Ford Fiesta 1.6 Black Edition

Inleiding

Hete hatchbacks zijn dagelijkse kost geworden. In 1976 kwam de Golf GTi uit z'n pijp en de definiëring van hoe een sportwagen moest presenteren werd bijgeschaafd. Dan komen we bij de jaren '80 en '90, toen de plaatselijke jeugd 'vergaderde' bij hun opgefokte vierwielers van allerhande makelij. De markt was niet zo uitgebreid als nu, maar een trend was gezet.

We maken wel een onderscheid tussen sportieve en racegrage exemplaren - de Renault Clio RS valt buiten categorie, om maar iets te noemen. Ford heeft daar al een antwoord op -de Fiesta ST- maar die krijgen we pas in 2013 te zien. In afwachting hebben we dus met een voorproever te maken: de Ford Fiesta Black Edition. En ze liegen niet, want hij is helemaal zwart. We beschouwen dit karretje als een directe concurrent voor de Suzuki Swift Sport, die krek hetzelfde doel heeft: semi-sportievelingen wakker schudden met een niet zo bescheiden, maar wel heel plezant machientje.

Onze testwagen kost € 20.950 in basisuitvoering en € 23.695 in dit geval; Een groot verschil met de instap-Fiesta (€ 12.600, voor 1.25l longinhoud en 60pk). De minst prijzige diesel, uitgerust met een 1.4 TDCi, is fiscaal interessant omwille van de lage CO2-uitstoot (104g/km) maar kost al meteen € 15.000. Als ‘uniek' model is de Black Edition enkel leverbaar met een 1.6l benzinemotor, die 134pk én een geloofwaardige brom produceert.

Exterieur

Een puberende ninja, zo omschrijven we hem het liefst. De outfit heeft hij al -en de techniek ook bijna- maar echte slagkracht ontbreekt nog. En dat ligt niet aan z'n uiterlijk - helemaal niet zelfs.

De Fiesta heeft op zich al ‘Japanse' kenmerken, maar in deze uitvoering komt de vechtjas pas echt naar boven. Vooraan wordt de opgeklopte bumper versierd met een grijze splitter en zorgt een randje chroom rond het radiatorrooster voor een verfijnde toets. Mistlichten en 17" Y-velgen behoren tot het basispakket en zijn uiteraard graag geziene gasten.

Typisch aan een driedeurs zijn de brede portieren; Leuk voor het oog maar minder praktisch dan een vijfdeursmodel. Om de snelle aspiraties kenbaar te maken werd de ophanging verlaagd, sieren zijschorten het profiel en kwam er een grote achtervleugel boven de achterklep. Een (valse) diffuser in de achterbumper en een dubbel uitlaateindstuk -een kenmerk dat niet mocht ontbreken- vervolledigen het plaatje. In optie krijgen we het Comfort III Pack gepresenteerd: parkeerhulp achteraan, elektrisch inklapbare spiegels, automatische ruitenwissers, -koplampen en -airco, elektrische voorruitontdooiing, cruise control, een ‘matrix'-scherm, bluetooth en voice control - alles samen voor € 1.545. Maar we kregen ook getinte ruiten achteraan (€ 200), een stalen reservewiel (€ 75) in plaats van de banden-reparatiekit en een achteruitrijcamera - opnieuw met parkeerhulp (€ 650).

Interieur

Een eerste indruk is belangrijk en in dit geval zijn de interieurpanelen met die eer gaan lopen. Ze vallen onmiddellijk op door hun korrelige textuur en zijn deze bad boy op het lijf geschreven - op het midden van het stuurwiel na, want daar oogt het harde plastic te goedkoop. Maar goed, de stuurkolom is zowel in de hoogte als in de diepte regelbaar en dat stellen we dan wel weer op prijs.
Tijdens de bediening van de buitenspiegels stuiten we op een eerste ergernis; Het dienstdoende knopje is slecht gepositioneerd en daar kunnen we minder mee lachen. In de middentunnel huist een 12V-aansluiting, geflankeerd door een USB-poort die gerust mocht worden afgedekt. We hebben deze opmerking al eerder gemaakt, en dat was niet eens naar Ford gericht.

