weinig uitzonderlijke 1.6 VTi benzinemotor die amper 85pk opwekt. Elders in het gamma stippen we graag de 1.0l Ecoboost aan - al drie jaar op rij verkozen tot motor van het jaar (een record) - vanaf € 19.000. Bij de benzines wordt ook de komst van een 1,5l met 160, dan wel 180pk gevierd. De eerste kost minstens € 22.750, de tweede is er vanaf € 24.250 en belooft op z’n minst de prestaties van een pseudo-GTI te halen. Het is die nieuwe motor die we voor deze eerste kennismaking uitlootten (met 18pk). Maar er zijn natuurlijk ook diesels leverbaar.

De meest toegankelijke daaronder is een 1.6 TDCi met 95pk. Prijs? € 20.250. De centrale bestaat trouwens ook met 120pk, maar wij richten het gros van onze aandacht daar net onder. Daar vinden we immers een 1.5l TDCi. Een nieuwe motor voor de Focus, die voor € 23.200 een vermogen van 105pk combineert met een CO2-afgifte van amper 88g/km. Je ziet hem in de catalogus staan, maar hij komt wel net iets later. En zelfs dan is het aanbod overigens nog niet rond, want een tweeliter diesel schopt het tot 150pk. En dat is alleen maar de topper omdat we de diesel-ST (ook al 180pk) niet in rekening nemen.

Exterieur

Het gaat om een facelift. Grote wijzigingen horen daar bijgevolg niet bij. Al dient gezegd dat de heren bij Ford hun huiswerk net iets grondiger gemaakt hebben dan we gewend zijn. Daarom worden nieuwe Bixenonkoplampen, herwerkte bumpers, andere wielen en en nieuwe grille ditmaal ook gecombineerd met een nieuwe motorkap. Eentje die volgens de Ford-propaganda ervoor zorgt dat de Focus er lager en sportiever uitziet. Dat is hij uiteraard niet. Een motorkap heeft daar nu eenmaal weinig invloed op. En als Ford dat idee niet eerst laat kiemen in je grijze massa kom je nooit tot die conclusie. De hoogte bedraagt nog steeds 1484mm.

Aanpassingen in breedte (1823mm) en lengte (4358mm) zijn er eigenlijk ook alleen na de komma. O ja, er is ook nog een nieuwe blauwe tint. En nu we het toch over kleurtjes hebben: daarmee moet je uit je doppen kijken. Je moet immers niet alleen bijbetalen voor metaalkleur, maar ook voor wit en rood zonder metaalschilfers in de verf. Da’s een trucje om de prijs niet te veel de hoogte in te stuwen, maar toch omzeggens elke Focus voor meer centen te verkopen. Een vernuftige list die VW ook al toepaste bij de jongste Golf.

Interieur

Als we nu terugkijken op het interieur van de Focus dan zijn er opmerkingen die al vanaf de eerste kennismaking staan als een huis. Dan hebben we het in de eerste plaats over de stortvloed aan knopjes die in tal van drukke vlakken en patronen door het interieur gespreid werden. Dat heeft Ford nu aangepakt. Bovenin de middenconsole prijkt nu een groter aanraakgevoelig scherm en wat overbleef werd herwerkt en herschikt. Het Blauwe Ovaal slaat er twee vliegen in één klap mee. Een ergonomische sterspeler is de Focus nog steeds niet, maar hij overstijgt nu wel het niveau van een kermisploeg. Gelukkig.

De afwerking en de materiaalkeuze werd eveneens bijgespijkerd. Dat had de Focus inmiddels wel nodig. En het verschil is frappant. Hier worden Duitse normen gehaald.

De rest van het interieur dreef je niet meteen naar een depressie - en dat is zo gebleven. De zithouding is voortreffelijk, de zetels steunen goed, de achterbank is ruim, de hoofdruimte adequaat… zo gaat het nog wel even door. Wat meer bergruimte stond wel op de lijst met opmerkingen en kijk - er is bijgekomen. Vooral door wat intelligenter om te gaan met ruimte die er al was overigens.

Veiligheid

Aanpassingen ten behoeve van de veiligheid zijn er wel wat. De moeite om de structuur aan te passen heeft Ford zich niet getroost. Dat hoefde ook niet per sé - toen de Focus bij z’n lancering door de EuroNCAP door de mangel werd gehaald leverde hem dat de topscore van vijf sterren op. De reeds indrukwekkende lijst van elektronische snufjes werd echter nog verder uitgebreid.