De stuurbediening is hier beter geplaatst dan in de grote C-Max en hoewel de overige toetsen binnen handbereik liggen, had de algemene ergonomie nog een tikkeltje beter gekund. Sportieve elementen vinden we terug in de pedalen, de speelse versnellingspook, leder met zilverkleurige stiksels en een pianozwarte middenconsole met Sony-radio als upgrade (€ 275), die in deze jongeling eindelijk een juiste gastheer heeft gevonden. Over het kleine schermpje hebben we het ook al uitvoerig gehad in eerdere tests, dus die taart gaan we niet opnieuw aansnijden. Dat men het probleem erkent, bewijst de picture-in-picture parkeerhulp in de achteruitkijkspiegel. Modern!

De 4-weg manueel verstelbare bestuurderszetel biedt genoeg stabiliteit maar weegt na verloop van tijd wat op de rugspieren. Of toch op die van ons. Alles zit wel stevig in mekaar geschroefd en je hoeft geen duimdikke handleiding door om het beestje eigen te maken. Het basispakket telt onder meer een lederen stuur en -handremgreep, aluminium drempelbeschermers, elektrische ruiten vooraan, leder voor de zetels (vooraan verwarmd), een regelbare lendensteun voor de chauffeur en radio/CD met AUX, USB en 6 luidsprekers.

Achterin is er plaats voor twee volwassenen, op voorwaarde dat ze niet te groot zijn. Concreet: Met onze 1m80 zaten raken we het plafond nog niet, maar we staan geenszins te springen om lang te blijven zitten. De koffer kan tussen 281 en 965 liter verdragen -met reservewiel- en in het laatste geval dankzij de tweedelig neerklapbare achterbank met 60/40 configuratie. Opbergruimte is er net voldoende, al had een afsluitbaar bakje op het eind van de middentunnel geen kwaad gekund - eventueel zelfs met geïntegreerde bekerhouder. Nog een leuke: een vloeiende overgang van boordplank naar deurpaneel is hier -en bij alle andere Fiesta's- onbestaande. Kijk zelf maar.

Veiligheid

Rebels of niet, de tijd dat je het allemaal zelf moet klaren is voorbij - of je moet de extreme (en vaak ook dure) toer op. Voor ieders gezondheid worden dus ook de kleinere spelers van een hoop vanzelfsprekende rijhulpsystemen voorzien. In dit geval: ESP met elektronische noodremhulp en ABS met elektronische remkrachtverdeling, frontale- en zijdelingse airbags vooraan en een knie-airbag voor de bestuurder. Om het luchtkussenpark verder uit te breiden kan je opteren voor gordijnairbags, als je er € 520 voor over hebt tenminste.

Stoppen doet hij met schijfremmen en trommels, waardoor de achterwielen een pak van hun uitstraling verliezen. Gelukkig zijn ze zwart. Van tractiecontrole ontbreekt trouwens elk spoor - niet dat wij vragende partij zijn, maar anderen misschien wel. Dieven demotiveren doe je met het immobilisatiesysteem (PATS) en de elektrische vergrendeling van de achterklep. Tot slot zijn er Isofix-bevestigingspunten voorzien.

Rijgedrag

Een Ford laat zich graag sturen en deze Fiesta is geen uitzondering op de regel. Het stuurwiel zelf is netjes afgewogen, vlot bij omwentelingen en eerder zwaar in de nulpositie. Hij neigt naar onderstuur en dat maakt 'm gemakkelijk te controleren en te corrigeren. Op de rechtuitstand valt dan ook zo goed als niets aan te merken, ook al lijkt hij bij hoge snelheden soms wat over het wegdek te ‘zweven'. De strakke dempers garanderen naast een kundig weggedrag ook enkele mindere kantjes: ophangingsgeluiden en een (onvermijdelijk) stoterig karakter op ‘typisch' Belgische banen. Toch is een korrel zout hier op z'n plaats, want echt storend wordt het niet.

Hoe dan ook: dit is een auto die graag bij z'n nekvel wordt vastgegrepen, en liefst nog met een stevige hand. Het geweldige onderstel, in combinatie met de verlaagde ophanging, laat de bestuurder toe om de betere B-wegen op te zoeken en effectief te doorkruisen zoals het hoort. Bovendien kreeg de Black Edition een versnellingsbak met korte schakelwegen, waardoor hij zich regelmatig laat verleiden tot een potje rally-rijden. Toch even nuanceren; 134pk is niet mis, maar je gaat er geen jaloerse reacties mee uitlokken. Een sprint naar 100km/u lukt in 8,7 seconden en het verhaaltje loopt ten einde rond 195km/u. Maar wat een timbre!

Om de pit erin te houden moet de naald in de hoge regionen actief blijven, wat zich dan weer vertaalt naar een hoger verbruik. Wij houden het tijdens onze testweek tussen 7,4 en 8l/100km - cijfers die geen staande ovatie verdienen maar wel binnen de verwachtingen vallen. Ford zelf claimt een gemiddelde dorst van 5,9l/100km en we zullen al serieus ons best moeten doen om dat te evenaren. Misschien een zesde versnelling installeren?

Conclusie

Een Ford Fiesta met sportkit en dubbele einddemper, dat moet de nieuwe ST zijn. Maar neen hoor, dit is de Black Edition - in het zwart uiteraard en uitgerust met Fords 1.6l Duratec Ti-VCT benzinemotor - goed voor 134pk en een 0 naar 100-tijd van 8,7 seconden. De paardjes worden altijd vergezeld van een diep motorgeluid maar schieten pas halverwege de toerenteller in actie. De topsnelheid bedraagt 195km/u en dat is eigenlijk voldoende.

Het Fiesta-onderstel hebben we in het recente verleden al gelauwerd, en terecht. Deze versie heeft een aangepaste sportophanging die hem nog strakker door de bochten jaagt, maar uiteraard ook minder oneffenheden filtert. De besturing is leesbaar en stevig, ondanks de elektrische bekrachtiging. Naar de buitenwereld stelt het straatjoch zich alvast even zeker op en combineert hij 'panther black' metaalglanslak met zwarte 17" wielen, een spoiler voor- en achteraan, mistlichten en de rest van de kit.

Het Ford-interieur zit naar goede gewoonte netjes in elkaar, maar hier lijkt het wel alsof ze zich halverwege van bouwdoos hebben vergist. Normaliter loopt de boordplank min of meer netjes over in de binnendeur. Wel, in de Fiesta in ieder geval niet - zelfs blokken-gewijs slagen we er niet in. De ontwerpers deden dat met opzet natuurlijk, want door ‘neutrale' portierbekleding te mengen met een hooggelegen, dynamisch dashboard springt dat laatste onderdeel extra in het oog. Of ze hebben zich echt vergist natuurlijk.

De boordplank zelf oogt hyperkinetisch en het stuur is niet bepaald ‘sporty'. Ook niet geheel onverwacht trouwens, want we hebben nog geen enkele recente ST of RS gezien waar dat wél het geval is. Kleine ongemakjes zoals de slechte bediening van de achteruitkijkspiegels, de rommelige middenconsole en het kleine, diep weggestoken display laten ons een beetje wrang achter, maar ondanks dat alles zit je wel knus in deze kleine Ford. De chauffeur zit redelijk genesteld -de passagier ook trouwens- al hebben ze achteraan wel reden tot klagen. Er is plaats voor twee volwassen heren of dames die best niet langer dan 1m80 meten - kwestie van je hoofd niet te stoten; Of de knieën, afhankelijk van de chauffeur. De plaatsen zijn hoe dan ook beperkt en het driedeursconcept maakt het er alleen maar moeilijker op. In de Focus bestaat dat probleem niet meer, die is er enkel nog als vijfdeurs.

Dan de koffer nog; Die slikt tussen 281 liter aan bagage, eenheden die oplopen tot 965 met de zetels neer. Vervang het reservewiel door een reparatiekit en je komt op 979 liter. En over liters gesproken, de benzinetank lust er 42. Onze testwagen kost € 20.950 in basisuitvoering en € 23.695 in dit geval; Een groot verschil met de instap-Fiesta (€ 12.600, voor 1.25l longinhoud en 60pk). De minst prijzige diesel, uitgerust met een 1.4 TDCi, is fiscaal interessant omwille van de lage CO2-uitstoot (104g/km) maar kost al meteen € 15.000.