Bij stadsverkeer zelf remmen deed de Focus al. Het verkeer in je dode hoek in de gaten houden ook. Als je er tenminste opties voor aanstipte. Dat blijft overigens zo. Wat er dan wel wijzigde? Wel - deze middenklasser is nu voorzien van een stabiliteitscontrole die al ingrijpt voor het eigenlijk nodig is. Kwestie van de bestuurder niet zo ver te krijgen dat het probleem onoplosbaar wordt. Grote woorden, maar in de praktijk hebben we er niet zo heel veel van gemerkt. Iets wat overigens ook wil zeggen dat het systeem best subtiel z’n ding doet - want het is er natuurlijk wel.

Rijgedrag

Ruim veertig procent van het Belgische cliënteel kiest tegenwoordig al voor een benzinemotor. Het gros stipt dan wel de erg indrukwekkende 1.0l Ecoboost driecilinder aan, maar die kennen we al. Deze vijftienhonderd - afgeleid van de Ecoboost met 100ml meer volume - is echter nieuw. En met 180pk is het een heuse krachtpatser. Nochtans is dat er niet aan te merken - dankzij moderne turbotechnologie verloopt de vermogensopbouw erg lineair. Dat betekent natuurlijk niet dat hij zichzelf dieseleigenschappen aanmeet. Het koppel klimt immers niet hoger dan 240Nm. Wie er vaart in wil houden, moet dan ook de toerenladder beklimmen. Je wordt daarbij aangemoedigd door een prettige brom die afkomstig is van het inlaatkanaal en de prestaties en werkijver zijn die van een pseudo-GTI waardig. Een dikke score dus. En de lof is nog niet allemaal toegewuifd.

Snedig weggedrag

De elektromechanische stuurinrichting is grondig herwerkt. Ze voelt lichter aan en centreert beter. Er komt zelfs wat gevoel doorheen. En daarmee hebben we nu zowaar een elektrische stuurbekrachtiging gevonden waarmee we wel zouden kunnen leven. Daarbij komt nog dat Ford de structuur stijver maakte door wat beugels in het chassis te herwerken en nieuwe veren en dempers monteert voor weggedrag dat tegelijk geleidelijker én snediger is. En die ingrepen missen hun effect niet. De Focus is niet alleen uitgesproken comfortabel maar ook nog eens erg prettig te sturen. Vooral omdat de 1,5l benzine niet het zwaarste blok is en de voorwielen er geen al te grote klus aan hebben. Iets wat wel anders is bij de zwaarste diesels die erdoor een beetje tot onderstuur veroordeeld zijn. Deze Ecoboost niet - die wil op verzoek nog wel even de achtertrein een spoor breder zetten - voor de elektronische controlesystemen effectief doch erg subtiel tussenbeide komen.

In de middenklasse heb je de keuze tussen héél wat blik dat correct, maar weinig begeesterend rijdt. Aangevuld met enkele auto’s die je een glimp gunnen op wat rijplezier zou kunnen zijn. Maar deze Focus geeft je het echte spul - en dan nog eens zonder er echt nadelen tegenover te plaatsen: hij kan ook qua comfort mee met de besten. Ford’s reputatie op dit gebied is verdiend.

Conclusie

Wanneer de Focus op de markt kwam in 2011 kreeg hij van ons al meteen een gemengd rapport. Er was lof voor het rijgedrag - al decennia lang een stokpaardje van Ford - maar er was kritiek op de rommelige en drukke interieurinrichting. Een kat vond haar jongen niet terug in de stortvloed aan knopjes en schakelaars. Dat dat niet alleen de pers, maar ook de klanten irriteerde, blijkt uit de veel simpeler vernieuwde boordplank van dit exemplaar. Ergonomisch nog altijd geen topper, maar wel een flinke stap in de goede richting.

Fijne besturing

Het uiterlijk van de Focus is eveneens wat bijgespijkerd - met een moderner ogende smoel die de indruk wekt van agressiever naar het asfalt te happen. Iets wat je in de praktijk overigens helemaal niet op die manier evenaart, want Fords middenklasser is in de eerste plaats ruim, praktisch en erg comfortabel. De structuur werd stijver, maar de ophanging niet. Sterker nog - de stuurinrichting werd zelfs geherprogrammeerd om soepeler te zijn, maar tegelijk werd er op de speling en het gevoel gemikt. En dat elektrische stuurtje is het fijnste dat we ooit reden.

Pseudo-GTI

Meer goede kritieken eigent de Focus zich toe wanneer we aan het onderstel beginnen.. Dat het putten en bulten absorbeert, leidde je al af, maar de voortrein kerft zich een snedige lijn uit waardoor deze telg met veel meer appetijt van richting wisselt dan we in dit segment gewend zijn. Ford werkte dus niet alleen aan de minpunten, maar het zette ook de goede punten nog eens extra in de verf. Een driver’s car. En al helemaal in combinatie met de 180pk en 240Nm sterke fonkelnieuwe 1,5l turbo benzinemotor. Een centrale die de Focus optilt tot het niveau van een pseudo-GTI. Hij klinkt zelfs prettig.